ระบบปฏิทินนิเวศวัฒนธรรม: การถอดรหัสกลไก "กระดานไม้หมุด" ของชาติพันธุ์กะเหรี่ยงโปในจังหวัดอุทัยธานี

Main Article Content

ปริชัย ดาวอุดม
เจษฎา เนตะวงศ์
ศราวุฒิ งามยิ่ง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบ ระบบ และกระบวนการคำนวณปฏิทินจันทรคติของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ในชุมชนกะเหรี่ยงแห่งหนึ่งทางภาคตะวันตกของประเทศไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ และตรวจสอบโดยคนในชุมชนในฐานะผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 ท่าน ซึ่งเป็นผู้สืบทอดองค์ความรู้ดั้งเดิม ผลการศึกษาพบว่า ระบบปฏิทินของชุมชนเป็น "ปฏิทินนิเวศวัฒนธรรม" ที่สัมพันธ์กับวัฏจักรการทำกินและวิถีชีวิตทางพิธีกรรม โดยใช้วัตถุทางวัฒนธรรมในรูปแบบ "กระดานไม้หมุด" ซึ่งมีลักษณะเป็นแผ่นไม้รูปทรงครึ่งวงกลม เจาะรูเรียงรายตามแนวโค้งเพื่อแทนค่าตำแหน่งของดวงจันทร์ในแต่ละวัน การใช้งานกระดานไม้ดังกล่าวควบคู่กับการสังเกตการณ์ท้องฟ้าโดยจะมีข้างขึ้น 15 วันและวันข้างแรม 15 วัน โดยกำหนดให้เดือนคู่เป็นเดือนเต็มมีทั้งสิ้น 30 วัน แต่เดือนคี่เป็นเดือนขาดจะมีเพียง 29 วันกล่าวคือจะตัดวันแรม 15 ค่ำออกไปในทุกเดือนคี่ ถือเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการกำหนดวัน เดือน ปี ของชุมชนที่มีความซับซ้อนในการระบุกิจกรรม ทั้งการเริ่มฤดูกาลเพาะปลูกและวันกิจกรรมสำคัญตามความเชื่อ สะท้อนให้เห็นถึงความสามารถในการสังเกตท้องฟ้าและกำหนดวัน เวลาของบรรพบุรุษ งานวิจัยนี้สรุปได้ว่า องค์ความรู้เรื่องปฏิทินกะเหรี่ยงมิใช่เพียงมุขปาฐะ แต่มีระบบการบันทึกที่เป็นรูปธรรมผ่านวัตถุทางวัฒนธรรม ที่มีโครงสร้าง กลไก และการกำหนดวัน เวลา เดือน และปีอย่างเป็นระบบ อย่างไรก็ตาม ด้วยวัสดุที่เป็นไม้และการสืบทอดที่จำกัดเฉพาะกลุ่มผู้นำพิธีกรรม ทำให้ภูมิปัญญานี้มีความเสี่ยงต่อการสูญหาย จึงมีความจำเป็นต้องพัฒนารูปแบบการสืบทอดใหม่ที่เหมาะสมกับยุคสมัยต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ดาวอุดม ป. ., เนตะวงศ์ เ. ., & งามยิ่ง ศ. . (2026). ระบบปฏิทินนิเวศวัฒนธรรม: การถอดรหัสกลไก "กระดานไม้หมุด" ของชาติพันธุ์กะเหรี่ยงโปในจังหวัดอุทัยธานี. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 9(1), 62–72. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/9949
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ธงชัย วินิจจะกูล. (2556). คนไทย/คนอื่น: ว่าด้วยเอกลักษณ์แห่งดินแดนและประวัติศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ฟ้าเดียวกัน.

ยศ สันตสมบัติ. (2547). ความหลากหลายทางชีวภาพและภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วินัย พงศ์ศรีเพียร. (2552). วันวาร กาลเวลา และนานาศักราช. กรุงเทพมหานคร: ศักดิโสภาการพิมพ์.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2544). วิธีคิดเชิงซ้อนในการวิจัยชุมชน: พลวัตและศักยภาพของชุมชนในการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

Aveni, A. F. (2001). Skywatchers. Austin: University of Texas Press.

Ingold, T. (2011). Being alive: Essays on movement, knowledge and description. London: Routledge.

Lave, J. & Wenger, E. (1991). Situated learning: Legitimate peripheral participation. Cambridge: Cambridge University Press.

Ruddle, K. & Chesterfield, R. (1977). Education for traditional food procurement in the Orinoco Delta. Berkeley: University of California Press.

Sillar, B. (2009). The Social Agency of Things Animism and Materiality in the Andes. Cambridge Archaeological Journal, 19(3), 367-377.

Smith, L. T. (2012). Decolonizing methodologies: Research and Indigenous peoples. (2nd ed.). London: Zed Books.

Wyatt, D. K. (2003). Thailand: A Short History. Chiang Mai: Silkworm Books.