ธรรมชาติและวิธีการทางรัฐศาสตร์

ผู้แต่ง

  • อำนาจ ทาปิน วิทยาลัยสงฆ์ตาก มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูโกวิทบุญเขต วิทยาลัยสงฆ์ตาก มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พิมพ์พร แสนคําหล้า โรงเรียนเทศบาล 2 วัดดอนมูลชัย

คำสำคัญ:

รัฐศาสตร์, ธรรมชาติทางรัฐศาสตร์, วิธีการทางรัฐศาสตร์

บทคัดย่อ

รัฐศาสตร์เป็นศาสตร์ที่มุ่งศึกษาปรากฏการณ์เกี่ยวกับรัฐ อำนาจ และความสัมพันธ์เชิงอำนาจในสังคมอย่างเป็นระบบ โดยมีธรรมชาติเป็นศาสตร์บูรณาการที่เชื่อมโยงองค์ความรู้จากหลายสาขาเพื่ออธิบายความซับซ้อนของการเมืองในแต่ละยุคสมัย หัวใจสำคัญของรัฐศาสตร์คือการทำความเข้าใจในอำนาจว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร ใครเป็นผู้ใช้อำนาจ และอำนาจนั้นอยู่บนความชอบธรรมและประโยชน์ส่วนรวมเพียงใด บทความนี้มุ่งศึกษาวิธีการศึกษาทางรัฐศาสตร์จากการศึกษาทางปรัชญาและกฎหมาย ไปสู่การศึกษาทางพฤติกรรมและวิทยาศาสตร์ และพัฒนาไปสู่องค์ความรู้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าธรรมชาติและวิธีการทางรัฐศาสตร์ใช้ทั้งวิธีการเชิงทฤษฎี เชิงประวัติศาสตร์ เชิงกฎหมาย เชิงพฤติกรรม และเชิงสหวิทยาการร่วมกันในการอธิบายอำนาจและพัฒนาระบบการเมืองให้สอดคล้องกับประชาธิปไตยและประโยชน์ส่วนรวม ด้วยเหตุนี้ รัฐศาสตร์จึงมิใช่เพียงศาสตร์แห่งการอธิบายอำนาจเท่านั้น หากยังเป็นศาสตร์ที่มุ่งสร้างความเข้าใจเชิงวิพากษ์และเสนอแนวทางพัฒนาการเมืองให้สอดคล้องกับหลักความชอบธรรมและคุณค่าประชาธิปไตย

เอกสารอ้างอิง

เกษฎา ผาทอง, และ ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2561). แนวทางการสร้างกรอบแนวคิดและทฤษฎีที่ใช้ในการวิจัยทางรัฐศาสตร์. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 13(37), 17–30.

กิตติพงษ์ โคตรจันทึก และคณะ. (2567). แนวทางการศึกษารัฐศาสตร์ในศตวรรษที่ 21. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(1), 272–283.

โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. (ม.ป.ป.). หลักรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ชลัช จงสืบพันธ์. (2537). การศึกษารัฐศาสตร์เชิงพฤติกรรม. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 1(1), 62–70.

ฐิติกร สังข์แก้ว. (2556). บทสะท้อนทางความคิดว่าด้วยจริยธรรมทางการเมืองของแม็กซ์ เวเบอร์. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(10), 145–160.

ฐิติวุฒิ บุญยวงศ์วิวัชร. (2551). ระเบียบวิธีการศึกษารัฐศาสตร์. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2569 จาก Govt101 Blogspot

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2554). พลวัตของการเมืองไทย (Dynamics of Thai Politics). วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 12(2), 19–25.

ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2569). หน้าที่ของรัฐศาสตร์ คือการทำให้สังคมรู้เท่าทันอำนาจ. เรียกใช้เมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2569, จาก The101.world

วชิรวิชญ์ วรชิษณุพงศ์. (2564). บทวิจารณ์หนังสือ: ปรัชญาการเมืองยุคหลังสมัยใหม่ (Postmodern Political Philosophy). วารสารบริหารรัฐกิจ, 4(2), 53–67.

อภินันท์ จันตะนี. (2566). รัฐศาสตร์ในพระไตรปิฎก. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2569 จาก eLibraryCub

อรณิช รุ่งธิปานนท์. (2559). ประชาธิปไตยทางตรงสมัยใหม่กับการเมืองภาคประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-27

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ