การพัฒนาองค์การและการบริหารสมัยใหม่ของโรงเรียนเอกชนไทยเพื่อความยั่งยืน
คำสำคัญ:
การพัฒนาองค์การ, การบริหารสมัยใหม่, โรงเรียนเอกชนไทย, ความยั่งยืนบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และสังเคราะห์แนวทางการพัฒนาองค์การและการบริหารสมัยใหม่ของโรงเรียนเอกชนไทยเพื่อความยั่งยืน ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากร ความเหลื่อมล้ำทางการแข่งขันกับภาครัฐ และความผันผวนของสภาพแวดล้อมในยุคดิจิทัล โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เอกสารและการสังเคราะห์วรรณกรรมอย่างเป็นระบบ ภายใต้กรอบแนวคิดการพัฒนาองค์การและการบริหารสมัยใหม่ ผลการศึกษาพบว่า ความยั่งยืนของโรงเรียนเอกชนไทยขึ้นอยู่กับการบูรณาการองค์ประกอบสำคัญ 4 มิติ ได้แก่ การพัฒนาองค์การที่ส่งเสริมวัฒนธรรมแห่งการเรียนรู้ การบริหารเชิงกลยุทธ์และภาวะผู้นำที่ยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและข้อมูลในการตัดสินใจ และการบริหารความเสี่ยงเชิงระบบ นอกจากนี้ การพัฒนาโรงเรียนให้เป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ยังช่วยเสริมสร้างความสามารถในการปรับตัวอย่างต่อเนื่ององค์ความรู้ใหม่คือกรอบการพัฒนาองค์การและการบริหารสมัยใหม่เชิงบูรณาการที่เชื่อมโยงการจัดการเชิงกลยุทธ์ เทคโนโลยี และความยั่งยืนเข้าด้วยกัน ทั้งนี้ แนวทางการพัฒนาควรบูรณาการหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงร่วมกับ SDG 4 เพื่อสร้างสมดุลด้านคุณภาพ ประสิทธิภาพ และความเป็นธรรมทางการศึกษา
เอกสารอ้างอิง
จริยาภรณ์ พิมิตร, และ ชนมณี ศิลานุกิจ. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหาร
สถานศึกษากับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารนครรัฐ,
(2), 24–34.
มุนี เห็งยอดมาก, และ สรรฤดี ดีปู่. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับการ
เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดบุรีรัมย์. วารสาร
ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 18(1), 127–142.
มูลนิธิชัยพัฒนา. (2559). เศรษฐกิจพอเพียง. เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 2569 จาก
https://www.chaipat.or.th/publication/publish- document/sufficiency-economy.html.
วีรวิชญ์ ปิยนนทศิลป์. (2560). แนวคิด ทฤษฎี และกระบวนการพัฒนาองค์การ. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 6(2), 199–209.เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 2569 จาก
https://so04.tci- thaijo.org/index.php/NBJ/article/view/253044.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาเอกชน พ.ศ. 2566–2570.
กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2567). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2568.
กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2568). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2569.
กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบ
สาม พ.ศ. 2566–2570. สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักพิมพ์ข่าวสด. (2568, 23 ตุลาคม). ข่าวการศึกษา 2025. เรียกใช้เมื่อ 12 มีนาคม 2569 จาก
https://www.khaosod.co.th/around-thailand/news_9908396.
Ayaz, N., & Abbas, S. G. (2025). Educational leadership practices in the context of Sustainable
Development Goals: A systematic review. Policy Journal of Social Science Review, 3(2),
–446. เรียกใช้เมื่อ 15 พฤษภาคม 2569 จาก https://doi.org/10.5281/zenodo.17084116.
Bush, T. (2011). Theories of educational leadership and management (4th ed.). SAGE.
Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission. (2017). Enterprise risk
management: Integrating with strategy and performance. AICPA.
French, W. L., & Bell, C. H. (1999). Organization development: Behavioral science interventions
for organization improvement (6th ed.). Prentice Hall.
Fullan, M. (2019). Leading in a culture of change (Revisited ed.). Jossey-Bass.
International Organization for Standardization. (2018). ISO 31000: Risk management—Guidelines.
ISO.
OECD. (2016). School leadership for learning: Insights from TALIS 2013. OECD Publishing.
OECD. (2019). OECD learning compass 2030. OECD Publishing.
Peng, Y., Alias, B. S., Wan, X., & Mansor, A. N. (2024). The impact of sustainable leadership on
education quality: A systematic review. Journal of Law and Sustainable Development,
(6), e3760. เรียกใช้เมื่อ 15 พฤษภาคม 2569 จาก https://doi.org/10.55908/sdgs.v12i6.3760.
Richardson, J. W., & Khawaja, S. (2025). Meta-synthesis of school leadership competencies to
support learner-centered, personalized education. Frontiers in Education, 10, 1537055.
เรียกใช้เมื่อ 15 พฤษภาคม 2569 จาก https://doi.org/10.3389/feduc.2025.1537055.
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2022). Management (15th ed.). Pearson.
Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization (Rev.
ed.). Doubleday.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development.
United Nations.
UNESCO. (2024). Leadership in education: Global education monitoring report summary.
UNESCO.
UNESCO. (2024, September 24). Launch of common framework to guide the digital
transformation of education. เรียกใช้เมื่อ 9 มีนาคม 2569 จาก https://www.unesco.org.
Zhu, R., Alias, B. S., Hamzah, M. I. M., & Wahab, J. A. (2025). Digital leadership in education: A
systematic review. Journal of Education and Learning, 19(3), 1474–1483. เรียกใช้เมื่อ 15 พฤษภาคม 2569 จาก https://doi.org/10.11591/edulearn.v19i3.22187.
