ก้าวตามร้อยพระบาทด้วยศาสตร์แห่งพระราชา สู่การพัฒนาการบริหารการศึกษาให้ยั่งยืน
คำสำคัญ:
ศาสตร์แห่งพระราชา, การบริหารสถาศึกษาให้ยั่งยืนบทคัดย่อ
ศาสตร์แห่งพระราชา สู่การพัฒนาการบริหารการศึกษาให้ยั่งยืน มุ่งเน้นการประยุกต์ใช้หลักแห่งปรัชญาของพ่อหลวงรัชกาลที่ 9 มาเป็นกรอบแนวทางในการบริหารจัดการสถานศึกษา
และการพัฒนาระบบการศึกษาไทยให้เกิดความยั่งยืนอย่างแท้จริง หลักการสำคัญที่นำมาใช้ในการบริหารจัดการ จะเน้นความพอประมาณ มีเหตุผล และการสร้างภูมิคุ้มกันที่ดี การบริหารการศึกษาแบบมีส่วนร่วม เพื่อนำไปสู่การบริหารชทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพและโปร่งใส ควบคู่ไปกับหลักการทรงงานที่ว่า "ความเข้าใจ เข้าถึงสถานการณ์ และการพัฒนา" ที่เป็นกระบวนการในการวิเคราะห์ปัญหา แก้ไขปัญหา การเข้าถึงบริบทของชุมชนและผู้เรียน และการวางแผนพัฒนาที่เป็นขั้นตอน มีแบบแผนและมีความต่อเนื่อง
การนำศาสตร์พระราชามาบูรณาการในการบริหารการศึกษา ไม่เพียงแต่จะช่วยยกระดับ
คุณภาพการจัดการเรียนการสอน แต่ยังเป็นการปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรม และการสร้าง
ความตระหนักรู้ถึงการพึ่งพาตนเองให้แก่ผู้เรียน ซึ่งจะส่งผลให้เกิดการพัฒนาที่ยั่งยืนทั้งในระดับบุคคล องค์กร และชุมชนโดยรวม ทำให้สถานศึกษาเป็นรากฐานที่มั่นคงสำหรับ
การพัฒนาประเทศสืบต่อไป
เอกสารอ้างอิง
เกษม วัฒนชัย. (2558). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับความเข้มแข็งของโรงเรียนศูนย์สถานศึกษาพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: ธนิธการพิมพ์.
คณะกรรมการโครงการเฉลิมพระเกียรติของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ. (2560). ศาสตร์ของพระราชา: ผู้นำโลกในการพัฒนาอย่างยั่งยืน รวมกฎหมายสนับสนุนโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
เดชา ปุญญบาล. (2560). 9 ตามรอยบาทศาสตร์พระราชา. วารสารสมาคมนักวิจัย ,22(2), 13–20.
ดิศนัดดา ดิศกุล. (2554). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการบริหารพัฒนา. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
มนัส สุวรรณ. (2563). นิเวศวัฒนธรรม: ธรรมชาติเหนือมนุษย์ หรือมนุษย์เหนือธรรมชาติ. ใน ที่ประชุมราชบัณฑิตและภาคีสมาชิก. กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
เรณู บุญเศรษฐ. (2561). รูปแบบการบริหารหลักสูตรสู่ประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
ศศิธร บุตรเมือง. (2562). รายงานการวิจัยเรื่องการสร้างและพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อเสริมสร้างพฤติกรรมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนบ้านสันดาป สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สมบัติ นพรัก. (2561). ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาศาสตร์การบริหาร. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สุรินทร์ แก้วมณี. (2558). รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมขององค์คณะบุคคลเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์มหาวิทยาลัยนเรศวร). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุพิมล ศรศักดา. (2561). ศาสตร์แห่งพระราชากับการพัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย). นครปฐม.
สัมมา รธนิตย์. (2553). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. (2550). หลักการทรงงานในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ: มูลนิธิชัยพัฒนา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2551). จากปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เพชรรุ่งการพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). แนวทางการกระจายอำนาจการบริหารและการจัดการศึกษาให้คณะกรรมการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาและสถานศึกษา ตามกฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการกระจายอำนาจการบริหารและการจัดการศึกษา พ.ศ. 2550. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักกรรมาธิการ 1 สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รายงานของคณะกรรมการขับเคลื่อนสืบสานศาสตร์พระราชา สภาขับเคลื่อนปฏิรูปประเทศ เรื่อง การขับเคลื่อนสืบสานศาสตร์พระราชาเพื่อการปฏิรูปประเทศ. กรุงเทพฯ: รัฐสภา.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2564). ศาสตร์พระราชา. เรียกใช้เมื่อ 17 ตุลาคม 2564 จาก https://dictionary.orst.go.th/
อรุณี ทองนพคุณ. (2558). การศึกษาบทบาทการบริหารงานของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา.ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
Drucker, P. F. (2001). The essential Drucker: Selections from the management work of Peter F. Drucker. New York, NY: HarperCollins.
Good, C. V. (1973). Dictionary of education. New York, NY: McGraw-Hill.
