การพัฒนารูปแบบการบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้ตามแนวคิดการบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการใฝ่เรียนรู้ ของนักเรียนระดับประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานของรูปแบบ 2) สร้างรูปแบบ 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบ และ 4) ประเมินรูปแบบ โดยดำเนินการวิจัย 4 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาข้อมูลพื้นฐานของรูปแบบ ขั้นตอนที่ 2 สร้างและตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบ ขั้นตอนที่ 3 ศึกษาผลการใช้รูปแบบขั้นตอนที่ 4 ประเมินรูปแบบ กลุ่มเป้าหมายในการวิจัย คือ นักเรียนโรงเรียนบ้านแม่ยางร้องฯ ปีการศึกษา 2566 จำนวน 96 คน และ 2567 จำนวน 93 คน ผลการวิจัยพบว่า 1.การพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการใฝ่เรียนรู้ของนักเรียนควรกำหนดนโยบายการพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ และส่งเสริมการจัดกิจกรรมที่มุ่งพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการใฝ่เรียนรู้ 2. รูปแบบการบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้ฯ มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ จุดมุ่งหมาย กระบวนการ การวัดและประเมินผล และเงื่อนไขความสำเร็จ 3. ผลการใช้รูปแบบฯ พบว่า ผู้เรียนมีคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการใฝ่เรียนรู้ในปีการศึกษา 2566 อยู่ในระดับมาก ( = 4.34, S.D.= 0.73) และในปีการศึกษา 2567 อยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.63, S.D.= 0.48) ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบแล้วพบว่า ผู้เรียนมีคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการใฝ่เรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น 4. ผลการประเมินรูปแบบการบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้ฯ ปีการศึกษา 2567 ประเด็นด้านความเป็นไปได้โดยรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.43, S.D. = 0.63) และในประเด็นด้านความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.65, S.D. = 0.50) ผลการประเมินความพึงพอใจของผู้เกี่ยวข้องต่อการดำเนินงานตามรูปแบบการบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้ฯ ปีการศึกษา 2567 โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.45, S.D. = 0.53)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณัฐนันท์ วิจิตรอักษร และนครินทร์ อมเรศ. (2566). รายงานโครงการ การจัดทำดัชนีชี้วัดภาวะตลาดแรงงานของประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
นุชา สระสม. (2560). การมีส่วนร่วมในการบริหารแบบ “บ้าน วัด โรงเรียน” ของโรงเรียนวัด สังกัดกรุงเทพมหานคร. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
บุณยาพร สารมะโน. (2559). การพัฒนารูปแบบการประเมินตามสภาพจริงที่มีผลต่อความสามารถในการคิดวิเคราะห์สําหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและประเมินผลการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พรรัตน์ จันทร์คำ. (2566). การพัฒนาระบบนิเวศการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 22 จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(4), 885-896.
โรงเรียนบ้านแม่ยางร้อง (แม่ยางประชานุเคราะห์). (2565). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา โรงเรียนบ้านแม่ยางร้อง (แม่ยางประชานุเคราะห์). แพร่: โรงเรียนบ้านแม่ยางร้อง (แม่ยางประชานุเคราะห์).
วุฒิชัย ไกรวิเศษ. (2566). นวัตกรรมการบริหารระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดนวัตกรพลิกผัน. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณบิต สาขาการบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมศรี เณรจาที และวัชรี ชูชาติ. (2560). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพของผู้เรียนให้มีคุณลักษณะอันพึงประสงค์ในศตวรรษที่ 21. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 14(27), 10-20.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2554). ระบบการกำกับ ติดตามและประเมินผลการดำเนินงานตามจุดเน้นการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการ ศึกษาขั้นพื้นฐาน.
โสภนา สุดสมบูรณ์. (2565). แนวทางการเสริมสร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนระดับประถมศึกษาในพื้นที่ชายแดนทางภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย. วารสารการจัดการภาครัฐและ เอกชน, 6(2), 251-264.
อนุวัฒน์ สุวรรณมาต. (2559). รูปแบบการบริหารงานวัดและประเมินผลในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัด สำนักงาน เขต พื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและพัฒนาทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
อมรัตน์ ทิพยจันทร์. (2547). ทางเลือกในการประเมิน. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Gütl, C. & Chang, V. (2008). Ecosystem-based Theoretical Models for Learning in Environments of the 21st Century. International Journal of Emerging Technologies in Learning, 3(1), 50-60.
Radjou, N. et al. (2012). Jugaad Innovation: Think Frugal, Be Flexible, Generate Breakthrough Growth. San Francisco: Jossey-Bass.
