การสื่อสารคุณลักษณะของพิธีกรรายการโทรทัศน์บนสื่อออนไลน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารคุณลักษณะของพิธีกรรายการโทรทัศน์บนสื่อออนไลน์ โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitive Research) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ผู้ใช้งานบัญชี Douyin ที่มีการสื่อสารคุณลักษณะของพิธีกรรายการโทรทัศน์บนสื่อออนไลน์ โดยสุ่มเลือกตัวแทน ตามสัดส่วนของขนาดประชากรจากสูตรของ* ทาโร ยามาเน่ จาก 4 เขตการปกครองได้แก่ นครกุ้ยหลิน เป๋ยไห่ ยุวี่หลิน และ ป่ายเช่อ รวมจำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามออนไลน์ โดยผ่านการตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.84 เก็บรวบรวมข้อมูลผ่านแฟลตฟอร์ม WeChat สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมถึงการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงอนุมาน การทดสอบสมมติฐาน ผลการวิจัยพบว่า การสื่อสารคุณลักษณะของพิธีกรรายการโทรทัศน์โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย 4.21 โดยกลุ่มตัวอย่างมีความเห็นว่าการสื่อสารคุณลักษณะของพิธีกร ด้านอวัจนภาษา ได้แก่ ผู้เป็นพิธีกรมีการแต่งหน้าและแต่งกายที่เหมาะสมกับรายการ รูปร่างหน้าตาดี มีเสน่ห์ชวนมอง และมีพลังดึงดูดให้ผู้ชมติดตาม ด้านวัจนภาษา ได้แก่ การใช้ภาษาถูกต้องตามอักขระ น้ำเสียงและคำพูดเหมาะสม เปิดประเด็นซักถาม หรือพูดคุยสนทนาได้อย่างเป็นธรรมชาติ มีการนำเสนอเนื้อหาตรงประเด็นไม่ออกนอกเรื่อง และสามารถเลือกสรรคำที่สุภาพในการนำเสนอ ด้านการเล่าเรื่องและสร้างเนื้อหา พิธีกรมีทักษะในการนำเสนอเนื้อหามีความน่าสนใจ มีทักษะในการสอดแทรกความคิดเห็นอย่างเหมาะสม และทักษะการนำเสนอเรียงลำดับ มีความชัดเจนเข้าใจง่าย นอกจากนี้ ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ และระดับการศึกษา มีความสัมพันธ์กับการสื่อสารคุณลักษณะของพิธีกรรายการโทรทัศน์บนสื่อออนไลน์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ฉัตรวรุณ ตันนะรัตน์. (2543). วาทนิพนธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ณิชกุล เสนาวงษ์. (2564). การศึกษาพฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของคนเจนเนอเรชั่นแซต ในยุค New Nornal ในกรุงเทพมหานคร. ใน สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยสยาม.
ณิชานาฎ บรรจงจิตร. (2566). 4 ขั้นตอนในการสร้างกลยุทธ์การตลาดออนไลน์ที่มีประสิทธฺภาพเห็นผลจริง. เรียกใช้เมื่อ 15 มีนาคม 2567 จาก https://kctathailand.com/
ธวัลรัตน์ ศรีจันทร์กาศ. (2563). คุณลักษณะที่ส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของผู้ประกาศข่าวในรายการ ประเภทเล่าข่าว ทางสถานีโทรทัศน์. วารสารนิเทศศาสตร์ มสธ, 10(2), 39-49.
ลลิตภัคค์ วราพรกิจเสถียร. (2566). การสร้างและการสื่อสารคุณลักษณะเฉพาะตัวของพิธีกรร่วมใน รายการเรื่องเล่าเช้านี้และเรื่องเล่าเสารือาทิตย์. ใน สารนิพนธ์นิเทศศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาติ กิจยรรยง. (2555). เทคนิคการพูดสำหรับพิธีกร โฆษก และนักพากย์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: บริษัทเวิลด์ คลาส แอดเวอร์ไทซิ่ง จำกัด.
สยาม เจริญอินทร์พรหม. (2553). การเล่าเรื่อง อารมณ์ขัน และบริบททางสังคมในภาพยนตร์ตลกไทยร่วมสมัย. ใน วิทยานิพนธ์สื่อสารมวลชนมหาบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารมวลชน, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานสถิติเขตการปกครองตนเองกวางสีจ้วง. (2565). โครงการที่ปรึกษาส่งเสริมการลงทุนไทย-จีน. เขตการปกครองตนเองกวางสีจ้วง สถานกงสุลใหญ่ ณ นครหนานหนิง. ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศจีน. เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2567 จาก https://thaibizchina.com/article/รายงานภาวะเศรษฐกิจจีน/
Kaplan, A. M. & Haenlein, M. (2010). Users of the World, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59-68.
McLuhan, M. (1964). Understanding Media: The Extensions of Man. New York, NY: McGraw-Hill.
Pew Research Center. (2018). Spring 2018 global attitude survey, Q45 & Q46. Washington, D.C.: Pew Research Center.
Wang, C.-H. et al. (2022). “TikTok Made Me Do It”: Teenagers’ Perception and Use of Food Content on TikTok. In Proceedings of the 21st Annual ACM Interaction Design and Children Conference (IDC ’22) (pp. 458-463). New York, NY, USA: Association for Computing Machinery.
Zhang, J. et al. (2020). Changes in contact patterns shape the dynamics of the COVID-19 outbreak in China. Science, 1481-1486.https://www.science.org/doi/10.1126/science.abb8001.
