พลเมืองเข้มแข็งกับระบบการจัดการภัยพิบัติ ความร่วมมือระหว่างรัฐ อาสาสมัครและประชาชน

Main Article Content

กรณ์พณัฏฐ์ ชนะชนม์
ทักษ์สรณ์ธัญ กองพิมพ์
สถาวิทย์ จันจุฬา
สุธีญา พรหมมาก
ทชาน์ศิริก์ สุขเกษม

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาความเป็นพลเมือง ในมิติพลเมืองโดยมุ่งเน้นไปที่แนวคิดเรื่องพลเมืองเข้มแข็งในฐานะกลไกสำคัญภายในกับระบบการจัดการภัยพิบัติ ความร่วมมือระหว่างรัฐ อาสาสมัคร และประชาชน ท่ามกลางบริบทโลกปัจจุบันยุคที่ภัยพิบัติทางธรรมชาติและภัยพิบัติที่อุบัติขึ้นที่เกิดจากน้ำมือของมนุษย์ซึ่งทวีความรุนแรงและมีความซับซ้อนบ่อยมากยิ่งขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ส่งผลให้รูปแบบการจัดการภัยพิบัติแบบแนวดิ่ง โดยภาครัฐเพียงฝ่ายเดียวไม่เพียงพอต่อการรับมืออีกต่อไป การจัดการภัยพิบัติที่มีประสิทธิภาพในยุคสมัยใหม่ซึ่งมีความจำเป็นต้องอาศัยการปรับเปลี่ยนที่สร้างเครือข่ายความร่วมมือทุกภาคส่วน ที่สร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างรัฐ อาสาสมัคร และภาคประชาชน โดยเฉพาะบทบาทของ “พลเมืองเข้มแข็ง”เป็นแกนกลาง พลเมืองกลุ่มนี้ไม่ได้หมายถึงเพียงผู้อยู่อาศัยในพื้นที่เท่านั้น แต่หมายถึงประชาชนที่มีความรู้ ความเข้าใจในความเสี่ยง มีทักษะในการเอาตัวรอด และเหนือสิ่งอื่นใดคือการมีจิตสำนึกความรับผิดชอบต่อส่วนรวม ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการสร้างความยืดหยุ่นให้แก่ชุมชน โดยเน้นให้เห็นถึงบทบาทของพลเมืองเข้มแข็งในด้านการลดความเสี่ยง การเตรียมความพร้อม การตอบสนอง และการฟื้นฟูภายหลังภัยพิบัติ การศึกษาบทความทางวิชาการนี้อ้างอิงจากเอกสารวิชาการ งานวิจัย และกรณีศึกษาที่เกี่ยวข้อง โดยผลการศึกษาเสนอว่าการสร้างระบบความร่วมมือที่มีประสิทธิภาพนั้นต้องเริ่มจากการส่งเสริมให้เกิดการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงของประชาชน สนับสนุนการจัดตั้งเครือข่ายอาสาสมัครในชุมชน และการเปิดพื้นที่ให้ภาคประชาสังคมมีบทบาทร่วมกับรัฐในทุกระยะของการจัดการภัยพิบัติ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ชนะชนม์ ก. ., กองพิมพ์ ท. ., จันจุฬา ส. ., พรหมมาก ส. ., & สุขเกษม ท. . (2026). พลเมืองเข้มแข็งกับระบบการจัดการภัยพิบัติ ความร่วมมือระหว่างรัฐ อาสาสมัครและประชาชน. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 9(3), 218–227. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/10435
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2566). รายงานสถิติภัยพิบัติประจำปีประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.

กิตติศักดิ์ จำปาสี และคณะ. (2568). กลยุทธ์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการเตรียมความพร้อมรับมือภัยพิบัติ: กรณีศึกษาเมืองบาเกียว ประเทศฟิลิปปินส์. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(3), 1-22.

พนิดา จงสมสุข. (2557). การสื่อสารเพื่อบริหารจัดการภัยพิบัติกรณีศึกษาน้ำท่วมในประเทศไทยและฟิลิปปินส์. Journal of Business, Innovation and Sustainability, 9(1), 67-85.

สมบูรณ์ ศิริประชัย. (2552). ธรรมาภิบาลภายใต้กระแสโลกาภิวัฒน์: นัยต่อประเทศไทย. รัฐศาสตรสาร, 30(2), 8-120.

สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2564). บทเรียนการจัดการวิกฤตโควิด-19 ด้วยพลังชุมชน. เรียกใช้เมื่อ 10 มีนาคม 2569 จาก https://old.nationalhealth.or.th/en/node/2297

Aldrich, D. P. (2012). Building resilience: Social capital in post-disaster recovery. The University of Chicago Press. Chicago: https://doi.org/10.7208/chicago/9780226012896.001.0001.

Hoskins, B. & Mascherini, M. (2009). Measuring Active Citizenship through the development of a composite indicator. Social Indicators Research, 90(3), 459-488.

Marshall, T. H. (1994). Citizenship and social class. In D. Held (Ed.), Sociology of the Global System (pp. 235-247). London: Macmillan 1995.

O’Brien, G. et al. (2006). Climate change and disaster management. Disasters, 30(1), 64-80.

Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster. New York: http://dx.doi.org/10.1145/358916.361990.