การบริหารจัดการความเสี่ยงของการจัดแสดงนิทรรศการในมหกรรมโลก 2025 โอซากา-คันไซ ประเทศญี่ปุ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
โครงการมหกรรมระดับโลก มีความซับซ้อนและเผชิญความเสี่ยงในหลายมิติ จึงจำเป็นต้องมีระบบการบริหารจัดการความเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบริหารจัดการความเสี่ยงของการจัดแสดงนิทรรศการในมหกรรมโลก 2025 โอซากา–คันไซ ประเทศญี่ปุ่น เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ที่ใช้แบบแผนการวิจัยการศึกษาเฉพาะกรณี เก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้รับจ้าง ผู้บริหารโครงการ ผู้ปฏิบัติงานโครงการฝ่ายต่าง ๆ และผู้จัดการและผู้ประสานงานขององค์กรผู้จัดงานประเทศญี่ปุ่น จำนวน 30 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การบริหารความเสี่ยงควรเปลี่ยนจากการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปสู่การบริหารความเสี่ยงเชิงรุกแบบบูรณาการตลอดวงจรโครงการ ประกอบด้วย 3 มิติ คือ 1) มิติโครงสร้างพื้นฐาน ได้แก่ การบริหารความเสี่ยงด้านธรรมาภิบาลและโครงสร้างการบริหาร การบริหารความเสี่ยงด้านการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์ 2) มิติการขับเคลื่อนโครงการ ได้แก่ การบริหารความเสี่ยงด้านการจัดซื้อจัดจ้าง การบริหารความเสี่ยงด้านการดำเนินงาน การบริหารความเสี่ยงด้านกฎหมายและบริบทประเทศเจ้าภาพ และ 3) มิติกลไกสนับสนุน ได้แก่ การบริหารความเสี่ยงด้านบุคลากรและการจัดการองค์ความรู้ การบริหารความเสี่ยงด้านการสื่อสารและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และการบริหารความเสี่ยงเชิงรุกและการติดตามประเมินผล องค์ความรู้ที่ได้จากการวิจัยนี้ใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาระบบบริหารความเสี่ยงสำหรับโครงการมหกรรมระดับนานาชาติของประเทศไทย ตลอดจนสนับสนุนการกำหนดนโยบาย การวางแผน และการดำเนินโครงการของหน่วยงานภาครัฐให้มีประสิทธิภาพ โปร่งใส ยืดหยุ่นต่อการเปลี่ยนแปลง และเกิดความยั่งยืนในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
องอาจ นัยพัฒน์. (2554). การออกแบบการวิจัย: วิธีการเชิงปริมาณ เชิงคุณภาพ และผสมผสานวิธีการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาย โพธิสิตา. (2562). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิช.
นิศา ชูโต. (2551). การวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพหมานคร: พริ้นต์โพร.
กรมศิลปากร. (2564). ก้าวแรกของไทยไปงานมหกรรมโลก. เรียกใช้เมื่อ 5 พฤษภาคม 2569 จาก https://www.finearts.go.th/literatureandhistory/view/26108-ก้าวแรกของไทยไปงานมหกรรมโลก
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. (2569). หนังสือสรุปผลสำเร็จการดำเนินงาน Thailand Pavilion World Expo 2025 Osaka. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักข่าวอิศรา. (2568). สธ.แจงงบจัดนิทรรศการ Expo 2025 โอซาก้า 900 ล. โปร่งใส-ไม่มีเงินทอน กิจการร่วมค้าแจงไร้นอมินี. เรียกใช้เมื่อ 25 พฤษภาคม 2569 จาก https://www.isranews.org/article/isranews-news/137402-isra-419.html
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2561). ขอบเขตของงาน (TOR) การจัดจ้างผู้ดำเนินการจัดนิทรรศการ World Expo 2020 Dubai. ผู้แต่ง, https://www.depa.or.th/storage/app/media/TOR-world-expo-2020-dubai.pdf. เข้าถึงได้จาก 17
Bukari, C. et al. (2023). Implications of knowledge management processes for project performance: Systematic review, gap analysis and scientometric analysis. Information and Knowledge Management, 13(6), 1-24.
Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission. (2017). Enterprise risk management: Integrating with strategy and performance. New York, NY: Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission.
Flyvbjerg, B. (2014). What you should know about megaprojects, and why: An overview. Project Management Journal, 45(2), 6-19.
Hopkin, P. (2021). Fundamentals of risk management: Understanding, evaluating and implementing effective risk management. (6th ed.). London, England: Kogan Page.
Horai et al. (2025). Enhanced infectious disease surveillance system for Expo 2025 Osaka, Kansai, Japan: Overview of the operations and their early action review. Mass Gathering Medicine, 4, 100045, 1-3. https://doi.org/10.1016/j.mgmed.2025.100045.
Intaraboonsom, N. & Chapman, W. (2023). Historical factors influencing the presentation of the Thai Pavilion at the World Expositions. Journal of Arts Management, 7(4), 1468-1483.
International Organization for Standardization. (2018). ISO 31000:2018 Risk management-Guidelines. Geneva, Switzerland: International Organization for Standardization.
Locatelli, G. & Mancini, M. (2010). Risk management in a mega-project: The Universal EXPO 2015 case. International Journal of Project Organisation and Management, 2(3), 236-253.
Miles, M. B. & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Nicolini, D. et al. (2022). Understanding communities of practice: Taking stock and moving forward. Academy of Management Annals, 16(2), 680-718.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods. (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Project Management Institute. (2021). A guide to the project management body of knowledge (PMBOK® Guide). (7th ed.). Newtown Square, PA: Project Management Institute.
Qin, Y. Rocha, C. M. & Morrow, S. (2022). Knowledge management in sport mega-events: A systematic literature review. Frontiers in Sports and Active Living, 4, 1056390. https://doi.org/10.3389/fspor.2022.1056390.
Tatano, H. (2026). Disaster management planning and operations for Expo 2025 Osaka, Kansai, Japan: Challenges and lessons learned. International Association of Traffic and Safety Sciences Review, 51(1), 38-46.
Wang, Z. et al. (2023). A review of mega-project management research from an organization science perspective: Current status and future directions. Developments in the Built Environment, 16, 100254. doi:10.1016/j.dibe.2023.100254.
Yang et al. (2026). Place with intention: An empirical attendance predictive study of Expo 2025 Osaka, Kansai, Japan. arXiv, https://doi.org/10.48550/arXiv.2601.14570.
