คุณสมบัติของอินฟลูเอนเซอร์ในมุมมองของพุทธนวัตกรรมยุคโซเชียลมีเดีย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอมุมมองเกี่ยวกับคุณสมบัติของอินฟลูเอนเซอร์ตามแนวพุทธนวัตกรรมในยุคโซเชียลมีเดีย ผ่านการสร้างสรรค์เนื้อหาบนแพลตฟอร์มดิจิทัล เช่น ติ๊กต็อก ยูทูบ และเฟซบุ๊กซึ่งทำหน้าที่ถอดรหัสและเผยแผ่ความรู้เรื่อง “กรรม” จากคำสอนจากการตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจากการศึกษาทบทวน รวบรวมวิเคราะห์ข้อมูล เรียบเรียงจากเอกสารในพระไตรปิฎก และข่าวสารผ่านทางแอปพลิเคชัน ผลการศึกษาพบว่าการทำหน้าที่เป็นพุทธบริษัทที่ดีและเป็นแบบอย่างที่น่าเชื่อถือของอินฟลูเอนเซอร์ ต้องอาศัยการพัฒนาปัญญาในทางธรรมต่างจากทางโลกตามหลักปัญญาวุฒิธรรม 4 ประการ ประกอบด้วย 1) สัปปุริสสังเสวะ การเข้าหาแหล่งความรู้ที่น่าเชื่อถือจากการเลือกและอ้างอิงแหล่งความรู้ที่ไว้ใจได้ (Sourcing) ได้แก่ พระธรรมวินัย พระไตรปิฎก และคำสอนของสัตบุรุษหรือผู้ทรงคุณวุฒิทางศาสนา 2) สัทธัมมัสสวนะการตระหนักรู้เท่าทันสื่อ (Media Literacy) รับฟังข้อมูลข่าวสารอย่างใส่ใจ ขยันหมั่นเพียรสืบค้นข้อมูลข่าวสารทางธรรมอย่างสม่ำเสมอ เพื่อคัดกรองข้อมูลบริสุทธิ์ออกจากข่าวปลอม (Fake News) 3) โยนิโสมนสิการ การทำใจให้แยบคาย การวิเคราะห์คิดเชื่อมโยงเพื่อเข้าถึงความจริง รู้จักมอง รู้จักคิดพิจารณา วิเคราะห์สืบสาวเชื่อมโยงที่จะหาความจริงและใช้ประโยชน์จากข่าวสารข้อมูลที่สื่อกันนั้นได้ และ 4) “ธัมมานุธัมมปฏิบัต” การลงมือปฏิบัติอย่างสอดคล้องตามหลักการ ระหว่างองค์ประกอบทั้งหลายในระบบ ทั้งที่เป็นหลักการ วิธีการ และจุดมุ่งหมาย กระบวนการดังกล่าวถือเป็นพุทธนวัตกรรมในการพัฒนาปัญญาที่เป็นระบบ ช่วยเสริมสร้างศักยภาพของอินฟลูเอนเซอร์ในการสื่อสารธรรมะแก่ชุมชนออนไลน์อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อขับเคลื่อนสังคมสู่การดำรงชีวิตที่ดีงามอย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ. (2564). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 1) พุทธศักราช 2564. กรุงเทพมหานคร: รัฐสภา.
ไทย PBS. (2568). .”รวมคดีดัง พระกับเงิน”. เรียกใช้เมื่อ 1 กรกฎาคม 2569 จาก https://www.thaipbs.or.th/now/content/2684
พระเทพปริยัติเมธี (สฤษฏิ์ สิริธโร). (2565). วิเคราะห์สิทธิและเสรีภาพทางการเมืองตามแนวพุทธศาสตร์. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 4(3),45-60.
พระนพดล อนาลโย (บุญประจักษ์). (2567). กระบวนการพัฒนาสังคมตามหลักฆราวาสธรรมเพื่อการเป็นชุมชนเข้มแข็งกรณีศึกษาชุมชนบ้านสร้าง ตำบลบ้านสร้าง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 9(1), 230-232.
พระปลัดสิรภพ งามเรียบและคณะ. (2569). พระสังฆาธิการกับบทบาทนักพัฒนาในยุคดิจิทัล: แนวทางการเสริมสร้างพลัง ทางปัญญาและเทคโนโลยี. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 9(4), 207-212.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร: เอส.อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์.
__________. (2559). การสื่อภาษาเพื่อเข้าถึงสัจจธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 8). นครปฐม: วัดญาณเวศกวัน.
พระมหานภันต์ สันติภัทโท. (2567). ที่มา “หลักธรรมพุทธในยุคดิจิทัล รู้เท่าทันใจตนก่อนสื่อสารออกไป ลดปัญหา ข่าวลวง-ข้อมูลสร้างความแตกแยก. เรียกใช้เมื่อ 16 กรกฎาคม 2569 จาก https://blog.cofact.org/th/670227-2/
พระมหาประพันธ์ สิริปญฺโญ และคณะ. (2563). สิทธิและเสรีภาพของพระภิกษุสงฆ์ในกฎหมายไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(11), 411-423.
พระศุภกร ภูมิปญฺโญ และคณะ. (2568). การบริหารจัดการเชิงพุทธในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(2), 272-282.
พระอธิการภูมิสิษฐ์ ปิยสีโล และนัชพล คงพันธ์. (2564). พระสงฆ์กับการเมืองไทยในบริบทสังคมปัจจุบัน. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 6(2), 33-44.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2562). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). (พิมพ์ครั้งที่ 53). กรุงเทพมหานคร: ม.เอเชียอาคเนย์.
Berlo, D. K. (1960). The Process of Communication: An Introduction to Theory and Practice. New York: holt, Rinehart and Winston.
