การบูรณาการหลักอริยสัจ 4 และเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการออกแบบ การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษา เพื่อยกระดับสมรรถนะวิชาชีพครู
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีและสังคมอย่างรวดเร็ว ครูในวิชาสังคมศึกษาจำเป็นต้องมีการปรับตัวและพัฒนาสมรรถนะวิชาชีพให้ทันสมัย โดยเฉพาะในการจัดการเรียนรู้ที่ตอบโจทย์ทั้งด้านเนื้อหา กระบวนการ และคุณธรรมจริยธรรม การบูรณาการหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะ อริยสัจ 4 (ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค) ร่วมกับ เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เป็นแนวทางหนึ่งที่สามารถช่วยยกระดับคุณภาพการเรียนรู้และพัฒนาครูอย่างเป็นองค์รวม อริยสัจ 4 เป็นหลักธรรมที่สามารถประยุกต์สู่กระบวนการคิดวิเคราะห์ปัญหาอย่างเป็นระบบ โดยนำมาใช้ในการวิเคราะห์ปัญหาทางสังคม โดยให้ผู้เรียนเรียนรู้ที่จะมองเห็น "ทุกข์" จากสถานการณ์จริง ค้นหาสาเหตุของปัญหา (สมุทัย) เสนอแนวทางแก้ไข (นิโรธ) และกำหนดกระบวนการลงมือแก้ปัญหาอย่างมีระบบ (มรรค) การออกแบบกิจกรรมให้เหมาะสมและนำไปใช้ได้จริง โดยมีอริยสัจ 4 เป็นกรอบคิด จะช่วยพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ จิตสาธารณะ และคุณธรรมในตัวผู้เรียน ในขณะเดียวกัน เทคโนโลยี AI เป็นเครื่องมือที่ทรงพลังในการออกแบบการเรียนรู้ที่ตอบสนองต่อผู้เรียนแต่ละคนอย่างมีประสิทธิภาพ ครูสามารถใช้ AI วิเคราะห์พฤติกรรมการเรียนรู้ สร้างแบบประเมินแบบอัตโนมัติ และใช้แพลตฟอร์มอัจฉริยะ การจำลองสถานการณ์ผ่าน AR/VR เพื่อให้ผู้เรียนได้ประสบการณ์เสมือนจริง และเข้าใจบทเรียนในเชิงลึกยิ่งขึ้น การบูรณาการอริยสัจ 4 และ AI ยังส่งผลให้ครูพัฒนาสมรรถนะด้านเทคโนโลยีการศึกษา ทักษะการออกแบบการจัดการเรียนรู้เชิงจริยธรรม และสมรรถนะด้านการประเมินผลอย่างมีประสิทธิภาพ ครูจะสามารถนำข้อมูลเชิงลึกมาวิเคราะห์และวางแผนการสอนอย่างเป็นระบบ สามารถยกระดับวิชาชีพครูให้เป็นทั้งผู้ถ่ายทอดความรู้ ผู้สร้างแรงบันดาลใจ สามารถปรับตัวและสร้างสรรค์การเรียนรู้ได้อย่างมีคุณภาพ และผู้นำทางจริยธรรมในยุคดิจิทัลอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ใจทิพย์ ณ สงขลา และ ศิริเดช สุชีวะ. (2564). การเปลี่ยนผ่านด้วยดิจิทัล: แพลตฟอร์มการเรียนรู้ดิจิทัลแห่งชาติ. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้, 1(1), 1-13.
เด่นพงษ์ แสนคำ และคณะ. (2561). พุทธศาสนากับมโนทัศน์ทางการเมืองสมัยใหม่: อิทธิพลแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์การเมืองของพุทธทาสภิกขุ. วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์, 2(1), 153-176.
ทยิดา เลิศชนะเดชา. (2566). การพัฒนากิจกรรมการจัดการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดเชิงออกแบบเพื่อส่งเสริมความสามารถการออกแบบแผนการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยรามคําแหง. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(5), 977-996.
ทวีป กรวยทอง. (2561). กระบวนการยุติธรรมตามหลักพุทธศาสนากับแนวคิดสิทธิมนุษยชน. วารสารวิชาการมนุษย์และสังคม, 2(2), 85-101.
ปกรณ์ ประจันบาน และคณะ. (2561). การพัฒนาแบบประเมินการจัดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของนิสิตครูในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร , 20(4), 118-128.
พรทิพย์ มโนดํารงสัตย์ และคณะ. (2565). ผลกระทบของปัญญาประดิษฐ์ต่อการศึกษา. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(2), 318-328.
พระครูปลัดสุวัฒนวิสุทธิสารคุณ. (2568). อริยสัจ 4 เพื่อการพัฒนาองค์กร. วารสารสถาบันพอดี, 2(1), 1-13.
พระปลัดเขตขันท์ คนงานดี และคณะ. (2567). การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่สนับสนุนการพัฒนาผู้เรียน. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 471-428.
พระมหากวีพัฒน์ ฐิตโสภโณ (ยารังษี) และคณะ. (2567). บทบาทครูสังคมศึกษากับการพัฒนาสมรรถนะในยุคดิจิทัล. ชัยภูมิปริทรรศน์, 7(2), 85-97.
พระมหาอุดร อุตฺตโร (มากดี) และคณะ. (2567). สมรรถนะของครูสังคมศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 11(1), 630-642.
ราตรี เลิศหว้าทอง และคณะ. (2566). การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ (5E) สำหรับครูผู้สอนกลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. Journal Information, 1(3), 61-74.
สิโรดม มณีแฮด และคณะ. (2562). ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลด้วยปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), 359-372.
