Competency Model of Local Government Organizations in the Northeastern Region Competency Model of Local Government Organizations in the Northeastern Region
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the competency level of local government organizations in the Northeast, study the factors affecting the competency of local government organizations, create and confirm the competency model of local government organizations using a mixed-method research methodology, divided into 2 phases: Phase 1 studied the level of participation and factors affecting the competency of local government organizations in the Northeast. The sample consisted of 400 people in the Northeast, selected by defining the sample group according to Taro Yamane's formula, using the proportional sampling method and simple random sampling. The data collection tool was a 5-level rating scale questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics, mean, standard deviation, and structural equation analysis (SEM). The competency model was created and confirmed by 20 experts and stakeholders. The research tool used was an interview form.
The results of the research found that the competency level of local government organizations in the Northeast was at a high level overall. Factors affecting the competency of local government organizations in the Northeast included internal management factors, cooperation factors with communities and networks, and personnel factors. It can explain the performance of local administrative organizations in the Northeastern region by 83.90 percent (R2 = 0.839) with statistical significance at the .01 level, which the model is consistent with the empirical data P-Value = 0.120, X2/df = 1.873, GFI = 0.986, CFI = 0.980, RMSEA = 0.04, SRMR = 0.03 and (3) the performance model of local administrative organizations in the Northeastern region as follows: 3.1) Development of internal administrative factors in the organization. (3.2) Development of factors in cooperation with communities and networks and 3.3) Development of personnel factors. The results of the model confirmation are most appropriate and experts have consistent opinions with a median value between 4.00-5.00 and an interquartile range value of less than 1.5.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมการปกครองส่วนท้องถิ่น. (2566). รายงานประจำปี 2566 กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมการปกครองส่วนท้องถิ่น.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2551). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติเพื่อการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
เขมณัฐ ภูกองไชย. (2561). รูปแบบองค์การที่มีสมรรถนะสูงของเทศบาลตำบล. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 36(2). 34-35.
ชลธิชา บุนนท์ และคณะ. (2564). การศึกษาองค์ประกอบขององค์กรสมรรถนะสูงของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 21. (การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ ครั้งที่ 22). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชำนาญ จันทร์เรือง. (2563). ปัญหาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในปัจจุบัน. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2567จาก https://www.bangkokbiznews.com/columnist/1008930.
ณัฐฐศรัณฐ์ มังคละนาเคศวร. (2562). ปัจจัยและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อการเป็นองค์การสมรรถนะสูงกรณีศึกษา การยางแห่งประเทศไทย. รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. กรุงเทพ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ธารารัตน์ ภูศักดิ์. (2558). ปัจจัยและกระบวนการบริหารที่ส่งผลต่อการเป็นองค์การ สมรรถนะสูงขององค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(3). 45-46.
บุญชม ศรีสะอาด. (2558). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่9). กรุงเทพฯ: สุริยาสาส์น.
พงษ์ศักดิ์ ยิ่งชนม์เจริญ. (2566). ปาฐกถาในการเสวนาเรื่อง “องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทยกับอนาคตการกระจายอำนาจ”. สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2567 จาก https://thevotersthai.com.
วารุณี ภูมิศรีแก้ว. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูงของเทศบาลนครอุดรธานี. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ปริทัศน์, 9(1). 26-27.
สถาบันพระปกเกล้า. (2563). ท้องถิ่นกับภารกิจที่ท้าทายหลังโควิด-19. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานการพัฒนาภูมิภาคและพื้นที่: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. กรุงเทพฯ: สภาพัฒน์.
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543-571.
Bohlander, G., Snell, S., & Sherman, A. W. (2018). Managing human resources: The role of leadership and performance management systems (17th ed.). Cengage Learning.
Boyne, G. A. (2003). Sources of public service improvement: A critical review and research agenda. Journal of Public Administration Research and Theory, 13(3), 367-394.
Brinkerhoff, J. M. (2002). Government–nonprofit partnership: A defining framework. Public Administration and Development, 22(1), 19-30.
Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2015). The New Public Service: Serving, Not Steering (3rd ed.). New York: Routledge.
Fung, A. (2006). Empowered participation: Reinventing urban democracy. Princeton University Press.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis (7th ed.). Pearson Education.
O’Reilly, C. A., & Tushman, M. L. (2004). The ambidextrous organization. Harvard Business Review, 82(4), 74-81.
Osborne, D., & Gaebler, T. (1993). Reinventing Government: How the Entrepreneurial Spirit is Transforming the Public Sector. New York: Plume.
Putnam, R. D. (1993). Making democracy work: Civic traditions in modern Italy. Princeton University Press.
Skelcher, C., Navdeep, M., & Smith, M. (2005). The public governance of collaborative spaces: Discourse, design and democracy. Public Administration, 83(3), 573-596.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. 3rd ed. New York (N.Y.): Harper and Row.
