The Development of Learning Achievement and the Ability to Solve Mathematical Problems regarding fractions by Using Polya’s Problem Solving Concept with Bar Model for Grade 3 Students The Development of Learning Achievement and the Ability to Solve Mathematical Problems regarding fractions by Using Polya’s Problem Solving Concept with Bar Model for Grade 3 Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Currently, problems with the teaching and learning activities of grade 3 students often have difficulty understanding fractions as they are complex and important content. Of advanced mathematics If students lack the correct understanding Will affect the next level of math learning. The objectives of this study were to 1) compare the achievement of Mathematics on fractions using the problem-solving process of Polya’s Problem Process and the Bar Model of Grade 3 students with the criterion of 70 percent, and 2) compare the ability to solve Mathematics problems on fractions using the problem-solving process of the Polya’s problem process and the Bar Model of Grade 3 students with the criterion of 70 percent. By one group experiment by measuring after school. The samples used in this research was Grade 3 students of Banbakcharang School, Gabchoeng District, Surin Primary Educational Service Area Office 3 who are studying in the first semester of the 2025 academic year consisting of 1 Classroom with 20 students, who were selected by Cluster Random Sampling. The research instruments consisted of 1) learning management plan; 2) multiple-choice achievement test; and 3) a mathematics problem-solving ability test. The questionnaire was a five-item subjective test. Statistics used for data analysis included percentage, mean, and standard deviation. Hypothesis testing was performed using a one-sample t-test.
The findings showed that: 1) The achievement of mathematics was 80.25 percent, exceeding the 70 percent criterion, with statistical significance at the .05 level. 2) The mathematics problem-solving ability score was 81.25 percent, exceeding the 70 percent criterion, with statistical significance at the .05 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2575. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์วิทยาศาสตร์ และสาระภูมิศาสตร์ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุงพ.ศ.2560). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
กฤษณกัณฑ์ ศรีโนนยาง. (2566). การพัฒนาความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับบาร์โมเดล. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
คณิศร พานิช. (2563). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยา เรื่อง ร้อยละและอัตราส่วน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปที่ 6. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2557). เทคนิคการใช้คำถามพัฒนาการคิด. (พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี : สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสซิ่ง.
ณิชาภัทร แย้มนวน. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้ตามกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาร่วมกับเทคนิคบาร์โมเดลที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ดารณี เกตุประกอบ. (2564). การศึกษาความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาการบวก และการลบ โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาตามแนวคิดของโพลยาร่วมกับเทคนิคบาร์โมเดลสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4.วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 18(83), 63-71.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.(พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประสาท เนืองเฉลิม. (2566). วิจัยการเรียนการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนบ้านบักจรัง. (2566). แผนพัฒนาคุณภาพการศึกษาเพื่อความเป็นเลิศ. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2555). ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สมนึก ภัททิยธนี. (2553). การวัดผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 7). กาฬสินธุ์ : ประสานการพิมพ์.
สุรัชน์ อินทสังข์. (2558). การสอนแก้โจทย์ปัญหาโดยใช้บาร์โมเดล (Bar Model) ในสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย, 43(194), 27-30.
เสน่ห์ หมายจากกลาง. (2556). ความสัมพันธ์ระหว่าง Model Method และ Algebraic Method.วารสารวิชาการ, 16(1): 16-27.
อัมพร ม้าคนอง. (2553). ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์: การพัฒนาเพื่อพัฒนาการ. กรุงเทพฯ :ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Thirunavukkarasu, M. (2014, January). Effectiveness of BAR MODEL in enhancing the learning of mathematics at primary level. Retrieved December 28, 2024, from http://ijter.com/pdf%20files%20folder/JANUARY2014/totalpdfjanuary2014.pdf.
Yeap, B. H. (2008). Using a Model Approach to Enhance Algebraic Thinking in the Elementary School Mathematics Classroom. Algebra and algebraic thinking in school mathematics. (pp. 195-209).
Yeap, B.H. (2015). Bar Modeling. Singapore: Marshall Cavendish Education.
Yueh, M.L & Soo, V.L (2014). Mathematical problem solving: The Bar Model Method. Singapore: Scholastic Education International
