การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อทักษะดิจิทัลของครูศูนย์การศึกษาพิเศษ เครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา ศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 3 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ

ผู้แต่ง

  • ศิรภัสสร เกิดเนตร คณะครุศาสตร์ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
  • ทิวัตถ์ มณีโชติ คณะครุศาสตร์ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์

คำสำคัญ:

การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล, การศึกษาในยุคดิจิทัล, ทักษะดิจิทัลของครู, การศึกษาพิเศษ

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาสภาพการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาระดับทักษะดิจิทัลของครูศูนย์การศึกษาพิเศษ เครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล และ 4) เพื่อศึกษาการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลของศูนย์การศึกษาพิเศษที่ส่งผลต่อทักษะดิจิทัลของครู โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง คือ ครูศูนย์การศึกษาพิเศษ เครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา ศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 3 สังกัดสำนักงานบริหารงานการศึกษาพิเศษ จำนวน 176 คน มาจากการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสถานศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ .990 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน

          ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด  (  = 4.55, S.D. = 0.40) 2) ระดับทักษะดิจิทัลของครู ในภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด (  = 4.58, S.D. = 0.41) 3) การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลทุกด้านมีความสัมพันธ์ทางบวกกับทักษะดิจิทัลของครูในภาพรวม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 4) การบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัล และการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัล เป็นตัวแปรที่สามารถพยากรณ์ทักษะดิจิททัลของครูได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยการบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัลมีอิทธิพลต่อทักษะดิจิทัลของครูลำดับแรก รองลงมาคือ การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัล โดยตัวแปรทั้งสองสามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของทักษะดิจิทัลของครูได้ร้อยละ 64.70

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). นโยบายและแนวทางการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

กัญญ์วรา ท่าว่อง และ พงษ์เอก สุขใส. (2568). การศึกษาภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ศูนย์การศึกษาพิเศษ เครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพศูนย์การศึกษาพิเศษกลุ่มเครือข่ายที่ 7. วารสารการบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2), 203 – 212.

ธิดารัตน์ ไชยวรรณ์ และ สุภัทรา ภูษิตรัตนาวลี. (2568). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อ ทักษะดิจิทัลของครู สังกัดสำนักการศึกษา เทศบาลนครภูเก็ต. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(3), 795-806.

ภัทรา จรรยาธรรม. (2564). การบริหารสถานศึกษาเอกชนในยุคดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิปลากร.

วิณัฐธพัชร์ โพธิ์เพชร. (2567). การศึกษาความต้องการจำเป็นและแนวทางพัฒนาทักษะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 21(40), 116-129.

ศักดิ์คเรศ ประกอบผล. (2564). นวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารการศึกษาและการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ หจก.วรานนท์ เอ็นเตอร์ไพรส์.

สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2562). การศึกษาภควันตภาพเรียนได้ทุกหนทุกแห่งและทุกเวลา. แพร่ :

แพร่ไทยอุตสาหการพิมพ์.

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2568). รายงานข้อมูลบุคลากรศูนย์การศึกษาพิเศษ ปีงบประมาณ 2568. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานข้าราชการพลเรือน. (2560). มาตรฐานทักษะดิจิทัล (Digital Literacy) สำหรับข้าราชการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.).

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). คู่มือการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษในโรงเรียนเรียนรวม. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2567). นโยบายการศึกษาสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ปีการศึกษา 2567. (อินเตอร์เน็ต). เรียกใช้เมื่อ 18 ธันวาคม 2567 จากhttp://special.obec.go.th

Florian, L., & Beaton, M. (2018). Inclusive pedagogy in action: Getting it right for every child. International Journal of Inclusive Education, 22(8), 870–884.

Instefjord, E., & Munthe, E. (2017). Preparing teachers for digital competence. Teaching and Teacher Education, 67, 37–45.

Krejcie, R.V. and Morgan, D.W. (1970) Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.

Likert, R. (1961) New Patterns of Management. McGraw-Hill, New York.

Ng, W. (2012). Can we teach digital natives digital literacy? Computers & Education, 59(3), 1065–1078.

Partnership for 21st Century Learning. (2019). Framework for 21st century learning. Washington, DC: P21.

Redecker, C. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Luxembourg: Publications Office of the European Union.

Scherer, R., Siddiq, F., & Tondeur, J. (2021). The technology acceptance model in education. Computers & Education, 163, 104117.

Sheninger, E. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Thousand Oaks, CA: Corwin.

Tondeur, J., Aesaert, K., Pynoo, B., Van Braak, J., Fraeyman, N., & Erstad, O. (2017). Developing a validated instrument to measure preservice teachers’ ICT competencies. Computers & Education, 107, 1–15.

UNESCO. (2018). ICT competency framework for teachers. Paris : UNESCO.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-21

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย