การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อทักษะดิจิทัลของครูศูนย์การศึกษาพิเศษ เครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการศึกษา ศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 3 สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ

Sirapatsorn  Kerdnet; Tiwat  Maneechot

Authors

Sirapatsorn Kerdnet School of Education, Panyapiwat Institute of Management
Tiwat Maneechot School of Education, Panyapiwat Institute of Management

Keywords:

Digital Age School Administration, Education in the Digital Age, Teachers' Digital Skills, Special Education

Abstract

This study aimed to: 1) examine the conditions of school administration in the digital era; 2) investigate the level of digital skills of teachers in Special Education Centers under the Network for Enhancing Educational Management Efficiency; 3) analyze the relationship between school administration in the digital era; and 4) examine school administration in the digital era of Special Education Centers affecting teachers’ digital skills. Data were collected from a sample of 176 teachers from Special Education Centers under the Network for Enhancing Educational Management Efficiency, Special Education Center Educational Region 3, under the Bureau of Special Education Administration. The sample was obtained through stratified random sampling by institution. The research instrument was a questionnaire with a reliability coefficient of .990. The statistics used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and stepwise multiple regression analysis.

The results revealed that: 1) the overall level of school administration in the digital era was at the highest level ( = 4.55, S.D. = 0.40); 2) the overall and individual aspects of teachers’ digital skills were at the highest level ( = 4.58, S.D. = 0.41); 3) all aspects of school administration in the digital era had a positive relationship with teachers’ digital skills at the .01 level of statistical significance; and 4) digital-era personnel administration and digital-era academic administration were significant predictors of teachers’ digital skills at the .01 level of statistical significance. Digital-era personnel administration had the greatest influence on teachers’ digital skills, followed by digital-era academic administration. These two variables together explained 64.70 percent of the variance in teachers’ digital skills.

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). นโยบายและแนวทางการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

กัญญ์วรา ท่าว่อง และ พงษ์เอก สุขใส. (2568). การศึกษาภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ศูนย์การศึกษาพิเศษ เครือข่ายส่งเสริมประสิทธิภาพศูนย์การศึกษาพิเศษกลุ่มเครือข่ายที่ 7. วารสารการบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2), 203 – 212.

ธิดารัตน์ ไชยวรรณ์ และ สุภัทรา ภูษิตรัตนาวลี. (2568). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อ ทักษะดิจิทัลของครู สังกัดสำนักการศึกษา เทศบาลนครภูเก็ต. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(3), 795-806.

ภัทรา จรรยาธรรม. (2564). การบริหารสถานศึกษาเอกชนในยุคดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิปลากร.

วิณัฐธพัชร์ โพธิ์เพชร. (2567). การศึกษาความต้องการจำเป็นและแนวทางพัฒนาทักษะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 21(40), 116-129.

ศักดิ์คเรศ ประกอบผล. (2564). นวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารการศึกษาและการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ หจก.วรานนท์ เอ็นเตอร์ไพรส์.

สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2562). การศึกษาภควันตภาพเรียนได้ทุกหนทุกแห่งและทุกเวลา. แพร่ :

แพร่ไทยอุตสาหการพิมพ์.

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2568). รายงานข้อมูลบุคลากรศูนย์การศึกษาพิเศษ ปีงบประมาณ 2568. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สำนักงานข้าราชการพลเรือน. (2560). มาตรฐานทักษะดิจิทัล (Digital Literacy) สำหรับข้าราชการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.).

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). คู่มือการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษในโรงเรียนเรียนรวม. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2567). นโยบายการศึกษาสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ ปีการศึกษา 2567. (อินเตอร์เน็ต). เรียกใช้เมื่อ 18 ธันวาคม 2567 จากhttp://special.obec.go.th

Florian, L., & Beaton, M. (2018). Inclusive pedagogy in action: Getting it right for every child. International Journal of Inclusive Education, 22(8), 870–884.

Instefjord, E., & Munthe, E. (2017). Preparing teachers for digital competence. Teaching and Teacher Education, 67, 37–45.

Krejcie, R.V. and Morgan, D.W. (1970) Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.

Likert, R. (1961) New Patterns of Management. McGraw-Hill, New York.

Ng, W. (2012). Can we teach digital natives digital literacy? Computers & Education, 59(3), 1065–1078.

Partnership for 21st Century Learning. (2019). Framework for 21st century learning. Washington, DC: P21.

Redecker, C. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Luxembourg: Publications Office of the European Union.

Scherer, R., Siddiq, F., & Tondeur, J. (2021). The technology acceptance model in education. Computers & Education, 163, 104117.

Sheninger, E. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Thousand Oaks, CA: Corwin.

Tondeur, J., Aesaert, K., Pynoo, B., Van Braak, J., Fraeyman, N., & Erstad, O. (2017). Developing a validated instrument to measure preservice teachers’ ICT competencies. Computers & Education, 107, 1–15.

UNESCO. (2018). ICT competency framework for teachers. Paris : UNESCO.