การวิจัยเชิงปฏิบัติการพัฒนากิจกรรมการเรียนการสอนวิชาคณิตศาสตร์ โดยใช้การเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเสริมด้วย KWDL ต่อความสามารถ ในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

ผู้แต่ง

  • นริศรา โสมาณวัฒน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • มณีญา สุราช มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

คำสำคัญ:

กิจกรรมการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเสริมด้วย KWDL, ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์, วิจัยปฏิบัติการ

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงปฏิบัติการมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์โดยใช้                  การเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเสริมด้วย KWDL สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 2) ศึกษาความสามารถ           ในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนหลังเรียนเทียบกับเกณฑ์ที่กำหนด และ3) ศึกษาและเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของนักเรียนก่อนและหลังเรียน กลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียน                     ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 1 จำนวน 15 คน ดำเนินการตามวงจรวิจัยเชิงปฏิบัติการ 3 วงจร เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ แผนการจัดกิจกรรม               การเรียนรู้ 9 แผน แผนละ 2 ชั่วโมง เครื่องมือสะท้อนผล ได้แก่ แบบสังเกตพฤติกรรม แบบทดสอบย่อย               และแบบสัมภาษณ์ เครื่องมือประเมินผล ได้แก่ แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ 5 ข้อ (ความยากง่าย=0.70–0.79, อำนาจจำแนก=0.40–0.68) และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 30 ข้อ (ความยากง่าย=0.40–0.67, อำนาจจำแนก=0.38–0.88) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน                      ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีความสอดคล้อง อำนาจจำแนก ความยาก และความเชื่อมั่น

         ผลการวิจัยพบว่า 1) กิจกรรมการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเสริมด้วย KWDL ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน ได้แก่ 1. ขั้นกำหนดปัญหา 2. ขั้นทำความเข้าใจกับปัญหา(เสริม K และ W) 3. ขั้นศึกษาค้นคว้า(เสริม D)             4. ขั้นสังเคราะห์ความรู้(เสริม L) 5.ขั้นสรุปและประเมินค่าคำตอบ 6. ขั้นนำเสนอและประเมินผลงาน                2) ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของผู้เรียนหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 คะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 56.07  หรือร้อยละ 93.45 และ3) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนโดยคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนเท่ากับ 17.27 คิดเป็นร้อยละ 57.57 และคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเท่ากับ 25.87 หรือร้อยละ 86.23

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.

. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ชนน คันธาวัตร์. (2561). การวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ

(พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.

กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธนาดุล สุทธิรัตน์. (2567). การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิค KWDL เพื่อพัฒนา

ความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์. วารสารครุศาสตร์, 52(1), 85–99.

ปฏิภาณ ชาติวิวัฒนาการ. (2562). ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานที่มีต่อความสามารถใน

การแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 14(2),

–58.

ปรียาณ์ภัสนากร สุ่มมาตย์. (2562). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับ

เทคนิค KWDL. วารสารศึกษาศาสตร์, 30(1), 63–77.

ภัทรา มูลน้อย. (2565). ผลของการใช้เทคนิค KWDL ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและกระบวนการคิด

ทางคณิตศาสตร์. วารสารครุศาสตร์, 50(2), 112–126.

พิชชาพร หงส์วิเศษ. (2566). การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิค KWDL

ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 17(1), 91–105.

วรรณวนัช จิตธรรมมา และ พงษ์ศักดิ์ ศรีจันทร์. (2566). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบเปิดเสริมด้วยเทคนิค

KWDL เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านคณิตศาสตร์. วารสารครุศาสตร์, 51(3), 134–149.

วิระสิทธิ์ มาตอำพร. (2563). การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน

คณิตศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์, 28(2), 59–72.

สมปอง พะมุลิลา. (2561). การวิจัยเชิงปฏิบัติการในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.

สุภาพร แสงสว่าง, และคณะ. (2565). ปัญหาและแนวทางการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์ในศตวรรษที่ 21.

วารสารครุศาสตร์, 50(1), 23–38.

สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2564). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน

(O-NET). กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2556). แนวทางการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์.

กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.

Alhajri, S., Alabdulkarim, L., & Almutairi, H. (2023). Effects of problem-based learning with

KWDL on students mathematical problem-solving ability. International Journal of

Instruction, 16(2), 245–260.

Barrows, H. S. (1985). How to design a problem-based curriculum for the preclinical years.

New York: Springer.

Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Victoria: Deakin

University.

Mertler, C. A. (2021). Action research: Improving schools and empowering educators (6th

ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.

National Council of Teachers of Mathematics. (2000). Principles and standards for school

mathematics. Reston, VA: Author.

Piaget, J. (1970). Science of education and the psychology of the child. New York: Viking

Press.

Polya, G. (1975). How to solve it (2nd ed.). Princeton, NJ: Princeton University Press.

Polya, G. (1980). Mathematical discovery. New York: John Wiley & Sons.

Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes.

Cambridge, MA: Harvard University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-21

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย