แนวทางพัฒนาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร
คำสำคัญ:
แนวทางพัฒนาการบริหาร, การเรียนรู้ตลอดชีวิต, โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต 2) เพื่อเปรียบเทียบสภาพการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต จำแนกตามประสบการณ์การทำงานและวิทยฐานะ 3) เพื่อหาแนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต 4) เพื่อประเมินแนวทางพัฒนาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน จำนวน 123 คน และผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความรู้และประสบการณ์ จำนวน 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า แบบบันทึกการสนทนากลุ่มและแบบตรวจสอบ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ค่าร้อยละ การแจกแจงความถี่ จัดลำดับความสำคัญ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การทดสอบความแปรปรวน
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยรวมเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง ปัญหาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต พบว่าด้านที่มีความถี่สูงสุด คือ ด้านการมีส่วนร่วม 2) การเปรียบเทียบสภาพการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต พบว่า จำแนกตามประสบการณ์ทำงาน และจำแนกตามวิทยฐานะ โดยภาพรวม มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) แนวทางพัฒนาการบริหารจัดการเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต พบว่า (1) สถานศึกษาควรพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาให้มีความยืดหยุ่นและทันสมัย (2) สถานศึกษาควรกำหนดทิศทางสถานศึกษาโดยใช้กระบวนการวิเคราะห์บริบท เพื่อกำหนดวิสัยทัศน์ อัตลักษณ์ และจุดยืนของสถานศึกษาให้ชัดเจน (3) สถานศึกษาควรวางแผนและวิเคราะห์ปัญหาโดยใช้ข้อมูลและเทคโนโลยี (4) สถานศึกษาควรบริหารทรัพยากรเชิงรุกและยึดหลักความคุ้มค่า (5) สถานศึกษาควรบริหารเทคโนโลยีโดยยึดหลักความคุ้มค่าและความปลอดภัย
เอกสารอ้างอิง
ชวดล ต้นแก้ว. (2568). การบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลในกระบวนการนิเทศการศึกษาเพื่อ
การพัฒนาวิชาชีพครูในยุคดิจิทัล: การนิเทศแบบผสมผสาน. วารสารสมาคม
พัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 7(3), 553-564.
ธันยรัตน์ กอสัมพันธ์. (2567). แนวทางพัฒนาการบริหารทรัพยากรทางการศึกษาของ
วิทยาลัยอาชีวศึกษา สังกัดสำนักงานอาชีวศึกษาจังหวัดกำแพงเพชร. วารสารวิจย
วิชาการ, 7(5), 143-158.
นฤเบศร์ ลือเรื่อง. (2567). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการส่งเสริมการศึกษาตลอดชีวิต.
วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(1), 1-10.
นิธิภัทร บาลศิริ. (2568). การบริหารสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของ
ผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานในพื้นที่ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสาร
ชมรมบัณฑิตศิลป์, 3(2), 68-81.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น
จำกัด.
พระราชบัญญัติส่งเสริมการเรียนรู้ พ.ศ. 2566. (2566). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 120 ตอน
ที่ 20 ก. หน้า 62-63.
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร และคณะ. (2568). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาตาม
แนวคิดการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(1), 44-59.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. (2567). แผนบริหาร
การศึกษาขั้นพื้นฐานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. กำแพงเพชร: สำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). ดัชนีการศึกษาเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตของ
ประเทศไทย พ.ศ.2563. กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการ
เรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ. (2563).
รายงานประจำปี 2563. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภานโยบายการอุดมศึกษา
วิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ.
สิริพร ทวะกาญจน์ และสุนทรี วรรณไพเราะ. (2567). การส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต
ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดสงขลา. วารสาร
การบริหารและนิเทศการศึกษา, 16(1), 58–77.
