ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์กับความสุขในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม (พิบูลสงคราม)
คำสำคัญ:
ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์, ความสุขในการเรียนรู้บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)ศึกษาระดับความฉลาดทางอารมณ์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) 2)ศึกษาระดับความสุขในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) และ 3)ศึกษาระดับความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์กับความสุขในการเรียนรู้ของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) กลุ่มตัวอย่างใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 110 คน โดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ คือ ความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา IOC มีค่า 1.00 ทุกข้อ แบบวัดความฉลาดทางอารมณ์ จำนวน 47 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .94 และ แบบวัดความสุขในการเรียนรู้ จำนวน 25 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .87 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และความสัมพันธ์ของเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า
- นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) มีความฉลาดทางอารมณ์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน
- นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) มีความสุขในการเรียนรู้ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน
- ความฉลาดทางอารมณ์กับความสุขในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนวัดราษฎร์นิยมธรรม(พิบูลสงคราม) มีความสัมพันธ์กันทุกด้าน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562.
ชัยวัฒน์ กาญจนะวณิชย์. (2565). การพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ในระบบการศึกษา.
ฐิตาวตี ดีจรัส. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางสังคมกับความสุขในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3.
นงนุช วิเศษศรี. (2566). ความฉลาดทางอารมณ์กับความสุขในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในเขตกรุงเทพมหานคร.
รัตนวดี ศรีสุข. (2563). ความฉลาดทางอารมณ์กับความสุขและพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักเรียน. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 30(2), 177–189.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570).
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper Collins.
Datu, J. A. D., & King, R. B. (2022). The link between emotional intelligence and student engagement. Learning and Individual Differences, 92, 102086. https://doi.org/10.1016/j.lindif.2021.102086
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence. Bantam Books.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 140, 1–55.
MacCann, C., Jiang, Y., Brown, L. E. R., Double, K. S., Bucich, M., & Minbashian, A. (2020). Emotional intelligence predicts academic performance: A meta-analysis. Psychological Bulletin, 146(2), 150–186.
Mayer, J. D., Salovey, P., & Caruso, D. R. (2004). Emotional intelligence: Theory, findings, and implications. Psychological Inquiry, 15(3), 197–215.
Pekrun, R. (2006). The control-value theory of achievement emotions: Assumptions, corollaries, and implications. Educational Psychology Review, 18(4), 315–341.
Sánchez-Álvarez, N., Extremera, N., & Fernández-Berrocal, P. (2020). Emotional intelligence and subjective well-being: A meta-analysis. The Journal of Positive Psychology, 15(4), 461–473.
