แนวทางการบริหารจัดการงานแนะแนวของโรงเรียนเอกชน จังหวัดปทุมธานี
คำสำคัญ:
แนวทางการบริหารจัดการ, งานแนะแนว, โรงเรียนเอกชนบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการบริหารจัดการงานแนะแนว และ (2) หาแนวทางการบริหารจัดการงานแนะแนวของโรงเรียนเอกชน จังหวัดปทุมธานี การวิจัยใช้วิธีผสมผสาน แบ่งเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 ใช้การวิจัยเชิงปริมาณเพื่อวิเคราะห์สภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็น โดยเก็บข้อมูลจากครูแนะแนวและครูมัธยมศึกษาในโรงเรียนเอกชน จำนวน 164 คน ซึ่งได้จากการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือการวิจัย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น (PNI Modified) ระยะที่ 2 ใช้วิธีการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างผู้บริหารสถานศึกษาและศึกษานิเทศก์ จำนวน 5 คน พร้อมวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาเพื่อหาแนวทางการบริหารจัดการงานแนะแนวของโรงเรียนเอกชน จังหวัดปทุมธานี
ผลการวิจัยพบว่า (1) สภาพปัจจุบันการบริหารจัดการงานแนะแนวโดยรวมอยู่ในระดับมาก ขณะที่สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด ความต้องการจำเป็นโดยรวมมีค่า ดัชนีความต้องการจำเป็น ระหว่าง 0.30–0.36 โดยด้านที่มีดัชนีความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ การบริการสารสนเทศ รองลงมาคือ การบริการติดตามและประเมินผล การบริการรวบรวมข้อมูลรายบุคคล การบริการจัดวางตัวบุคคล และการบริการให้คำปรึกษา ตามลำดับ และ (2) แนวทางการบริหารจัดการงานแนะแนว พบว่า ด้านการบริการสารสนเทศและการบริการติดตามและประเมินผลมี 7 แนวทาง ด้านการบริการรวบรวมข้อมูลรายบุคคลและการจัดวางตัวบุคคลมี 6 แนวทาง และด้านการให้คำปรึกษามี 5 แนวทาง รวมทั้งหมด 31 แนวทาง
เอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร นครพงษ์. (2564). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานแนะแนวของโรงเรียนรัตนราษฎร์บำรุง. ใน การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณภัทร์ ศรีทองพนาบูลย์. (2566). การประเมินความต้องการจำเป็นเพื่อพัฒนาความสามารถการวัดและประเมินทักษะปฏิบัติของครูระดับชั้นประถมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทิพย์อาภา เทียนบุตร และสมชาย อังสุโชติเมธี. (2565). แนวทางการบริหารงานกิจกรรมแนะแนวของโรงเรียนท่านผู้หญิงวิไล อมาตยกุล (บ้านเปิงเคลิ่ง) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2. การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัย ระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ ครั้งที่ 55, นครราชสีมา, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
นัฐภล เพ็ชรทอง. (2564). แนวทางการบริหารงานแนะแนวตามหลักอิทธิบาท 4 ของโรงเรียน ในสหวิทยาเขตศรีตรัง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นุชลี จันทรังษี. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการดำเนินงานแนะแนวในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสกลนคร. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ปณิตา บัวเจริญ. (2564). การบริหารงานแนะแนวของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับมัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ปนัดดา สิงห์โต. (2564). แนวทางการบริหารงานแนะแนวในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 2. วารสารวิจยวิชาการ, 4(3), 61 – 74.
ปภัสนันท์ มณีขัติย์ และดารณีย์ พยัคฆ์กุล. (2567). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการงานแนะแนวของโรงเรียนเอกชน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 6(3), 155-170.
ปรัชญา รอดเทียน, ธนีนาฏ ณ สุนทร, อภิสรรค์ ภาชนะวรรณ, และมนูญ โต๊ะอาจ. (2566). ปัญหาและแนวทางการบริหารงานแนะแนวตามความคิดเห็นของผู้ปกครองนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนธรรมมิสลาม ท่าอิฐ สังกัดสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดนนทบุรี. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 24(1), 421-427.
โรยัลลี อาแวดอแด. (2565). การนําเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในการจัดการศึกษาของสถานศึกษา ขั้นพื้นฐาน สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 10(3), 124-125.
ฤทัยทิพย์ ประชาสุข และวลัลภา เฉลิมวงศาเวช. (2563). ความต้องการจำเป็นต่อการใช้บริการห้องสมุดของโรงเรียนพระอินทรศึกษา (กล่อมสกุลอุทิศ) โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วารสารวิจัย สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยฯ, 13(1), 51-65.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). แนวทางการดำเนินงานแนะแนวในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานผลการศึกษาระบบการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดปทุมธานี. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาจังหวัดปทุมธานี (พ.ศ.2565-2570). สํานักงานศึกษาธิการจังหวัดปทุมธานี. ปทุมธานี.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งชาติ.
อังคณา เติมวิถี. (2564). ความต้องการจำเป็นของภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของข้าราชการครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรังสิต.
Agatha Dianovi, Damayanti Siregar, Indi Mawaddah, Suryaningsih. (2022). Guidance and Counselling in Education. World Psychology, 1(2), 99-107.
Azam AKDEMiR. (2023). School Guidance &Counseling in the 21st Century: A Focused Review. ISPEC International Journal of Social Science & Human, 7(4), 995-1002.
Halik, A., & Hanafie Das, S. W. (2020). The implementation of quality control management for student guidance in MAN 1 Parepare. Madania: Jurnal Kajian Keislaman, 24(1), 49–60.
Ice Desvikayati Firman Neviyarni S Universitas Negeri Padang, Muhammad Asyraf Che Amat. (2024). Effective Strategies in the Management of Guidance and Counseling Implementation in Schools. Journal of Education and Islamic Studies, 3(1), 163-170.
Krejcie, Robert V. and Morgan, Earyle W. (1970). Educational and Psychological Measurement. New York: Minnesota University.
Likert, R. (1993). New Patterns of Management. New York: McGraw-Hill.
Lubis, L., Hadijaya, Y., & Wardani, S. (2021). Implementation of Guidance and Counseling Service Management in MAN 2 Aceh Tamiang. Nidhomul Haq: Jurnal Manajemen Pendidikan Islam, 6(3), 559–569.
Mubashir Zafar. (2019). Career Guidance in Career Planning among Secondary School Students. Asian Journal of Education and Social Studies, 5(1), 1-8.
Naila Rumaisha Aqra, Uman Suherman AS. (2024). Implementation of Guidance and Counseling Teacher Competencies in the Actuatingof Guidance and Counseling in Schools. Jurnal Manajemen, Kepemimpinan, dan Supervisi Pendidikan, 9(1), 762-778.
