ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารกับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำดิจิทัล, องค์กรแห่งการเรียนรู้, ผู้บริหารสถานศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 2) เพื่อศึกษาระดับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารกับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง โดยโปรแกรม G*Power Analysis ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 115 คน สุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิตามเกณฑ์สัดส่วนของขนาดของสถานศึกษา และสุ่มอย่างง่าย โดยการจับสลากแบบไม่ใส่คืน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม ค่าความตรงเชิงเนื้อหา 1.00 ทุกข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .792 และ .804 สถิติที่ใช้ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และวิเคราะห์เชิงเนื้อหา การวิจัยเชิงคุณภาพเครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสัมภาษณ์มีโครงสร้าง
ผลการวิจัย พบว่า 1) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.99, SD = .59) 2)การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.00, SD = .70) และ 3) ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารกับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง มีความสัมพันธ์กับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง โดยมีความสัมพันธ์กันทางบวก โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (r) เท่ากับ .619 ในระดับค่อนข้างสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
เอกสารอ้างอิง
จอมลักษณ์ ศรีสวัสดิ์. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารการบริหารและพัฒนา, 14(2), 105–124.
ชูชาติ พุทธลา. (2561). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐิตา สงค์แก้ว. (2565). ภาวะผู้นำดิจิทัลกับประสิทธิผลของสถานศึกษา. วารสาร การศึกษาไทย, 19(1), 45–60.
ศิรินาฎ เศรษฐชนะ. (2566). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา, 18(1), 20–35.
ศุภวัฒน์ มาศรี. (2564). การบริหารจัดการสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566–2570. พัทลุง: ผู้แต่ง.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษา พ.ศ2563–2565.กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2566). ยุทธศาสตร์การศึกษาดิจิทัล พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2564). รายงานผลการประเมินคุณภาพภายนอกสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สมศ.
สุภวัช เชาวน์เกษม. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1. ในวิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
International Society for Technology in Education. (2018). ISTE standards for education leaders. ttps://www.iste.org/standards
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Zhu, P. (2014). Digital leadership: Key to successful digital transformation. International Journal of Educational Management, 28(3), 1–10.
