แนวทางการบริหารจัดการภัยคุกคามรูปแบบใหม่ในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการ, ภัยคุกคามรูปแบบใหม่บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารจัดการภัยคุกคามรูปแบบใหม่ในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 และ 2) ศึกษาแนวทางการบริหารจัดการภัยคุกคามรูปแบบใหม่ในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนขยายโอกาส จำนวน 40 คน โดยเลือกแบบเฉพาะเจาจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม แบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ เพื่อประเมินสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารจัดการภัยคุกคามรูปแบบใหม่ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง (PNI Modified) และการวิเคราะห์เนื้อหา การศึกษาแนวทางการบริหารจัดการภัยคุกคามรูปแบบใหม่ในโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลกเขต 1 กลุ่มผู้ให้ข้อมูลได้แก่ผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน ได้มาโดยการคัดเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านโรคอุบัติใหม่และอุบัติซ้ำ ด้านอุบัติเหตุ ด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติ ด้านความรุนแรง ด้านยาเสพติด และด้านภัยไซเบอร์ ส่วนสภาพที่พึงประสงค์โดยรวมอยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านความรุนแรง ด้านภัยไซเบอร์ ด้านอุบัติเหตุ ด้านยาเสพติด ด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติ และด้านโรคอุบัติใหม่และอุบัติซ้ำ ผลการวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นพบว่า ด้านภัยไซเบอร์มีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด ขณะที่ด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติมีค่าต่ำที่สุด 2) แนวทางการบริหารจัดการภัยคุกคามรูปแบบใหม่ในโรงเรียนขยายโอกาส ประกอบด้วย 3 ด้าน ได้แก่ ด้านภัยไซเบอร์ ด้านความรุนแรง และด้านยาเสพติด
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2563). รายงานการให้บริการสายด่วนสุขภาพจิต ช่วง 6 เดือนแรก ปีงบประมาณ 2563. กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). คู่มือการดำเนินงานความปลอดภัยสถานศึกษา.กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). แนวทางการพัฒนาความปลอดภัยในสถานศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
ชินดนัย ศิริสมฤทัย. (2561). การรับรู้ ทัศนคติ และความตั้งใจในการเกิดพฤติกรรมการกลั่นแกล้งบนโลกไซเบอร์ การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
วรพงษ์ วิไล และ เสริมศิริ นิลดำ. (2561). พฤติกรรมการรังแกกันผ่านโลกไซเบอร์ของนักเรียนระดับ มัธยมศึกษาในจังหวัดเชียงราย. วารสารการสื่อสารและการจัดการ
ศูนย์เฉพาะกิจคุ้มครองและช่วยเหลือเด็กนักเรียน. (2563). เอกสารเกี่ยวกับการคุ้มครองและ ช่วยเหลือนักเรียน. กระทรวงศึกษาธิการ.
เสาวนีย์ สุขทนารักษ์. (2546). ปัญหาและแนวทางในการแก้ไขปัญหายาเสพติดของนักเรียนใน โรงเรียน มัธยมศึกษา (งานนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา).
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1. (2567). รายงานผลการดำเนินงาน ประจำปี. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2565). รายงานสถานการณ์ภัยคุกคามทางไซเบอร์. สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.(2564).รายงานสถานภาพการศึกษาไทย. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2560). นโยบายและแผนความมั่นคงแห่งชาติ. สำนักนายกรัฐมนตรี.
Brugman. (2004). (Research on community participation and parental roles in security) .
Dorman, A. (2004). (Research on emergency response planning and drills) .
Gulick, L., & Urwick, L. (1973). Papers on the Science of Administration.
OECD. (2021). Education in a digital world. OECD Publishing.
Stokely. (1978). (Research on the effectiveness of drug prevention through school and community collaboration)
