ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 เพื่อส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของครูผู้สอนกลุ่มเครือข่ายบุ่งชาญสร้างนกทาห้วยไร่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ , ผู้บริหารสถานศึกษา , สมรรถนะดิจิทัลของครูผู้สอนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 เพื่อส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของครูผู้สอน และ 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอนในกลุ่มเครือข่ายบุ่งชาญสร้างนกทาห้วยไร่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ จำนวน 110 คน จำแนกเป็นผู้บริหาร 11 คน และครู 99 คน ผู้ให้ข้อมูลสัมภาษณ์ จำนวน 10 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม จำนวน 60 ข้อ มีค่า IOC เท่ากับ 1.00 ทุกข้อ แบบสอบถามสภาพปัจจุบัน มีค่าอำนาจจำแนกเป็นรายข้อระหว่าง .44-.88 มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .97 และแบบสอบถามสภาพที่พึงประสงค์ มีค่าอำนาจจำแนกเป็นรายข้อระหว่าง .46-.85 ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .98 และแบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจําเป็น และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด และความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ ด้านการมีประสิทธิภาพการสื่อสารภายในองค์กรเพื่อส่งเสริมการสอนและการเรียนรู้ และ 2) แนวทางการพัฒนา ได้แก่ การส่งเสริมการสื่อสารภายในอย่างเป็นระบบและโปร่งใสผ่าน Google Workspace for Education การพัฒนาช่องทางการสื่อสารสองทางผ่าน Microsoft Teams และการใช้ LINE Official Account เพื่อเสริมสร้างความร่วมมือในการจัดการเรียนรู้
เอกสารอ้างอิง
นฤภัค สันป่าแก้ว. (2566). แนวทางการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของครูในการจัดการเรียนรู้
ในยุค AI. วารสารวิจัยนวัตกรรมการศึกษาและเทคโนโลยี. 1(2), 44-50.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ปรีดาภรณ์ คงมั่น. (2564). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการพัฒนาศักยภาพผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(1), 77–91.
มนัสนันท์ แก้วคำ. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสื่อสารในองค์กร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก
เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(2), 90–104.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ. (2567). แผนพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กลุ่มพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ. (2567). แผนพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กลุ่มพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แนวปฏิบัติของการสร้างและส่งเสริมการรู้ดิจิทัลสำหรับครู. พริกหวานกราฟิค.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Ash, R. L., & Persall, M. (2000). The principal as chief learning officer: Developing teacher leaders. NASSP Bulletin, 84(616), 15-22.
Krejcie and Morgan. (1970). Determining sample size far research activities. Education and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Redecker, C., & Punie, Y. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Retrieved from: https://publications.jrc.
ec.europa.eu/repository/handle/JRC107466.
