CREATIVE LEADERSHIP OF SCHOOL ADMINISTRATORS IN THE 21ST CENTURY TO PROMOTE TEACHERS' DIGITAL COMPETENCY IN THE BUNG CHAN SANG NOK TA HUAI RAI NETWORK UNDER AMNAT CHAROEN PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE
Keywords:
Creative leadership, School administrators, Teachers’ digital competencyAbstract
This study aimed to 1) examine the current and desirable conditions of creative leadership of school administrators in the 21st century to promote teachers’ digital competency, and 2) propose development guidelines. The sample consisted of 110 participants, including 11 school administrators and 99 teachers from the Bung Chan Sang Nok Ta Huai Rai network under the Amnat Charoen Primary Educational Service Area Office. Key informants for interviews included 10 individuals selected through purposive sampling. The research instruments included questionnaires and a semi-structured interview. The questionnaires consisted of 60 items and demonstrated a content validity index (IOC) of 1.00 for all items. The current condition questionnaire had item discrimination values ranging from .44 to .88 and a reliability coefficient of .97, while the desirable condition questionnaire showed item discrimination values ranging from .46 to .85 with a reliability coefficient of .98. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, priority needs index ranking, and content analysis.
The findings revealed that 1) the overall current condition was at a moderate level, while the desirable condition was at the highest level. The most critical need was enhancing internal communication efficiency to support teaching and learning.
2) The development guidelines included promoting systematic and transparent internal communication through Google Workspace for Education, developing two-way communication channels via Microsoft Teams, and utilizing LINE Official Account to strengthen collaboration in instructional management.
References
นฤภัค สันป่าแก้ว. (2566). แนวทางการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของครูในการจัดการเรียนรู้
ในยุค AI. วารสารวิจัยนวัตกรรมการศึกษาและเทคโนโลยี. 1(2), 44-50.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ปรีดาภรณ์ คงมั่น. (2564). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการพัฒนาศักยภาพผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(1), 77–91.
มนัสนันท์ แก้วคำ. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสื่อสารในองค์กร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก
เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(2), 90–104.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ. (2567). แผนพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กลุ่มพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ. (2567). แผนพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กลุ่มพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอำนาจเจริญ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แนวปฏิบัติของการสร้างและส่งเสริมการรู้ดิจิทัลสำหรับครู. พริกหวานกราฟิค.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Ash, R. L., & Persall, M. (2000). The principal as chief learning officer: Developing teacher leaders. NASSP Bulletin, 84(616), 15-22.
Krejcie and Morgan. (1970). Determining sample size far research activities. Education and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Redecker, C., & Punie, Y. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Retrieved from: https://publications.jrc.
ec.europa.eu/repository/handle/JRC107466.
