THE DEVELOPMENT OF A CURRICULUM TO ENHANCE CREATIVITY USING CREATIVE-BASED INSTRUCTION FOR STUDENT TEACHERS IN THE THAI LANGUAGE PROGRAM
Keywords:
Creativity Enhancement Curriculum, Creativity-Based Learning, Creativity, Thai Language StudentAbstract
The purposes of this research were to: 1) develop and evaluate the quality of a curriculum designed to enhance creativity using Creativity-Based Learning (CBL) for student teachers in the Thai Language Program, and 2) investigate the outcomes of implementing the developed curriculum. The sample consisted of 26 third-year student teachers in the Thai Language Program, Faculty of Education, Lampang Rajabhat University, during the first semester of the 2025 academic year. The participants were selected through simple random sampling. The research employed a One-Shot Case Study design. The research instruments included: 1) a creativity-enhancing curriculum based on Creativity-Based Learning, 2) supplementary curriculum documents, and 3) a creativity assessment form. Data were analyzed using mean and standard deviation.
The findings revealed that: 1) the developed curriculum consisted of seven components, namely curriculum background and significance, curriculum principles, curriculum objectives, curriculum content, instructional management, learning media and resources, and measurement and evaluation. The curriculum quality, as evaluated by experts, was rated at the highest level overall (x̄ = 4.71, S.D. = 0.45). The supplementary curriculum documents were also rated at the highest level (x̄ = 4.74, S.D. = 0.44). 2) The implementation of the curriculum indicated that the student teachers demonstrated creativity at the highest level overall (x̄ = 3.58, S.D. = 0.50). The findings suggest that the developed curriculum effectively enhanced the creativity of student teachers in the Thai Language Program.
References
กรมวิชาการ. (2534). ความคิดสร้างสรรค์ หลักการ ทฤษฎี การเรียนการสอน การวัดผล ประเมินผล.โรงพิมพ์คุรุสภา.
กัลยาลักษณ์ ไชยศิริ และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย .(2565). การออกแบบการเรียนการสอนโดยใช้รูปแบบการสร้างสรรค์เป็นฐาน เพื่อส่งเสริมทักษะกระบวนการคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาพยาบาล.The Journal of Boromarjonani College of Nursing, Suphanburi, 5(2), 5-18.
จีรภรณ์ กิจเจริญ .(2566). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการบริบทชุมชนและวัฒนธรรมท้องถิ่นสำหรับนักศึกษาครู. ภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชฎารัตน์ เฮงษฎีกุล .(2566). ความคิดสร้างสรรค์:เกิดขึ้นเองหรือพัฒนาได้.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. 13(2), 122-130.
ดวงจันทร์ สุขวิชัย.(2567). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้รูปแบบการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน (CBL) ร่วมกับการใช้บทเรียนวิดีทัศน์บน Photoshop เพื่อเสริมสร้างความคิดสร้างสรรค์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 21(1), 183–191.
ธีรภัทร นาหนองตูม, ประวิทย์ สิมมาทัน และทรงศักดิ์ สองสนิท.(2566). การส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์โดยใช้การเรียนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน ภายใต้สภาพแวดล้อมเมตาเวิร์ส สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 25(2), 25-37.
นพดล โนจิตร, และ เกษทิพย์ ศิริชัยศิลป์. (2566). การพัฒนาหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบโครงงานเป็นฐานร่วมกับชุมชนเป็นฐานสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. Journal of Modern Learning Development, 8(11), 44–66.
ประจักษ์ ปฏิทัศน์. (2562). การคิดเชิงระบบและความคิดสร้างสรรค์ (Systematic and Creative Thinking). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปัญจนาฏ วรวัฒนชัย.(2565). ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับความคิดสร้างสรรค์. Journal of Educational Studies, 16 (1), 14-31.
พัดชา ดอกไม้, สุรยศ ทรัพย์ประกอบ, เจนศึก โพธิศาสตร์, และ ประธาน ประจวบโชค. (2566). การพัฒนาโปรแกรมการพัฒนาวิชาชีพครูแบบออนไลน์เพื่อพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้สะเต็มศึกษาของนักศึกษาครูวิทยาศาสตร์ชั้นปีที่ 1. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 16(1), 176–198.
ณฑนา พิพัฒน์เพ็ญ และ แจ่มจันทร์ เพชรศิริ. (2568). การพัฒนาทักษะความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมในการพัฒนาโครงร่างการวิจัยของนิสิตโดยใช้นวัตกรรมจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานบูรณาการกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบในรายวิชาระเบียบวิธีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ชีวภาพ คณะวิทยาศาสตร์และนวัตกรรมดิจิทัล มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง. Education Journal, Faculty of Education, Nakhon Sawan Rajabhat University, 8(2), 62–75.
มารุต พัฒผล. (2567). รูปแบบพัฒนาหลักสูตรร่วมสมัย (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
วรรณนิภา สูบกระโทก, สุวรรณี ยหะกร, และอภิรักษ์ อนะมาน. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานที่มีต่อความสามารถในการเขียนเชิงสร้างสรรค์และเจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 9(2), 13–28.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21 (พิมพ์ครั้งที่ 6). มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิริยะ ฤาชัยพาณชย์. (2562). สอนสร้างสรรค์ เรียนสนุกยุค 4.0. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2567). ผลการประเมินด้านความคิดสร้างสรรค์ของ PISA 2022. กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564.). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี พ.ศ. 2561 – 2580. เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2568 http://nscr.nesdc.go.th.
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนยุทธศาสตร์กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2563-2565.
สิทธิชัย ลายเสมา. (2557). ระบบการเรียนรู้ร่วมกันด้วยทีมเสมือนจริงในสภาพแวดล้อมการเรียนแบบภควันตภาพโดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และทักษะการทำงานร่วมกัน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการศึกษา.มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
อารี พันธ์มณี. (2566). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์สู่ความเป็นเลิศ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Guilford, J. P. (1950). Creativity. New York, NY: McGraw-Hill.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
