PERCEPTION OF BUDDHIST MEDIA IN THE INFORMATION AGE: IMPACTS ON PUBLIC FAITH IN THAI SOCIETY
Keywords:
digital media, Buddhist teachings, faith, information societyAbstract
This academic article has three main objectives: (1) to examine concepts related to the information society; (2) to analyze the channels and frequency through which the public consumes Buddhist media via digital platforms; and (3) to investigate the impacts of exposure to Buddhist media through digital media on public faith in Thai society. The study primarily employs a literature review and conceptual analysis.
The findings indicate that Thai society has transitioned into an information society in which digital technology plays a crucial role in shaping religious perception and meaning-making. Social media, in particular, has become a primary channel for disseminating and accessing Buddhist teachings in everyday life. Media consumption occurs both intentionally and unintentionally through platform recommendation systems, resulting in consistent yet behaviorally distributed exposure to Buddhist content.
In terms of impact, digital media presents both benefits and challenges. On the one hand, it expands access to Buddhist teachings, fosters the emergence of a modern Buddhist identity, and promotes a form of critical faith that emphasizes self-development and mental well-being. On the other hand, digital media algorithms may lead to limited perception or a “filter bubble,” potentially resulting in superficial faith lacking deep reflection.
In conclusion, digital media has significantly transformed the dissemination and perception of Buddhist teachings, making faith in Thai society more flexible, individualized, and dynamic. Promoting media literacy and critical reflection is therefore essential for sustaining the value of Buddhist teachings within the digital social context
References
กนกพร นุ่มทอง. (2565). ธรรมะมินิมอล: การปรับตัวของพุทธศาสนาเพื่อคนรุ่นใหม่ในสังคมดิจิทัล. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
จุฑามาศ โรบินสัน. (2560). การสื่อสารธรรมะผ่านเฟซบุ๊กของพระสงฆ์ไทยรุ่นใหม่. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 4(1), 45-62.
พิเชฐ สายพันธ์. (2565). พุทธศาสนาไทยในยุคดิจิทัล: การลดทอนความเป็นสถาบันและการเกิดขึ้นของศรัทธาทางเลือก. วารสารมานุษยวิทยา, 5(2), 112-135.
พระไพศาล วิสาโล. (2562). พุทธศาสนาในโลกสมัยใหม่. มูลนิธิโกมลคีมทอง.
พระมหาไพรวัลย์ วรวณฺโณ. (2564). พุทธศาสนากับการสื่อสารในยุคดิจิทัล: บทเรียนและความท้าทาย. กรุงเทพฯ: ไร้พรมแดน.
พระมหาชูชาติ จิรสุทฺโธ. (2565). ผลกระทบของการรับสื่อธรรมะออนไลน์ต่อพฤติกรรมทางศาสนาของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(3), 890-905.
พระรุ่งตะวัน สิริวณฺโณ. (2566). พุทธวิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อออนไลน์ในยุค 5G. วารสารการพัฒนาและส่งเสริมวิชาการสมัยใหม่, 1(4), 31-45.
พระศุภชาติ (ธมฺมิสฺสโร) สำลีวงษ์ และคณะ. (2024). นวัตกรรมสื่อสังคมออนไลน์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(1): 52-60.
วิศรุต ตันติพงศ์อนันต์. (2563). เจตคติและพฤติกรรมการค้นคว้าหาความรู้ของนักศึกษาผ่านสื่อสังคมออนไลน์. วารสารพุทธจิตวิทยา, 5(2), 11–21.
สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์. (2566). พฤติกรรมการบริโภคสื่อธรรมะดิจิทัลของคนไทย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬา ลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (ETDA). (2566). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2566. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2552). รู้ทันดิจิทัล: ใช้เทคโนโลยีให้เป็นธรรม. มูลนิธิพุทธธรรม.
สุรพศ ทวีศักดิ์. (2563). ศาสนาและสังคมเชิงวิพากษ์. สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2564). สื่อและวัฒนธรรมร่วมสมัย: พลวัตในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2564). ศรัทธาและการใคร่ครวญเชิงวิพากษ์ในสังคมไทย. สำนักพิมพ์โอเพ่นบุ๊คส์.
Alatawi, F., Alhindi, A., & Mehadhebi, N. (2021). The role of algorithmic bias and human confirmation bias in creating echo chambers. Journal of Computational Social Science, 4(2), 651-672.
Bell, D. (1973). The coming of post-industrial society: A venture in social forecasting. Basic Books.
Campbell, H. A. (2013). Digital religion: Understanding religious practice in new media worlds. Routledge.
Campbell, H. A. (2021). Digital religion: Understanding religious practice in digital media worlds (2nd ed.). Routledge.
Campbell, H. A., & Cheong, P. H. (2024). Religious communication in a digital age. Oxford University Press.
Castells, M. (2010). The rise of the network society (2nd ed.). Wiley-Blackwell.
Cinus, F., Minutoli, F., Monti, C., & Bonchi, F. (2021). The effect of personalized recommendations on echo chambers in social networks. Proceedings of the 2021 IEEE International Conference on Data Science and Advanced Analytics (DSAA).
Couldry, N., & Mejias, U. A. (2019). The costs of connection: How data is colonizing human life and appropriating it for capitalism. Stanford University Press.
Grieve, G. P. (2023). Platform Buddhism: Merit-making and meditation in the age of algorithms. Oxford University Press.
Hartmann, T., et al. (2024). Echo chambers and polarization on social media: A systematic review of computational evidence. Public Opinion Quarterly.
Hoover, S. M., & Echchaibi, N. (2014). Media theory and the “third spaces” of digital religion. Center for Media, Religion, and Culture, University of Colorado Boulder.
McDaniel, J. (2024). Virtual sacred spaces: The transformation of Thai Buddhism in the digital age. University of Hawaii Press.
National Network of Libraries of Medicine. (2022). Algorithm. U.S. National Library of Medicine. https://www.nnlm.gov/guides/data-glossary/algorithm
Pew Research Center. (2021). Religion and digital media. https://www. pewresearch.org/topic/ religion/
Schedneck, B. (2021). Buddhism and modern identity. Routledge.
Wardle, C., & Derakhshan, H. (2021). Information disorder: Understanding the causes and consequences of mis- and dis-information. In H. Tumber & S. Waisbord (Eds.), The Routledge companion to media disinformation and populism. Routledge.
Webster, F. (2014). Theories of the information society (4th ed.). Routledge.
Zuboff, S. (2019). The age of surveillance capitalism: The fight for a human future at the new frontier of power. PublicAffairs.
