GUIDELINES FOR BUILDING MORALE ACCORDING TO THE FOUR SANGHA VATTHU PRINCIPLES OF SCHOOL TEACHERS PARIYATTIDHAMMA, GENERAL EDUCATION DEPARTMENT, KALASIN PROVINCE
Keywords:
morale building, Sangahavatthu IV, Buddhist Scripture School teachersAbstract
This research aimed to: 1) examine the current state of morale building, 2) investigate methods for enhancing morale, and 3) develop guidelines for morale improvement based on the Four Sangahavatthu Principles among teachers in Buddhist Scripture Schools, General Education Department, Kalasin Province. A mixed-methods approach was employed. The sample consisted of 92 administrators and teachers, and 9 key informants. Research instruments included questionnaires and semi-structured interviews. Data were analyzed using mean, standard deviation, and content analysis.
The findings revealed that:
- The overall morale level was moderate (x̄ = 3.50, SD = 0.41). The highest mean scores were found in creative and respectful communication (x̄ = 3.74, SD = 0.63), equitable and fair treatment (x̄ = 3.69, SD = 0.66), and the promotion of professional advancement and knowledge sharing (x̄ = 3.58, SD = 0.56). Communication was identified as a key strength; however, professional development lacked continuity and systematic follow-up.
- The methods for enhancing morale comprised six aspects: professional development support, welfare and compensation, positive communication, career advancement, fair treatment, and clear performance evaluation, integrated with the Four Sangahavatthu Principles: generosity (dāna), kind speech (piyavācā), beneficial conduct (atthacariyā), and equality (samānattatā).
- The study proposes a novel integrative model combining the Four Sangahavatthu Principles with six dimensions of human resource management, leading to four development approaches: giving, positive communication, beneficial conduct, and equitable treatment, which provide a systematic and sustainable framework for enhancing teachers’ morale.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2568). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. เรียกใช้เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://www.moe.go.th
เกสร แก้วคง. (2566). แนวทางการส่งเสริมขวัญและกำลังใจในการปฏิบัติงานของครูไม่มีวิทยฐานะในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก .ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ชัยณรงค์ เขียวแก้ว. (2567). การศึกษาการสร้างขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานของครูต่อการบริหารงานบุคคลของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาในจังหวัดชัยนาทตามหลักสังคหวัตถุธรรม. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 12(3), 70–85.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2563). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 18). เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
ธีระศักดิ์ อุ่นอารมณ์เลิศ. (2549). เครื่องมือวิจัยทางการศึกษา: การสร้างและการพัฒนา. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระครูสังฆรักษ์สุพจน์ พฺรหฺมาโณ (เสี่ยนดอน). (2561). รูปแบบการส่งเสริมขวัญและกำลังใจในการปฏิบัติงานของครูตามหลักพุทธบริหารการศึกษา โรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา .ใน ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York: John Wiley & Sons.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
OECD. (2019). Education at a glance 2019: OECD indicators. Paris: OECD Publishing.
Yukl, G. (2013). Leadership in organizations (8th ed.). Boston, MA: Pearson Education.
Colquitt, J. A., Conlon, D. E., Wesson, M. J., Porter, C. O., & Ng, K. Y. (2001). Justice at the millennium: A meta-analytic review of 25 years of organizational justice research. Journal of Applied Psychology, 86(3), 425–445.
