RATCHABURI DRAGON-PATTERNED JARS FROM CULTURAL PRODUCTS TO ECONOMIC VALUE
Keywords:
Ratchaburi Dragon-Patterned Jars, Cultural products, Economic valueAbstract
This academic article aims to review concepts and theories regarding cultural capital, creative economy, and soft power, and to propose guidelines for developing Ratchaburi dragon-patterned jars from a cultural commodity into an economic value product. This is based on a literature review and related concepts including cultural capital, creative economy, circular economy, and soft power. The literature review revealed that Ratchaburi dragon-patterned jars are not merely traditional handicrafts or household utensils, but are cultural symbols clearly reflecting the wisdom, lifestyle, and identity of Ratchaburi province. Furthermore, they have the potential to be developed into creative economy capital through contemporary design, branding, digital marketing, and linkages with cultural tourism. In addition, the circular economy concept can be applied to the dragon-patterned jar production process to increase resource efficiency and create environmental sustainability. Simultaneously, the soft power concept helps enhance the identity of the dragon-patterned jar, making it a tool for building image and economic value for Ratchaburi province. Therefore, integrating cultural capital with creativity, innovation, and spatial management will elevate Ratchaburi dragon-patterned jars into a creative economy product that generates long-term income and sustainability for the community.
References
กรมทรัพย์สินทางปัญญา. (2563). ประกาศกรมทรัพย์สินทางปัญญา เรื่อง การขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ “โอ่งมังกรราชบุรี”. เรียกใช้เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2569
ชฎาพร โพคัยสวรรค์ และ นภธีรา จวอรรถ. (2566). โอ่งมังกรราชบุรี: เครื่องปั้นดินเผาที่มีอัตลักษณ์เฉพาะพื้นที่. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราช
ภัฏธนบุรี, 6(1), B1–B12.เรียกใช้เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2569จาก https://so02.tci-haijo.org/index.php/human_dru/article/view/258541
มังกร “ตำนาน ความเชื่อ เอกลักษณ์” ของจังหวัดราชบุรี. (2567). วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร.เรียกใช้เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2569จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/275257
ไทยรัฐออนไลน์. (2554). จากโอ่งมังกร...สู่โมเดิร์นเซรามิก วิวัฒนาการของคนปั้นโอ่งตระกูล “เถ้าฮงไถ่”.เรียกใช้เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2569จาก https://www.thairath.co.th/lifestyle/woman/162649
สมชาย ชูเมือง, พระครูปลัดสุรวุฒิ สิริวฑฺฒ, พระมหาไพพัฒน์พงศ์ วงศ์ชาลี, & มนตรี วรพัฒน์. (2568). Development of a circular economy and creative spaces for the Ratchaburi dragon jar entrepreneurs community. Journal of
MCU Phetchaburi Review.เรียกใช้เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2569จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JPR/article/view/294928
สมชาย ชูเมือง, พระครูปลัดสุรวุฒิ สิริวฑฺฒโก, & วรรณีศา สีฟ้า. (2569). หลักสูตรยกระดับทักษะ (Up-Skill) ในการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ที่ปราศจากส่วนเหลือหรือของเสียโอ่ง
มังกรราชบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. เรียกใช้เมื่อวันที่ 18พฤษภาคม 2569 จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/285426
สำนักข่าวไทย อสมท. (2559). ห่วง “โอ่งมังกร” เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมราชบุรีอาจเลือนหาย. เรียกใช้เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2569จาก ttps://tna.mcot.net/tna-223310
สำนักงานจังหวัดราชบุรี. (2562). แผนพัฒนาจังหวัดราชบุรี พ.ศ. 2561–2564. ราชบุรี: สำนักงานจังหวัดราชบุรี.
สำนักงานจังหวัดราชบุรี. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดราชบุรี พ.ศ. 2566–2570. ราชบุรี: สำนักงานจังหวัดราชบุรี.
สำนักงานพาณิชย์จังหวัดราชบุรี. (2562). คู่มือปฏิบัติงานสำหรับสมาชิกผู้ขอใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์โอ่งมังกรราชบุรี.สำนักงานพาณิชย์จังหวัดราชบุรี.
สำนักงานพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566–2570. จาก https://www.nesdc.go.th/
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2565). แนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์และ Soft Power ไทย. กรุงเทพมหานคร.
Anholt, S. (2007). Competitive identity: The new brand management for nations,cities and regions. Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1057/9780230627727
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood Press.
Ellen MacArthur Foundation. (2013). Towards the circular economy: Economic and business rationale for an accelerated transition (Vol. 1). https://ellenmacarthurfoundation.org/towards-the-circular-economy-vol-1-an-economic-and-business-rationale-for-an
Flew, T. (2012). The creative industries: Culture and policy. SAGE Publications.
Geissdoerfer, M., Savaget, P., Bocken, N. M., & Hultink, E. J. (2017). The Circular Economy – A new sustainability paradigm? Journal of Cleaner Production, 143, 757–768. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2016.12.048
Howkins, J. (2001). The creative economy: How people make money from ideas. Penguin Books.
Humphrey, A. S. (2005). SWOT analysis for management consulting. SRI Alumni Newsletter, 1–8.
Landry, C. (2000). The creative city: A toolkit for urban innovators. Earthscan.
Murray, A., Skene, K., & Haynes, K. (2017). The circular economy: An interdisciplinary exploration of the concept and application n a globalcontext. Journal of Business Ethics, 140(3), 369–380. https://doi.org/10.1007/s10551-015-2693-2
Nye, J. S., Jr. (2004). Soft power: The means to success in world politics.PublicAffairs.
Pine, B. J., & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy. Harvard Business School Press.
UNCTAD. (2010). Creative economy report 2010: Creative economy – A feasible development option. United Nations. https://unctad.org/system/files/official-document/ditctab20103_en.pdf
