EFFECTS OF OUTDOOR GAMES ON THE EARLY CHILDHOOD’ SOCIAL BEHAVIORS
Keywords:
Social Behaviors, The Early Childhood, Outdoor GamesAbstract
This research aimed to 1) study social behaviors of the early childhood using outdoor games and 2) to compare social behaviors of the early childhood before and after using outdoor games. The group of samples were 20 early childhood students, in kindergarten 3, the 2nd semester of academic year 2021, Anuban Loei School. The research tools were outdoor activity plans, handouts for games, and evaluation form of early childhood’s social behaviors with the index of item objective congruence was between 0.80, and the reliability was 0.73. and a satisfaction assessment form Statistics used in the analysis were mean, standard deviation. The statistics used for data analysis was t - test for Dependent Sample.
The study found that the children's average social behavior in all aspects was at the good level. The behavior with the highest average was performing the assigned duties with an average score of 4.82, followed by playing and completing games together with the average score of 4.61. The behavior with the lowest mean was complying with rules and mutual agreements with an average score of 4.41. After doing outdoor games, the overall social behavior of the early childhood in kindergarten 3 was at the good level ( = 18.48). When considering each aspect, it was found that complying with rules, regulations, and mutual agreements ( = 4.76), playing and completing games together ( = 4.61), and performing the assigned duties ( = 4.82) were at a good level. When comparing the level of social behaviors of the early childhood in kindergarten 3, it was found that the scores of social behavior scores in all 3 aspects changed in an increasing direction after playing outdoor games. The overall and individual aspects were higher than before using outdoor games at the statistical significance of .01 level.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
คนึงนิจ ชิงหนะ. (2559). ผลการเล่นเกมเป็นกลุ่มที่มีต่อพฤติกรรมทางสังคมของเด็กปฐมวัย. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช)
ดวงเดือน ศาสตราภัทร และ พัชรี ผลโยธิน. (2555). ขอบข่ายการวัดประเมินพัฒนาการด้านอารมณ์จิตใจและ สังคมของเด็กปฐมวัย. ใน อริศรา แก่นอ้วน (บ.ก.), แนวการศึกษาชุดวิชาหลักการและแนวคิดทางการศึกษาปฐมวัยศึกษา, (9-20). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ทวีศักด์ ยูชุป. (2556). ผลการให้ประสบการณ์ส่งเสริมความสามารถทางภาษาที่มีต่อทักษะทางสังคมและความสามารถทางภาษาของนักเรียนอนุบาล. ใน ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาจิตวิทยาพัฒนาการ. กรุงเทพมหานคร: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
เยาวพา เดชะคุปต์. (2542). การศึกษาปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร: แม็ค.
สุภัค ไหวหากิจ. (2553). เปรียบเทียบการรับรู้วินิจฉัยในตนเองของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเล่านิทานคติธรรมและการเล่นเกมแบบร่วมมือ. ใน ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. การศึกษาปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. (2555). คู่มือการจัดกิจกรรมเกมและการเล่นกลางแจ้งสำหรับเด็กระดับก่อนประถมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: คุรุสภาลาดพร้าว.
Baumeister, Bushman. (2008). Further Evidence on the Relationship Between Participation in Nutrition Education Programs and Changes in Dietary Behavior: Journal of family and consumer Science, 88(1),31.
Kidron, Fleischman (2006). Facilitating special development with Play groups in Childhood Settings. Available from www.lib.umi.com.
Ostrosky & Jung. (2010). Children's Use of Play Developmental Differences in Materials. Dissertation Abstract Intonational.
Yanasangvorn. (2020). Cooperative Games : A Pathway to Improving Heath. Professional School Counseling.
