GUIDELINES FOR MANAGING LEARNING IN THE DIGITAL AGE
Keywords:
Guidelines For Managing Learning, The Digital AgeAbstract
In today's world, education management emphasizes the importance of learners, placing them at the center of the learning process. The goal is for each student to develop naturally and reach their full potential by acquiring knowledge and skills that can be applied to everyday life. This approach also encourages continuous learning, helping students become responsible citizens of society and their country. Effective learning management in the digital age serves as a guideline for classroom management, focusing on creating an environment that fosters critical thinking and emotional well-being. This approach makes the learning experience more convenient and productive. A supportive environment enhances students' thought processes, cultivates a love for learning, and improves comprehension. As a result, this method leads to better learning outcomes and forms a foundation for enhancing the educational environment in institutions during the digital era.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 พร้อมกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้องและพระราชบัญญัติการศึกษาภาคบังคับ พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร :โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2561). การออกแบบการเรียนแนวดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จีระพงษ์ โพพันธุ์. (2562). ความหมายของเทคโนโลยี.เรียกใช้เมื่อ 15 กันยายน 2563 จาก https://kru-it.com/design-andtechnology-m1/definition-of-technology.
จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการศึกษายุคดิจิทัล. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์.
ฐิติวัสส์ หมั่นกิจ. (2565). ภาวะผู้นําเชิงคุณภาพของผู้บริหารสถานศึกษา.วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 5(3),124-140.
นวลจันทร์ จุฑาภักดีกุล (2558). เด็กยุคดิจิทัล. วารสารสารานุกรมศึกษาศาสตร์ (encyclopedia of Education), 57,79-83.
มาริสา ธรรมมะ. (2558). การจัดสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรีเขต 2. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
วิจารณ์ พาณิช. (2557). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ตถาตา พับลิเคชั่น.
วนิดา ปณุปิตตา. (2561). การพัฒนาสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของนักเรียนในโรงเรียนบงใต้โนนรังพัฒนาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2. ในปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552). เป้าหมายยุทธศาสตร์และตัวบ่งชี้การปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2560). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. พิษณุโลก: พิษณุโลกดอทคอม.
เอกชัย กี่สุขพันธ์. (2559). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. เรียกใช้เมื่อ 25 สิงหาคม 2563, จาก https://www.trueplookpanya.com.
Creighton, T. (2011). The principal as technology leader. Thousand Oaks, CA: Corwin.
Jules, D. (2008). Rethinking education for the caribbean: A radical approach. Comparative education, 44(2), 203-214.
Jukes, I., McCain, T., Crockett, L. (2010). Understanding the digital generation: Teaching and learning in the new digital landscape. Retrieved November 18, 2021, from https://www.academia.edu.
Prenksy, M. (2001). Digital natives, digital immigrants in the horizon. Retrieved October 20, 2021, from http://www.marcprensky.com.
