A DEVELOPMENT OF MODEL EDUCATIONAL MANAGEMENT OCCUPATION LEARNING FOR HIGH SCHOOL IN BANGKOK
Keywords:
Model of development, Occupational education, Secondary educationAbstract
This research article aims to 1) study the current and desirable conditions of lower secondary occupational education management; and 2) develop a model for lower secondary occupational education management in Bangkok. It is a mixed-method research divided into 2 parts: Part 1: Study of the current and desired conditions of vocational education management. The sample group consisted of 447 heads of vocational education subjects and teachers of vocational education subjects from lower secondary schools in Bangkok, selected from 3 representatives from each school. The employed research instrument used was a questionnaire on lower secondary occupational education management with a reliability coefficients of .994. The statistics used for analysis were mean, standard deviation, and need index. Part 2 studies the guidelines for developing a model for lower secondary occupational education management. The informants were 18 experts. The employed research instruments were interviews form and focus group discussions issues. The data were analyzed by content analysis.
The research results found that:
- The current status of the management of occupational l education at the lower secondary level, overall and in each aspect, has a high average. The desired condition overall and in each aspect has a very high average. The order of necessity is between 0.06 - 0.17.
- The development of the model should focus on creating mutual motivation in vocational education management with support from stakeholders and organizing motivating activities.
Relevant agencies should establish policies to promote the management of vocational education at the lower secondary level that integrates local contexts to be in line with the needs of the labor market.
References
เกรียง ฐิติจำเริญพร, ชาริณี ตรีวรัญญู และ สิริพันธุ์ สุวรรณมรรคา. (2562). การพัฒนากระบวนการนำครูใหม่เข้าสู่วิชาชีพ โดยใช้แนวคิดการพัฒนาบทเรียนร่วมกันเป็นฐานร่วมกับการเป็นพี่เลี้ยงเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการเรียนการสอน. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1), 21-41.
พัชญภณ สารสา. (2562). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมนักเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
รัตนา ซุกซอน และนาตยา ปิลันธนานนท์ (2565) การศึกษาแบบแผนการกำหนดมาตรฐานการเรียนรู้กลุ่มสาระการงานอาชีพสู่มาตรฐานสากล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 24(2), 248-255.
พรฤทัย มณีวรรณ และ สายฝน แสนใจพรม.(2565). สภาพปัจจุบันและปัญหาของการจัดการศึกษาด้านงานอาชีพ โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์เชียงใหม่. วารสารครุศาสตร์ราชภัฎเชียงใหม่. 1(2). 17 – 32.
วรรณดี สุทธินรากร. (2560). การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ศยาม.
วัชรสินธุ์ เพ็งบุบผา. (2564). ทักษะการประกอบอาชีพที่สำคัญในโลกยุคใหม่ที่นักเรียนไทยควรได้รับการพัฒนา : การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. ครุศาสตร์สาน, 15(1), 137-149.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
World Economic Forum. (2020). From teaching excellence to expertise development: A pedagogic developing expertise.
https://www.weforum.org/reports/the-future-of-jobs-report-2020
