GUIDELINES FOR BEING AN INNOVATIVE ORGANIZATION FOR EDUCATIONAL INSTITUTIONS ACCORDING TO UNDER THE DISTRICT OFFICE SURAT THANI PRIMARY EDUCATIONAL AREA 2
Keywords:
development guidelines, being an innovative organization, Office of the Primary Education Area 2, Surat ThaniAbstract
This research aimed to study the status of being an innovative organization of educational institutions, 2) to draft guidelines for being an innovative organization of educational institutions, and 3) to evaluate the guidelines for being an innovative organization of educational institutions under the Office of the Primary Educational Service Area, Surat Thani Area 2. The sample group consisted of 321 deputy directors of educational institutions and teachers under the Office of the Primary Educational Service Area, Surat Thani Area 2. The sample size was determined using the Krej C. and Morgan table, and stratified random sampling was used. The research instruments were questionnaires, semi-structured interviews, and an evaluation form for guidelines for being an innovative organization of educational institutions under the Office of the Primary Educational Service Area, Surat Thani Area 2. The statistics used for data analysis were frequency, percentage, mean, and standard deviation.
The research results found that. 1) The overall and individual status of the innovative organization of educational institutions under the Office of the Primary Education Area 2, Surat Thani, was at a high level in all aspects. 2) The guidelines for being an innovative organization of educational institutions under the Office of the Primary Education Area 2, Surat Thani, found that in terms of vision, there were 5 guidelines, organizational structure, there were 3 guidelines, human resource management, there were 5 guidelines, personnel, there were 5 guidelines, communication, there were 4 guidelines, and knowledge management, there were 5 guidelines. And 3) The results of the evaluation of the guidelines for developing an innovative organization of educational institutions under the Office of the Primary Education Area 2, Surat Thani, were at the highest level overall. When considering each aspect, it was found that the vision aspect had the highest level of appropriateness, followed by knowledge management, organizational structure, and the aspect with the lowest value was human resource management.
References
จักภัทสรัณย์ ไตรรัตน์. (2563). การพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรนวัตกรรม กรณีศึกษา: โรงเรียนในสหวิทยาเขตวิภาวดี. การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต, 15(1), 1903–1905.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 5.
ธัญรดี หิรัญกิตติกร. (2565). การศึกษาความต้องการความเป็นองค์กรนวัตกรรมของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(2), 266–278.
นวชล สมบูรณ์สิน. (2564). รูปแบบการจัดการนวัตกรรมทางการบริหารในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พิษณุ ศรีกระกูล. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเป็นองค์การนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 8(31), 131–141.
ภัทรหทัย ภู่สวัสดิ์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองอุตรดิตถ์. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. พิษณุโลก:มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มณฑาทิพย์ นามนุ. (2561). ทักษะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต.ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วาทินี พูลทรัพย์. (2563). องค์ประกอบการบริหารโรงเรียนในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา.วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิวาวุฒิ รัตนะ. (2566). การพัฒนารูปแบบโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 20(39), 31–38.
สัญญา พงษ์ศรีดา. (2561). การพัฒนาทักษะการสอนของครูพันธุ์ใหม่ในยุคไทยแลนด์ 4.0.วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุริศา ริมคีรี. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์การแห่งนวัตกรรมการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 14(2), 36–49.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580) .(พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการ.
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. (2568). จำนวนผู้บริหารและครู.เรียกใช้เมื่อ 25 มิถุนายน 2568 จาก https://www.surat2.go.th/ 2021/frontpage.
อนุพงษ์ ชุมแวงวาปี. (2560). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต.. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
อรพนิต ลิ่มสุวรรณโรจน์. (2565). ปัจจัยลักษณะองค์การและความต้องการจำเป็นของการบริหารองค์การนวัตกรรมการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาของประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 11(2), 142–153.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York : Harper Collins.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
