MANAGEMENT OF MONASTIC EDUCATION IN AN ERA OF TRANSFORMATION
Keywords:
educational administration, monastic education, era of transformationAbstract
This article presents academic perspectives on the administration of Sangha education in an era of rapid change. It emphasizes strategic analysis of how the Sangha education system can adapt to social, technological, and global economic transformations. The discussion highlights the central role of Sangha education in preserving Buddhism and transmitting its teachings to society. Key concepts in educational administration are examined, including personnel development, resource allocation, and strategic planning designed to address contemporary challenges. Special attention is given to the integration of digital technology with traditional Buddhist principles to promote sustainability and strengthen the Sangha education system. Furthermore, the article explores innovative approaches to educational development, such as designing curricula that foster problem-solving skills and establishing collaborative networks between the Sangha, government, and private sectors. Overall, the study suggests that Sangha education administration must prioritize systematic adaptation in order to preserve religious values while meeting the demands of modern society, thereby ensuring long-term sustainability and resilience.
References
ชุติมา มุสิกานนท์. (2561). แนวคิดของการบริหารการศึกษาเพื่อความเป็นเลิศ.วารสารบัณฑิตวิทยาลัยรำไพพรรณี, 1(1), 13-25.
นงนุช เพียรไม่คลาย, มีนมาส พรานป่า, และเบญจวรรณ ศรีมารุต. (2568). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมกับการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 7(1), 260-274.
นุชชารัตน์ พึ่งบุญ และไชยันต์ สกุลศรีประเสริฐ. (2565). ผลของโปรแกรมการศึกษากลุ่มตามทฤษฎีการปรับความคิดและพฤติกรรมต่อความยืดหยุ่นทางจิตใจในนักเรียนชาติพันธุ์
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(2), 308-339.
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2544). การศึกษาสำหรับชีวิต. กรุงเทพมหานคร:มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอุทัยธรรมานุกูล (สามารถ อิทฺธิญาโณ). (2566). การบริหารการศึกษาเชิงสร้างสรรค์ตามวิถีพุทธ. วารสารนิตยสารเสียงธรรมจากมหายาน, 9(1), 20-30.
พระครูโอภาสธรรมรักษ์ (ชินกร เจียระนัย). (2568). แนวทางการพัฒนาบทบาทของพระสงฆ์ในจังหวัดสุโขทัย
ตามหลักการจัดการองค์การยุคใหม่. วารสารสิทธิ์ทรรศน์, 3(1). 18-33.
พิไลวรรณ์ ธรรมเพ็ชร, ในตะวัน กำหอม, และทิพย์วรรณ มูลศาสตร์. (2568). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมผู้บริหารกับการบริหารสถานศึกษาของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา.วารสารสถาบันพอดี, 2(5), 1-10
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกฉบับภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฎกํ 2500.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส). (2546). ประวัติการศึกษาพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2542). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
อลงกรณ์ จีนสกุล และไททัศน์มาลา. (2565). การศึกษา การจัดการความรูเพื่อการรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมมอญ กรณีศึกษา : ประเพณีรำพาข้าวสาร ชุมชนเจดียทอง อำเภอสามโคกจังหวัดปทุมธานี. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ วลัยอลงกรณ์ ในพระบรมราชปถัมภ์,
(1), 49-58.
