การสร้างกลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
คำสำคัญ:
อาชญากรรมทางไซเบอร์, ผู้สูงอายุ, เทศบาลตำบลนาป่า จังหวัดชลบุรีบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อวิเคราะห์ความรุนแรงของอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 2) เพื่อสร้างกลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี และ 3) เพื่อทดลองและประเมินผลกลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา เก็บข้อมูลกับ ผู้สูงอายุ 388 คน สัมภาษณ์เชิงลึก 11 คน สนทนากลุ่มเฉพาะ 9 คน อาสาสมัคร 30 คนและผู้เชี่ยวชาญ 15 คน เครื่องมือการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบสนทนากลุ่ม แบบทดสอบ และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า T-test และการวิเคราะห์เชิงเนื้องหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ความรุนแรงของอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี โดยภาพรวม อยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.29 2) กลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ประกอบด้วย 1 วิสัยทัศน์ 1พันธกิจ 1 ยุทธศาสตร์ 3 กลยุทธ์ 3 โครงการ 6 กิจกรรม และ 3 ตัวชี้วัด และ 3) ผลการเปรียบเทียบคะแนนก่อน-หลังการอบรม การทดลองใช้กลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วน การประเมินผลกลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี โดยภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ยนเท่ากับ 4.75
เอกสารอ้างอิง
กัลยา ชินาธิวร. (2565). แนวทางพัฒนาการดำเนินนโยบาย การรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ของประเทศไทย. ใน รายงานการวิจัย หลักสูตรนักบริหารระดับสูง. วิทยาลัยนักบริหาร สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน สำนักงาน ก.พ..
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2553). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 12, กรุงเทพฯ: ไทเมรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ.
ธัญพิชชา สามารถ. (2565). การตกเป็นเหยื่อทางไซเบอร์ของผู้สูงอายุ. วารสารสหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 12(2), 1-13.
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2551). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักท์.
บุษยา โนนิล. (2564). การออกแบบหลักสูตรสำหรับผู้สูงอายุเรื่องการทำ ธุรกรรมการเงินออนไลน์ผ่านโทรศัพท์มือถือ. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา วิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระสุทัศวัฒน์ จรณเมธี (หนุนสุวัฒนกุล). (2564). การศึกษาวิเคราะห์เกี่ยวกับความเชื่อของสังคมไทยตามหลักกาลามสูตร. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สกุนา ทิพย์รัตน์. (2565). มาตรการป้องกันการถูกหลอกลวงให้ทำนิติกรรมในผู้สูงอายุ. ในรายงานการวิจัย คณะนิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สมาน อัศวภูมิ. (2550). การใช้วิจัยพัฒนารูปแบบในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2546). ระเบียบวิธีการวิจัยสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ: เฟื่องฟูปริ๊นติ้ง.
เสาร์คำ ใส่แก้ว, บรรณวัชร พลคำ และพระครูภาวนาวชิราลังการ. (2569). การสร้างกลยุทธ์เพื่อการป้องกันอาชญากรรมทางไซเบอร์ สำหรับผู้สูงอายุ ในเทศบาลตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. ใน รายงานการวิจัย สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อัญมณี ภักดีมวลชน และคมสัน รัตนะสิมากูล. (2566). ปัจจัยที่ทำให้ผู้สูงอายุถูกหลอดผ่านช่องทางการสื่อสารอสารออนไลน์ (เฟซบุ๊ก). วารสารการสื่อสาร, 6(1), 113-140.
Bloom BS. (1971). Hand book on formative and summative evaluation of student learning. New York: Graw-Hill Book Company.
Doran, G. T. (1981). There’s a S.M.A.R.T. way to write management’s goals and objectives. Management Review, 70(11), 35–36.
Glickman Gordon & Ross-Gordon. (2010). Supervision and Instructional: A Developmental Approach. 8th ed, Boston: Allyn&Bacon.
