โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยสันตพล
คำสำคัญ:
เทคโนโลยีดิจิทัล, ประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้, ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยสันตพล และ 2) ตรวจสอบความสอดคล้องระหว่างโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูที่พัฒนาขึ้นกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาวิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยสันตพล ที่ฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 155 คน และครูพี่เลี้ยงในสถานศึกษาหน่วยฝึกประสบการณ์ จำนวน 155 คน โดยวิธีเลือกแบบเจาะจง รวมทั้งสิ้น 310 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นฉบับเท่ากับ 0.94 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์หาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน องค์ประกอบเชิงยืนยันและตรวจสอบความสอดคล้องกลมกลืนระหว่างรูปแบบเชิงสมมติฐานกับข้อมูลเชิงประจักษ์
ผลการวิจัยพบว่า
1) โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพของการจัดการเรียนรู้ดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยสันตพล ประกอบด้วย 4 ปัจจัยคือ สมรรถนะดิจิทัล การออกแบบจัดการเรียนรู้ การใช้เทคโนโลยีจัดการเรียนรู้ และคุณลักษณะครูเทคโนโลยีดิจิทัล
2) โมเดลที่พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์
เอกสารอ้างอิง
กนกกาญจณ์ น้อยพ่วง. (2567). บทบาทของครูยุคดิจิทัลเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ.
(2), 52-71.
จันทิมา รุ่งเรือง. (2563). โมเดลเชิงสาเหตุของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลโรงเรียนเอกชนในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย. 11 (1), 55-75.
ชานนท์ คำปิวทา. (2565). รูปแบบการบริหารเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต. พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ทิศนา แสงระวี และเรขา ชูสุวรรณ. (2565). ครูไทยกับการจัดการเรียนรู้ยุค Digital Disruption. วารสารมหาจุฬานาครทรรศ์. 9(4), 13-26.
ธานินทร์ อินทรวิเศษ และคณะ. (2562). เทคโนโลยีและนวัตกรรมกับการจัดการเรียนการสอนในยุคดิจิทัล.
Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts). 12(6), 478-494.
เพ็ญจันทร์ สินธุเขต. (2560). การศึกษายุคนี้ (ยุคดิจิทัล): Thailand 4.0. รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการและการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 3 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง (98-110). ลำปาง, ประเทศไทย.
ลดาวรรณ เจริญศิริ และเตือนใจ ดลประสิทธิ์. (2565). บทบาทครูในยุคดิจิทัลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 12 (1), 199-207.
วิทยาลัยสันตพล. (2567). หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาวิชาชีพครู (มคอ.2). อุดรธานี: คณะศึกษาศาสตร์.
สุปรียา ไตรยะขันธ์ และรชฏ สุวรรณกูฏ. (2565). สภาพปัญหา แนวทางพัฒนาการจัดการเรียนรู้ของครูในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 7(3), 931-944.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). รายงานสถิติการจัดการศึกษาของประเทศไทย ปีการศึกษา 2563. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). แนวปฏิบัติของการสร้างและส่งเสริมการเรียนรู้ดิจิทัลสำหรับครู. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
Anderson, R.H., Goldhammer, R. & Krajewski, R.J. (1980). Clinical Supervision: Special Methods
for the Supervision of Teachers. (2nd Ed.). New York : Holt.
Sullivan, L. (2017). 8 Skills Every Digital Leader Needs. https://www.cmswire.com/digital- workplace/8-skills-every-digital-leader-needs/
