การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายสาธารณะของ องค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
คำสำคัญ:
การมีส่วนร่วม, นโยบายสาธารณะ, องค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลางบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เพื่อศึกษาแนวทางส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี ประชากรและกลุ่มตัวอย่างคือ ประชาชนตำบลช้างกลาง จำนวน 385 คน และ สัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 10 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า 1) การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง ภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านโดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย พบว่า การมีส่วนร่วมในการตัดสินใจมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ การมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงาน การมีส่วนร่วมในการติดตามประเมินผล ด้านที่น้อยที่สุด คือ การมีส่วนร่วมในการร่วมคิดและการมีส่วนร่วมในการรับผลประโยชน์ และ 2) แนวทางส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง ประกอบด้วย แนวทางส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการร่วมคิด การมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ แนวทางส่งเสริมขององค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช การมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงาน การมีส่วนร่วมในการติดตามและประเมินผลและแนวทางส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการรับผลประโยชน์
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2550). คู่มือการจัดการขยะมูลฝอยในชุมชน. กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
กรีฑา คงพยัคฆ์และคณะ (2562). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุธรรมในการให้บริการสาธารณะของเทศบาลตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(1), 29-41.
จินตนา กะตากูลและคณะ. (2567). การมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 9(1), 28-40.
ธชาดา พิมสิมและคณะ. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในนโยบายกองทุนหลักประกันสุขภาพภาครัฐศึกษาเฉพาะกรณีองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโสกอำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 6(2), 35–45.
นยนาวุธ แก้วสนิท และ พชร สาตร์เงิน. (2566). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการนโยบายสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลวังจันทร์ อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(5), 426-444.
พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม) และคณะ. (2565). การนำหลักพุทธธรรมาภิบาลไปประยุกต์ใช้ในการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 7(1), 64-80.
พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม)และคณะ. (2566). ความสัมพันธ์พระพุทธศาสนากับการเมืองการปกครองไทย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(1), 8-12
พิมนารา อินต๊ะประเสริฐ. (2564). SDG Updates | ทำไมนโยบายสาธารณะไทย (ยัง) ไปไม่ถึงความยั่งยืน?. ออนไลน์จาก: https://www.sdgmove.com/2021/09/07/sdg-updates-reasons-why-thais-public-policy-has-not-yet-sustainable/.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). หมวด 14 การปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
วุฒิพงศ์ บุษราคัม. (2565). การกำหนดนโยบายสาธารณะแบบมีส่วนร่วม กรณีศึกษาธรรมนูญสุขภาพ ตำบลโนนสมบูรณ์ อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ. วารสารมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(4), 129–143.
สิริพร อินทรรุจิกุล และ สุขุม กันกา. (2567). รูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนานโยบายสาธารณะองค์การบริหารส่วนตำบลตำหนักธรรม อำเภอหนองม่วงไข่ จังหวัดแพร่. วารสาร มจร โกศัยปริทรรศน์, 2(2), 52–62.
สุริยา เดชเกิดและคณะ (2567). นโยบายการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมขององค์การบริหารส่วนตำบลนางหลง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(8), 87-99.
สุปัน สมสาร์. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในนโยบายสาธารณะระดับท้องถิ่น เทศบาลเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(2), 149-161.
Taro Yamane. (1970). Statistic: an Introductory Analysis. 2nd ed. New York: Harper & Row.
