เรียนรู้จากความเงียบ: อัตชาติพันธุ์วรรณนาว่าด้วยการสร้างอัตลักษณ์ของอาจารย์ใหม่
คำสำคัญ:
ความเงียบ, อัตชาติพันธุ์วรรณนา, การสร้างอัตลักษณ์ครู, การสะท้อนคิดตนเองบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่ออธิบายประสบการณ์ของอาจารย์ใหม่ที่เผชิญกับความเงียบของผู้เรียนในชั้นเรียน (2) เพื่อสำรวจและตีความกระบวนการเรียนรู้และการปรับตัวของอาจารย์ใหม่ผ่านการสะท้อนตนเอง และ (3) เพื่อทำความเข้าใจการก่อรูปอัตลักษณ์ครูในระยะเริ่มต้นของชีวิตวิชาชีพ การศึกษาวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีอัตชาติพันธุ์วรรณนาซึ่งผู้วิจัยเป็นทั้งผู้สอนและผู้สังเกตตนเอง โดยเก็บข้อมูลจากความทรงจำ บันทึกสะท้อนคิด การสังเกตระหว่างการสอนและการวิเคราะห์ประสบการณ์ส่วนตัว
ผลการศึกษาพบว่าความเงียบของผู้เรียนไม่เพียงสร้างความไม่มั่นใจให้กับอาจารย์ใหม่ แต่ยังเป็นกระจกสะท้อนภายใน ที่เปิดโอกาสให้เกิดการเรียนรู้เชิงลึกเกี่ยวกับการสื่อสาร การยอมรับความไม่สมบูรณ์และการสร้างอัตลักษณ์ทางวิชาชีพ กระบวนการไตร่ตรองอย่างต่อเนื่องทำให้อาจารย์ใหม่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากการมุ่งควบคุมชั้นเรียน ไปสู่การเข้าใจความเงียบในฐานะพื้นที่ของการฟังและการเติบโต ผลการวิจัยจึงชี้ให้เห็นว่าความเงียบมิใช่อุปสรรคต่อการสอน หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างอัตลักษณ์ครูที่ตั้งอยู่บนฐานของการเรียนรู้ตนเองและความเข้าใจในผู้อื่น
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2562 (ร่างเผยแพร่). เรียกใช้เมื่อ 15 ตุลาคม 2567 จาก จาก https://ops.moe.go.th/
อนิรุทธิ์ สมเสาร์. (2025). ความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับ อัตชาติพันธุ์วรรณนา. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 21(1), 257–289.
Bao, D., & Nguyen, T. M. (2020). How silence facilitates verbal participation. English Language Teaching Educational Journal, 3(3), 188–197.
Bao, D. (2014). Understanding silence and reticence: Ways of participating in second language acquisition. Bloomsbury.
Beauchamp, C., & Thomas, L. (2009). Understanding teacher identity: An overview of issues in the literature and implications for teacher education. Cambridge Journal of Education, 39(2), 175–189.
Chang, H. (2008). Autoethnography as method. Routledge.
Day, C., & Kington, A. (2008). Identity, well-being and effectiveness: The emotional contexts of teaching. Pedagogy, Culture & Society, 16(1), 7–23.
Ellis, C., Adams, T. E., & Bochner, A. P. (2011). Autoethnography: An overview. Forum Qualitative Sozialforschung,12(1).
Farrell, T. S. C. (2012). Novice-service language teacher development: Bridging the gap between preservice and in-service education and development. TESOL Quarterly, 46(3), 435–449.
Harumi, S. (2011). Classroom silence: Voices from Japanese EFL learners. English Language Teaching Journal, 65(3), 260–269.
King, J., & Harumi, S. (Eds.). (2020). East Asian Perspectives on Silence in English Language Education: An Introduction. In S. Harumi, & J. King (Eds.), East Asian Perspectives on Silence in English Language Education (pp. 1-16). Multilingual Matters.
Kim Pham, C., Chong, S. L., & Wan, R. (2023). A phenomenographic research study of students’ conceptions of silence in face-to-face English as a foreign language learning. SAGE Open, 13(4).
Mezirow, J. (1991). Transformative dimensions of adult learning. Jossey-Bass.
Nakane, I. (2007). Silence in intercultural communication. John Benjamins.
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner. Basic Books.
Somsao, A., & Kuroda, A. (2025). Navigating spiritual turmoil in the doctoral journey: An autoethnographic perspective. Journal of Education and Learning, 14(6), 197–210.
Wang, C. et al. (2023). Blended learning in physical education: A systematic review. Frontiers in Psychology, 14, 123456. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.123456
