การใช้หลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช
คำสำคัญ:
พรหมวิหารธรรม, ความปรองดอง, การเมืองของประชาชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการนำหลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เปรียบเทียบการนำหลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช จำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพและรายได้ต่อเดือน และ 3) ศึกษาแนวทางการส่งเสริมการนำหลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช กลุ่มตัวอย่างคือ ประชาชน จำนวน 400 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถามโดยค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับอยู่ที่ .980 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า
- ระดับการนำหลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า ทุกด้านอยู่ในระดับมาก
- การเปรียบเทียบการนำหลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช จำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพและรายได้ต่อเดือนโดยภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
- แนวทางการส่งเสริมการนำหลักพรหมวิหารธรรมมาใช้เพื่อสร้างความปรองดองทางการเมืองของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ประกอบด้วย 4 ด้าน ได้แก่ เมตตาส่งเสริมโดยการจัดกิจกรรมที่ให้ทุกฝ่ายได้พูดคุยอย่างสร้างสรรค์ กรุณา ช่วยสร้างพลังการช่วยเหลือและการเยียวยาผ่านกิจกรรมอาสาสมัคร มุทิตา ยกย่องความสำเร็จของทุกกลุ่มเพื่อปลูกฝังความสุขใจ ขณะที่ อุเบกขา ส่งเสริมผ่านการรู้เท่าทันสื่อและอบรมให้พลเมืองมีใจเป็นกลาง
เอกสารอ้างอิง
กรวิชญ์ บุญมี. (2567). การใช้หลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาประชาธิปไตยในสังคมไทย. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 9(4), 76-85.
การัณย์ พรหมแก้วและคณะ. (2568). การประยุกต์ใช้หลักพุทธรรมเพื่อการจัดการความขัดแย้งทางการเมือง ระดับท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(1), 46–58.
กันตพจน์ เศรษฐารัศมี. (2565). วิถีประชาธิปไตยในสังคมไทยโดยใช้หลักธรรมของพระพุทธศาสนา. หลักสูตรหลักนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย รุ่นที่ 10. วิทยาลัยศาลรัฐธรรมนูญ สำนักศาลรัฐธรรมนูญ.
พระครูพินิจรัตนากร (อนุสรณ์ ฐานทตฺโต). (2556). การประยุกต์ใช้พรหมวิหารธรรมในการสร้างสันติสุขในอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูปลัดจักรพันธ์ กิตฺติภาโร (บุญกาญจน์). (2560). รูปแบบการสร้างสันติสุขของชุมชนตามหลักพุทธศาสนาในอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการพัฒนาสังคม, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูจิรกาญจนวงศ์ ญาณุตฺตโม. (2568). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเป็นกลไกสร้างความสามัคคีในสังคมบนรากฐานการเกื้อกูลต่อกัน. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(1), 296-302.
พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม)และคณะ. (2567) ความสัมพันธ์พระพุทธศาสนากับการเมืองการปกครองไทย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(1),1-13.
พระใบฎีกาบุญส่ง ปุญฺญภาโคและคณะ. (2566). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมความปรองดองสมานฉันท์ของประชาชนเทศบาลตำบลหมูสี อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์, 1(3), R0871.
พระสุทัศน์ ยโสธโร และ วันชัย ยอยรู้รอบ. (2561). การมีส่วนร่วมทางการเมืองตามแนวพุทธศาสนาของประชาชน ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 23(2), 100-108.
พงศ์ศักดิ์ เหลืองอร่าม. (2560). วิเคราะห์ระดับความขัดแย้งทางการเมืองไทยด้วย Big Data. จาก: https://www.the101.world/measuring-political-conflict/.
เพ็ญแข ศิริวรรณและคณะ. (2551). สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: เท็กซ์ แอนด์ เจอร์นัลพับลิเคชั่น.
ไทยพีบีเอส. (2556). มวลชนจังหวัดนครศรีธรรมราชร่วมชุมนุมใน กทม. จาก: https://www.thaipbs.or.th/news/content/209626.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
