ปัจจัยความสำเร็จของผู้ประกอบการยุคเศรษฐกิจใหม่ : ศูนย์บ่มเพาะวิสาหกิจ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้

Main Article Content

ทวีพร นาคา
ชัชฏาภรณ์ บุญชูวงศ์

บทคัดย่อ

       บทความนี้เป็นการนำเสนอปัจจัยความสำเร็จของผู้ประกอบการยุคเศรษฐกิจใหม่ โดยอ้างอิงจากประสบการณ์การบ่มเพาะของศูนย์บ่มเพาะวิสาหกิจ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีและการตลาด โดยสรุปปัจจัยความสำเร็จได้ 7 ปัจจัย ประกอบด้วย 1) Business Incubator Center บทบาทของศูนย์บ่มเพาะวิสาหกิจที่ให้คำปรึกษาพัฒนา 2) Artificial Intelligence การใช้ปัญญาประดิษฐ์ เพื่อวิเคราะห์ข้อมูลคาดการณ์แนวโน้มตลาดและปรับปรุงกระบวนการ 3) Learning Ability ความสามารถในการเรียนรู้เพื่อปรับตัวต่อเทคโนโลยีและนวัตกรรมใหม่ 4) Adaptability ความสามารถในการปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมธุรกิจ 5) Networking   การสร้างเครือข่ายเพื่อเข้าถึงความรู้และโอกาสใหม่ 6) Creativity ความคิดสร้างสรรค์ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการ และ 7) Effective Management การบริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีการนำปัจจัยสำคัญต่าง ๆ มาบูรณาการเข้าด้วยกัน เพื่อสรุปเป็นกระบวนทัศน์ภายใต้แนวคิด “BALANCE” ที่สามารถช่วยสร้างแนวทางธุรกิจที่ยั่งยืนและส่งเสริมความสำเร็จของผู้ประกอบการอย่างเป็นระบบ บทความนี้เสนอแนวทางเชิงกลยุทธ์และองค์ความรู้สำหรับในการพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการให้สามารถรับมือกับความท้าทายทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยีได้อย่างครบวงจรและยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นาคา ท., & บุญชูวงศ์ ช. (2026). ปัจจัยความสำเร็จของผู้ประกอบการยุคเศรษฐกิจใหม่ : ศูนย์บ่มเพาะวิสาหกิจ วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้. วารสารวิทยาการจัดการและการบัญชี, 5(2), 70–81. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JMSA_FMS_URU/article/view/9292
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงอุตสาหกรรม. (2560). รายงานเกี่ยวกับเทคโนโลยีดิจิทัลและการพัฒนาเศรษฐกิจ. กระทรวง.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2559). ถอดรหัสแนวโน้มใหญ่ของโลกปี 2020: โอกาสและการปรับตัวของธุรกิจในอนาคต. วารสารวิทยาการจัดการ, 3(1), 1-26

ภูเทพ ดอนท้วม, ประพันธ์ พิกุลทอง, ศิวกร กาญจนปัทม และธเนศ วิลาสมงคลชัย. (2567).

นวัตกรรมกับการปรับตัวต่อการแข่งขันทางธุรกิจขององค์กร. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 12(1), 148-156. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/RCIM/article/view/264173

ศิวะนันท์ ศิวพิทักษณ์ และปิยะวิทย์ ทิพรส. (2564). การเป็นผู้ประกอบการในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารสุทธิปริทัศน์, 35(3), 98-113. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/254770

สุพาดา สิริกุตตา. (2556). กลยุทธ์เศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่มีผลต่อความสำเร็จขององค์กรธุรกิจ: กรณีศึกษาผู้ประกอบการอุตสาหกรรมภาคกลางตอนบน. วารสารวิทยาสารเกษตรศาสตร์ สาขาสังคมศาสตร์. 34(3), 428-439.

Ausubel, D. P. (1963). The Psychology of Meaningful Verbal Learning. Grune & station.

Howkins, J. (2001). The creative economy: How people make money from ideas. Penguin.

Katz, D. & Kahn, R. L. (1978). The social psychology of organization (2nd ed.). McGraw-Hill.

Kemp, S. (2024, January 31). Digital 2024: Global overview report. DataReportal; We Are Social & Meltwater. https://datareportal.com/reports/digital-2024-global-overview-report

McKee, D. O., Varadarajan, P. R., & Pride, W. M. (1989). Strategic adaptability and firm performance: a market-contingent perspective. Journal of Marketing, 53(3), 21-35.

National Economic and Social Development Council. (2023). The Thirteenth National Economic and Social Development Plan (2023-2030). Bangkok: Office of the Prime Minister.

Tapscott, D. (1996). The digital economy: Promise and peril in the age of networked intelligence. McGraw-Hill.

Tajeddini, M. & Ali, E. (2020). Hospitality business performance: The role of entrepreneurial orientation and networking ties in a dynamic environment International. Journal of Hospitality Management, 90, 1-15.