การจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน สำหรับหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น รายวิชางานซ่อมรถจักรยานยนต์หัวฉีด วิทยาลัยสารพัดช่างนครหลวง

ดุลยทรรศน์  เงาวิจิตร; รุ่งอรุณ พรเจริญ

ผู้แต่ง

ดุลยทรรศน์ เงาวิจิตร คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร
รุ่งอรุณ พรเจริญ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร

คำสำคัญ:

การจัดการเรียนการสอน, ปัญหาเป็นฐาน, หลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของ ผู้เข้าอบรมต่อการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน รายวิชางานซ่อมรถจักรยานยนต์หัวฉีด หลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น วิทยาลัยสารพัดช่างนครหลวง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้เข้าอบรมหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น สาขาวิชาช่างยนต์ วิทยาลัยสารพัดช่างนครหลวง ที่ลงทะเบียนเรียนในรุ่น 187/2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 20 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster random sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน 6 ขั้นตอน ประกอบด้วย ขั้นกำหนดปัญหา ขั้นทำความเข้าใจปัญหา ขั้นดำเนินการศึกษาค้นคว้า ขั้นสังเคราะห์ความรู้ ขั้นสรุปและประเมินค่าของคำตอบ และขั้นเสนอและประเมินผลงาน 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า

1) ผลการพัฒนาการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน 6 ขั้นตอนทำให้ ผู้เข้าอบรมสามารถระบุปัญหาที่เกิดขึ้นพร้อมนำเสนอผลงานได้อย่างมีหลักการ โดยความรู้ผ่านประสบการณ์และการลงมือปฏิบัติด้วยตนเอง เมื่อทำการวิเคราะห์แบบทดสอบท้ายบท พบว่า ผู้เข้าอบรมมีคะแนนเฉลี่ย 76.17 อยู่ในเกณฑ์ดี 2) ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐานที่พัฒนาขึ้นหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) ผู้เข้าอบรมมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นฐานอยู่ในระดับมาก ( x = 4.50, SD = 0.55)

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ

ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568-2569. กระทรวงศึกษาธิการ.

เกรียงศักดิ์ พลอยแสง. (2561). การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ.วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(ฉบับพิเศษ),

-141. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMA/article/view/141078/104583

เกียรติศักดิ์ ลาภขุนทด สิทธิชัย แก้วเกื้อกูล และปรัชญา เพียสุระ. (2564). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็น

ฐานร่วมกับบทเรียนผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต เรื่อง การเชื่อมอะลูมิเนียม สำหรับนักศึกษาครุศาสตร์อุตสาหการ. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 20(2), 1-11.

ลัดดาวัลย์ เพชรโรจน์ และคณะ. (2562). ระเบียบวิธีการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

วิทยาลัยสารพัดช่างนครหลวง. (2567). รายงานผลการประเมินตนเอง ประจำปีการศึกษา พ.ศ. 2567.

วิทยาลัยสารพัดช่างนครหลวง.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2563). ทฤษฎีการทดสอบแนวใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์

มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2567). นโยบายการพัฒนาอาชีวศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.

-2569. กรุงเทพมหานคร.

Bada, S. O., & Olusegun, S. (2015). Constructivism learning theory: A paradigm for teaching

and learning. Journal of Research & Method in Education, 5(6), 66-70.

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "what" and "why" of goal pursuits: Human needs and the

self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01

Simamora, R. E., Sidabutar, D. R., & Surya, E. (2021). Improving learning activity and students’

problem solving skill through problem based learning (PBL) in junior high school. International Journal of Educational Review, Law and Social Sciences (IJERLAS), 1(1), 21-30.

Maksum, H., Purwanto, W., Siman, Ampera, D., Yuvenda, D., & Hasan, H. (2024). Improving

problem-solving and communication skills in automotive vocational education through the development of Teaching Factory Model with Problem-Based Learning (TEFA-PBL) concept. International Journal of Education in Mathematics, Science, and Technology (IJEMST), 12(2), 364-386. https://doi.org/10.46328/ijemst.3941