Guidelines for Educational Institution Administration Based on Results-Based Management (RBM) Integrating Iddhipada 4 Principles Deconstructing Structures towards a New Balance of Sustainable Excellence Guidelines for Educational Institution Administration Based on Results-Based Management (RBM) Integrating Iddhipada 4 Principles Deconstructing Structures towards a New Balance of Sustainable Excellence
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Changes in the 21st century have compelled the Thai education system to adapt for quality enhancement, utilizing Results-Based Management (RBM) as a primary tool. However, practical implementation reveals that an overemphasis on quantitative indicators and rigid documentation systems leads to stress, dehumanizes the process, and becomes an operational constraint for educational personnel. Therefore, this academic article aims to propose an educational administration approach that creates a balance between system efficiency and personnel well-being by integrating Western management science with Eastern Buddhist philosophy. This article employs conceptual synthesis as its research method.
The conceptual synthesis reveals that elevating RBM towards sustainable achievement requires a paradigm shift from external control to building internal driving forces. Consequently, the author presents new knowledge through the Buddhist RBM Model, comprising a four-dimensional mechanism: 1) utilizing Chanda to build psychological contracts and shared visions during planning, 2) employing Viriya to drive operations with wise effort, 3) applying Citta to foster mindfulness and supportive supervision during monitoring, and 4) using Vimamsa for reflection and review in evaluation. A new dynamic balance of sustainable excellence can be achieved when educational institutions concretely integrate the strength of the evaluation system with the spiritual values of their personnel.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2010). การคิดเชิงวิเคราะห์ (พิมพ์ครั้งที่ 6). ซัคเซสมีเดีย.
ธร สุนทรายุทธ์. (2010). การบริหารจัดการเชิงปฏิรูป: ทฤษฎี วิจัย และปฏิบัติการทางการศึกษา. เนติกุลการพิมพ์.
ธีระ รุญเจริญ. (2007). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษาในยุคปฏิรูปการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4). ข้าวฟ่าง.
ปยุตฺโต, ป. อ. (2003). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 12). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปยุตฺโต, ป. อ. (2016). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย (พิมพ์ครั้งที่ 46). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2012). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิจิตร ศรีสอ้าน. (2014). พันธกิจสัมพันธ์มหาวิทยาลัยกับสังคม. สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2012). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 8). ทิพยวิสุทธิ์.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2009). ทฤษฎีการประเมิน (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมคิด บางโม. (2015). องค์การและการจัดการ (พิมพ์ครั้งที่ 6). วิทยพัฒน์.
สมคิด บางโม. (2019). เทคนิคการบริหารงาน. วิทยพัฒน์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2018). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2561–2580).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2012). คู่มือการปฏิบัติราชการตามหลักการบริหารมุ่งผลสัมฤทธิ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2017). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
Drucker, P. F. (1954). The practice of management. Harper & Row.
Duckworth, A. (2016). Grit: The power of passion and perseverance. Scribner.
Hallinger, P., & Kantamara, P. (2001). Exploring the cultural context of school improvement in Thailand. School Effectiveness and School Improvement, 12(4), 385–408.
Kusek, J. Z., & Rist, R. C. (2004). Ten steps to a results-based monitoring and evaluation system: A handbook for development practitioners. World Bank.
OECD. (2017). The funding of school education: Connecting resources and learning. OECD Publishing.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday/Currency.
