Roles of School Administrators in Managing Education in the Digital Age Under The Secondary Educational Service Area Office Buriram Roles of School Administrators in Managing Education in the Digital Age Under The Secondary Educational Service Area Office Buriram
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were: 1) to study the opinions of school administrators and teachers regarding the roles of administrators in digital age school administration;
and 2) to compare the opinions of school administrators and teachers regarding those roles when classified by position status and school size; and 3) to study guidelines for developing the roles of administrators in digital age school administration. This study employed a mixed-methods research design. The sample consisted of 346 school administrators and teachers selected through multi-stage random sampling, while five experts were selected through purposive sampling. The research instruments were a questionnaire with a reliability coefficient of .982 and a semi-structured interview form. Data were analyzed using percentages, means, standard deviations, t-tests, F-tests, and content analysis.
The research findings revealed that: 1) the opinions of school administrators and teachers regarding the roles of administrators in digital age school administration were high overall and across all aspects ( =3.87). Ranked from highest to lowest, the aspects were self-development ( =3.96), digital vision ( =3.92), digital infrastructure management ( =3.85), and networking and collaboration ( = 3.74); 2) the comparison of opinions classified by position showed statistically significant differences at the .01 level, both overall and in all aspects, and when classified by school size, statistically significant differences were also found at the .01 level, both overall and in all aspects; and 3) the guidelines for developing the roles of administrators in digital age school administration emphasize that school administrators should proactively establish a digital vision that integrates local contexts to strengthen organizational identity, serve as lifelong learning role models through a motivation-based ecosystem linking competencies with performance, foster collaboration with public and private sectors to mobilize resources, and enhance digital infrastructure to support efficient and sustainable school management.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
กฤตภัทร อรุณดี. (2565). บทบาทผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลด้วย Prompt process [Poster presentation]. EdTech Workshop แบบ Cool Kru, Starfish Academy.
จักรี พันธ์สมบัติ, กรองทิพย์ นาควิเชตร, ไพศาล หวังพานิช และมานะ สินธุวงษานนท์. (2560). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนคาทอลิก สังกัดสังฆมณฑลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่มีประสิทธิผลในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา, 12(3), 101–111.
จุฬาลักษณ์ โสระพันธ์. (2564). บทบาทของผู้บริหารการศึกษายุคดิจิทัล. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ธีระ รุญเจริญ. (2562). แนวทางการบริหารการจัดการศึกษาในยุคนี้ Education Thailand 4.0 [เอกสารประกอบการบรรยาย]. การบรรยายพิเศษเรื่องแนวโน้มการบริหารจัดการศึกษา.
รุจจิเรศ ทองเกลี้ยง. (2568). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการบริหารโรงเรียนยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายโสธร เขต 1. วารสารบัณฑิตวิทยาลัยพิชญทรรศน์, 20(1), 199–215.
โรจนศักดิ์ อินทนน. (2566). ภาวะผู้นำของผู้บริหารในยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสกลนคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สงบ อินทรมณี. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 16(1), 353–360.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจรรยา ขาวสกุล, ธีระ รุญเจริญ และวรสิทธิ์ รัตนวราหะ. (2560, 7 มิถุนายน). ผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. ใน งานประชุมวิชาการและการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 3 (หน้า 138–148). มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). นโยบายและจุดเน้นของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2562. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). แผนพัฒนาเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566-2570 (ฉบับปรับปรุง). กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์. (2568, 4 มกราคม). แผนปฏิบัติการประจำปี ปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2568, จาก https://www.ssbr.go.th/.
เอกชัย กี่สุขพันธ์. (2559, 1 พฤศจิกายน). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2568, จาก https://www.trueplookpanya.com/dhamma/content/52232.
Blau, P. M. (1970). A formal theory of differentiation in organizations. American Sociological Review, 35(2), 201–218.
Drucker, P. F. (1954). The practice of management. Harper & Row.
International Society for Technology in Education. (2024). ISTE standards: Education leaders. Retrieved from https://iste.org/standards/education-leaders.
Jaja, J., Dwiniasih, D., & Jajo, F. R. (2024). An analysis of principals' digital literacy capabilities as instructional leaders in Indonesia. International Journal of Applied Sciences and Smart Technologies, 6(2), 267–276.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Pfeffer, J. (2022). 7 rules of power: Surprising—but true—advice on how to get things done and advance your career. Swift Press.
Sheninger, E. (2014). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Corwin Press.
Sterrett, W. L., & Richardson, J. W. (2023). Innovation beyond the pandemic: The powerful potential of digital principal leadership. Development and Learning in Organizations: An International Journal, 37(2), 14–17.
