Guidelines for Healthy Spaces Developing in areas of Mueang Suphan-buri District, Suphan-buri Provin Guidelines for Healthy Spaces Developing in areas of Mueang Suphan-buri District, Suphan-buri Provin
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) investigate the utilization behaviors of sports grounds for health promotion among people in Mueang District, Suphan Buri Province; 2) examine the demand for health-promoting space services among the population in the same area; and 3) develop guidelines for developing health-promoting spaces in Mueang District, Suphan Buri Province. The study employed a mixed-methods research design. The quantitative sample consisted of 395 local residents determined by Taro Yamane’s formula and selected via stratified random sampling. The research instrument was a questionnaire, and the collected data were analyzed using percentage, mean, and standard deviation. For the qualitative strand, data were collected through semi-structured interviews with 15 key informants, including community leaders, local sages, and subdistrict administrative organization officials. The qualitative data were analyzed using inductive content analysis.
The research findings revealed that: 1) Overall, the behavior regarding the utilization of sports grounds to promote holistic well-being was at a moderate level. Interestingly, spiritual well-being yielded the highest mean score, whereas physical well-being received the lowest, indicating that these sports grounds functioned as social and spiritual hubs rather than merely physical exercise areas. 2) Regarding user needs, the overall demand for well-being space services was at a high level, with the physical dimension ranking the highest. 3) The context-specific development guidelines for each subdistrict were as follows: (1) Sanam Chai focused on prioritizing the resurfacing of uneven sports fields and offering a diverse range of multi-sport equipment; (2) Thap Ti Lek emphasized infrastructure improvement, particularly night-time safety lighting systems and hygienic restrooms; and (3) Bueng Ban Pho highlighted facility organization, rest areas, clean energy integration (solar cells), and proactive event-driven health activities.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
บุษบา รุ่นเจริญ, สุจิตรา สุคนธทรัพย์, และ รุจน์ เลาหภักดี. (2558). แนวทางการพัฒนาพื้นที่สุขภาวะในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula Digital Collections.
https://doi.org/10.14457/CU.the.2015.908.
ประเวศ วะสี. (2543). ระบบสุขภาพแห่งชาติ: ยุทธศาสตร์เพื่อปัญญา สันติสุข และความก้าวหน้า. สำนักงานปฏิรูประบบสุขภาพ.
พระมหาธณัชพงศ์ สุพฺรหฺมปญฺโญ, พระครูพิลาสธรรมากร (ณัฐพล ประชุณหะ), สมบูรณ์ ตาสนธิ, และ อำนาจ ขัดวิชัย. (2567). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุผ่านการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของโครงการวัดบันดาลใจ. วารสารปณิธาน, 20(1), 40–61.
พินทุสร โพธิ์อุไร และ สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2565). การเสริมพลังชุมชนกับการสร้างเสริมสุขภาพ: กรณีศึกษาโครงการชุมชนน่าอยู่ในพื้นที่ภาคเหนือ. วารสารการสร้างเสริมสุขภาพไทย, 1(3), 307–317.
เริงวิชญ์ นิลโคตร, พงษ์ศิริ มินา, และ อภิสิทธิ์ จันทร์สิงห์. (2564). แนวทางการจัดการพื้นที่สาธารณะเพื่อส่งเสริมกิจกรรมทางกายและนันทนาการอย่างยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 9(3), 412–425.
วิพุธ พูลเจริญ. (2544). สุขภาวะ: นิยามและการขับเคลื่อนเชิงนโยบาย. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. (2566ก). รายงานสถานการณ์ภาระโรคและปัจจัยเสี่ยงของประชากรไทย พ.ศ. 2565. ดีไซน์ พลัส.
สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. (2566ข). รายงานสถานการณ์ระบบสาธารณสุขไทย พ.ศ. 2566: การเปลี่ยนผ่านสู่ระบบสุขภาพที่ยืดหยุ่นและเท่าเทียม.
สมบูรณ์ ธรรมลังกา. (2556). กลยุทธ์การบริหารจัดการชุมชนสุขภาวะอย่างยั่งยืน. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2560). แผนยุทธศาสตร์ 10 ปี (พ.ศ. 2561–2570) สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2567). ทิศทางและเป้าหมายเชิงยุทธศาสตร์ 10 ปี (พ.ศ. 2564–2573) ฉบับปรับปรุง 2567.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580) ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม (พ.ศ. 2566–2580). สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2565). คู่มือแนวทางการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ (Smart City handbook). กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2567). รายงานสถิติจำนวนประชากรและบ้าน จังหวัดสุพรรณบุรี อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2567. กระทรวงมหาดไทย.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). SAGE Publications.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555.
Global Burden of Disease. (2024). Global burden of a resilient health system: Age-specific mortality and life expectancy trends 1990–2022. The Lancet, 403(10438), 1720–1745.
Healthy Spaces and Places. (2014). A national guide to designing environments for active living. Planning Institute Australia.
Laverack, G. (2006). Evaluating community empowerment in health promotion. International Journal of Health Promotion and Education, 44(1), 29–32.
Murray, R. B., & Zentner, J. P. (1993). Nursing assessment and health promotion strategies through the life span (5th ed.). Appleton & Lange.
World Health Organization. (1998). The Ottawa Charter for Health Promotion.
World Health Organization. (2024). World health statistics 2024: Monitoring health for the SDGs, sustainable development goals.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper and Row.
