A Study on Desirable Ethical Leadership of Local Government Executives in At Samat District, Roi Et Province A Study on Desirable Ethical Leadership of Local Government Executives in At Samat District, Roi Et Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research aimed to study the level of desirable ethical leadership of local government executives in At Samat District, Roi Et Province. This research was conducted in a quantitative manner. The population used in this research was local government employees in At Samat District, Roi Et Province, consisting of local government officials, contract employees, general employees, and contract employees. The sample group consisted of 196 people from the Krejcie and Morgan ready-made tables. The instrument was a questionnaire. The statistics used in the research were percentage, mean, and standard deviation analysis.
The results of the research found that the level of potential development of local government organizations in implementing rabies prevention policies in Tha Wachi District, Roi Et Province, in terms of justice, was outstanding in performing duties with neutrality and fairness, followed by not violating rights, creating a warm atmosphere, and making decisions with reason. In terms of responsibility, it emphasized not thinking of revenge, determination, and performing duties straightforwardly and promptly. Integrity was shown through performing duties without conflicts of interest, being transparent, and keeping one's word. In terms of trust, it was reflected by honesty, stability, and building good human relations. In terms of work performance, it was the intention to develop oneself and promote personnel. Respect emphasizes politeness, humility, and acceptance of differences. Good citizenship reflects being a good member of society, maintaining morality, and respecting the law. All of these reflect leaders who have complete morality and have a sustainable positive impact on the organization.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ฉัฏฐ์สุดา ชัยโฉม, จักรี ศรีจารุเมธีญาณ และชุลีพร นาหัวนิล. (2564). ระบบบริหารราชการไทย. วารสารพุทธมัคค์, 6 (1), 241-247.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์และกอบกุล รายะนาคร. (2552). การขับเคลื่อนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อการจัดการ. บริการสาธารณะที่ดี. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
ธนบรรณ น้ำกระจาย อุทัย กมลศิลป์ สงวน หล้าโพนทัน. (2567). บูรณาการหลักสัปปุริสธรรมในการบริหารงานของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 4(1), 320-333.
ธีรวรรณ ผายเงินและสัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง และละมัยร่มเย็น. (2568). วัฒนธรรมองค์การและภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานบุคคลขององค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(2), 627-646.
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2553). เทคนิคการสร้างเครื่องมือรวบรวมข้อมูลสำหรับการวิจัย. กรุงเทพฯ:
ศรีอนันต์การพิมพ์.
รัชนีวรรณ สุวรรณชัยรบ. (2566). ความต้องการจำเป็นและแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดสกลนคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). ชุดฝึกอบรมหลักสูตรการพัฒนาคุณธรรม. เอกสารประกอบการบรรยาย การฝึกอบรมหลักสูตรการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมสำหรับผู้บริหาร :ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรม.
สำนักปลัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (2565). เอกสารบรรยายสรุปข้อมูลพื้นฐานและสภาพทั่วไปขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. วันที่ 26 ธันวาคม 2565.ร้อยเอ็ด: สำนักปลัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (อัดสำเนา).
อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา. (2553). คุณธรรมนำความรู้ (ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ : ฟรีมายด์.
อุษณี มงคลพิทักษ์สุข. (2560). วัฒนธรรมองค์การกับประสิทธิผลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารร่มพฤกษ์, 35(2), 142-162.
Bailey, K.D. (1987). Methods of Social Research (3rd ed). London: Collier Macmillan.
Boyne, G. A. (2003). What is public service improvement? Public Administration, 81(2),
–227. https://doi.org/10.1111/1467-9299.00315.
Goodstein, J., & Butterfield, K. D. (2015). Restorative justice. In R. S. Cropanzano & M. L. Ambrose (Eds.), The Oxford handbook of justice in the workplace (pp. 523–538). Oxford University Press.
Denhardt, J. V., & Denhardt, R. B. (2015). The new public service: Serving, not steering (4th ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315709765.
Greenberg, J. (1987). A taxonomy of organizational justice theories. Academy of Management Review, 12(1), 9–22.
Huberts, L. (2018). Integrity and public administration. Palgrave Macmillan.
Mayer, R. C., Davis, J. H., & Schoorman, F. D. (1995). An integrative model of organizational trust. Academy of Management Review, 20(3), 709–734. https://doi.org/10.5465/amr.1995.9508080335.
Organ, D. W. (1988). Organizational citizenship behavior: The good soldier syndrome. Lexington Books.
Podsakoff, P. M., MacKenzie, S. B., Paine, J. B., & Bachrach, D. G. (2000). Organizational citizenship behaviors: A critical review of the theoretical and empirical literature and suggestions for future research. Journal of Management, 26(3), 513–563. https://doi.org/10.1177/014920630002600307.
Rogers, C. R. (1959). A theory of therapy, personality, and interpersonal relationships: As developed in the client-centered framework. In S. Koch (Ed.), Psychology: A study of a science (3),184–256.
Tschannen-Moran, M., & Hoy, W. K. (2000). A multidisciplinary analysis of the nature, meaning, and measurement of trust. Review of Educational Research, 70(4), 547–593. https://doi.org/10.3102/00346543070004547.
Tyler, T. R., & Blader, S. L. (2000). Cooperation in groups: Procedural justice, social identity, and behavioral engagement. Psychology Press.
Weber, M. (1946). From Max Weber: Essays in sociology (H. H. Gerth & C. Wright Mills, Trans. & Eds.). Oxford University Press. (Original work published 1922).
