Guidelines for Teacher Coaching by School Administrators under the Buriram Primary Educational Service Area Office 1 Guidelines for Teacher Coaching by School Administrators under the Buriram Primary Educational Service Area Office 1
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) examine the prevailing state of teacher coaching implemented by school administrators, (2) develop evidence-based guidelines for its enhancement, and (3) assess the appropriateness and feasibility of the proposed guidelines. A three-phase research design was employed. In Phase 1, quantitative data were obtained from 322 teachers through a validated questionnaire and analyzed using descriptive statistics. Phase 2 adopted a qualitative approach, involving semi-structured interviews with five purposively selected key informants, including educational administrators, school administrators, and teachers. Data were analyzed thematically to derive development guidelines. In Phase 3, the proposed guidelines were evaluated by 24 school administrators and teachers, selected via stratified random sampling, with results analyzed descriptively.
Findings revealed that the overall state of teacher coaching was rated at the highest level across all dimensions. The highest mean score was reported for feedback provision, followed by trust-building, goal setting, understanding of coaching processes, and coaching skills. Eight development guidelines emerged, emphasizing the enhancement of feedback practices, the cultivation of professional trust, the establishment of clear coaching objectives, the advancement of coaching competencies, and the implementation of systematic monitoring and evaluation. The evaluation results indicated that the guidelines were highly appropriate and feasible, underscoring their potential for effective application in the school context. These findings provide practical insights for policy-makers and educational leaders seeking to strengthen instructional leadership through structured coaching practices.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กิตติมา เทียนไชย. (2563). การพัฒนาสมรรถนะการโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เกรียงศักดิ นิรัติพัฒนะศัย และคณะ. (2555). Untold Story of Executive Coaching in Thailand. กรุงเทพธุรกิจ.
ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. (2563). การวิจัยและพัฒนาทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาสารคาม:ตักสิลาการพิมพ์.
ธานินทร์ วรวิจิตราพันธ์. (2556). การพัฒนาโค้ชทางการศึกษาอย่างยั่งยืน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พนม เกตุมาน. (2561). เทคนิคการให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อพัฒนาครู. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพศาล สุวรรณน้อย. (2559). แนวทางการให้ข้อมูลย้อนกลับในองค์กรการศึกษา. วารสารวิชาการทางการศึกษา, 3(1), 1–10.
ศรสวรรค์ บุญณกรณ์ชัย. (2561). ภาวะผู้นำกับการบริหารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: วพม.
ศิริรัตน์ ศิริวรรณ. (2557). ภาวะผู้นำทางการศึกษาในยุคโค้ชชิ่ง.วารสารการบริหารการศึกษา, 6(2), 48–85.
ศุภโชค ปิยะสันต์. (2565). 5 ทักษะสำหรับ “ผู้บริหารสถานศึกษา” ในศตวรรษที่ 21. กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.). https://www.starfishlabz.com/blog/600.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). รายงานสถิติข้อมูลพื้นฐานสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2554). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3). กรุงเทพฯ: สกศ.
สุกฤตยา ปงกันทา. (2561). ภาวะผู้นำและการพัฒนาการศึกษา. ลำปาง: มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
สุธีระ ประเสริฐสรรพ์. (2559). จิตวิทยาการโค้ชเพื่อพัฒนาบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดี.
สุธิกานต์ บริเอก. (2564). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารการบริหารและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2), 21–30.
วารุณี บัวชา. (2563). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมกับทักษะการโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษาในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สังกัดสำนักงานศึกษาธิการภาค 11. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี.
ไววิทย์ แสงอลังการ. (2560). โค้ชมืออาชีพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษาทางเลือก.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์เขต 1. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2566-2570 ฉบับทบทวน พ.ศ.2567. กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์เขต 1.
อัจฉรา จุ้ยเจริญ. (2558). การโค้ชเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2562). การบริหารสถานศึกษาที่เน้นความร่วมมือ. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 8(1), 25–30.
Brent, R., & Dent, F. (2015). The art and science of coaching. London: Kogan Page.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Lofthouse, R., Leat, D., & Towler, C. (2010). Improving teacher coaching through peer learning partnerships. Newcastle: CfLaT, Newcastle University.
Mendenhall, M. E., Osland, J. S., Bird, A., Oddou, G. R., Stevens, M. J., & Stahl, G. K. (2013). Global leadership: Research, practice, and development (2nd ed.). New York: Routledge.
Patti, J., Holzer, A. A., Stern, R., & Brackett, M. A. (2012). Developing emotionally intelligent school leaders. Educational Administration Quarterly, 48(4), 533–566.
Valero, M., & Lee, J. (2005). Action learning in educational leadership: Developing reflective practices for school leaders. International Journal of Leadership in Education, 8(1), 21–30.
Werner, J. M., & DeSimone, R. L. (2009). Human resource development (5th ed.). Mason, OH: South-Western Cengage Learning.
