แนวทางการโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 1 Guidelines for Teacher Coaching by School Administrators under the Buriram Primary Educational Service Area Office 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา 2) หาแนวทางพัฒนาการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา 3) ประเมินแนวทางพัฒนาการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา โดยแบ่งการดำเนินการวิจัยออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูผู้สอน จำนวน 322 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 2 การศึกษาแนวทางพัฒนาการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารการศึกษา ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน 5 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา และระยะที่ 3 การประเมินแนวทางพัฒนาการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน 24 คน ได้มาจากการสุ่มตามขนาดของสถานศึกษาตามสัดส่วนในระยะที่ 1 เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบประเมิน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการให้ข้อมูลย้อนกลับ รองลงมา คือ ด้านการสร้างความสัมพันธ์เพื่อสร้างความไว้วางใจ ด้านการกำหนดเป้าหมายในการโค้ช ด้านการเข้าใจกระบวนการโค้ช และด้านการมีทักษะการโค้ช ตามลำดับ 2) แนวทางพัฒนาการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา มีทั้งหมด 8 แนวทาง 3) การประเมินแนวทางพัฒนาการโค้ชครูของผู้บริหารสถานศึกษา มีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ โดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติมา เทียนไชย. (2563). การพัฒนาสมรรถนะการโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เกรียงศักดิ นิรัติพัฒนะศัย และคณะ. (2555). Untold Story of Executive Coaching in Thailand. กรุงเทพธุรกิจ.
ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. (2563). การวิจัยและพัฒนาทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาสารคาม:ตักสิลาการพิมพ์.
ธานินทร์ วรวิจิตราพันธ์. (2556). การพัฒนาโค้ชทางการศึกษาอย่างยั่งยืน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พนม เกตุมาน. (2561). เทคนิคการให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อพัฒนาครู. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพศาล สุวรรณน้อย. (2559). แนวทางการให้ข้อมูลย้อนกลับในองค์กรการศึกษา. วารสารวิชาการทางการศึกษา, 3(1), 1–10.
ศรสวรรค์ บุญณกรณ์ชัย. (2561). ภาวะผู้นำกับการบริหารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: วพม.
ศิริรัตน์ ศิริวรรณ. (2557). ภาวะผู้นำทางการศึกษาในยุคโค้ชชิ่ง.วารสารการบริหารการศึกษา, 6(2), 48–85.
ศุภโชค ปิยะสันต์. (2565). 5 ทักษะสำหรับ “ผู้บริหารสถานศึกษา” ในศตวรรษที่ 21. กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.). https://www.starfishlabz.com/blog/600.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). รายงานสถิติข้อมูลพื้นฐานสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2554). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3). กรุงเทพฯ: สกศ.
สุกฤตยา ปงกันทา. (2561). ภาวะผู้นำและการพัฒนาการศึกษา. ลำปาง: มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
สุธีระ ประเสริฐสรรพ์. (2559). จิตวิทยาการโค้ชเพื่อพัฒนาบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดี.
สุธิกานต์ บริเอก. (2564). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารการบริหารและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2), 21–30.
วารุณี บัวชา. (2563). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมกับทักษะการโค้ชของผู้บริหารสถานศึกษาในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สังกัดสำนักงานศึกษาธิการภาค 11. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี.
ไววิทย์ แสงอลังการ. (2560). โค้ชมืออาชีพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์การศึกษาทางเลือก.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์เขต 1. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2566-2570 ฉบับทบทวน พ.ศ.2567. กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์เขต 1.
อัจฉรา จุ้ยเจริญ. (2558). การโค้ชเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2562). การบริหารสถานศึกษาที่เน้นความร่วมมือ. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 8(1), 25–30.
Brent, R., & Dent, F. (2015). The art and science of coaching. London: Kogan Page.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Lofthouse, R., Leat, D., & Towler, C. (2010). Improving teacher coaching through peer learning partnerships. Newcastle: CfLaT, Newcastle University.
Mendenhall, M. E., Osland, J. S., Bird, A., Oddou, G. R., Stevens, M. J., & Stahl, G. K. (2013). Global leadership: Research, practice, and development (2nd ed.). New York: Routledge.
Patti, J., Holzer, A. A., Stern, R., & Brackett, M. A. (2012). Developing emotionally intelligent school leaders. Educational Administration Quarterly, 48(4), 533–566.
Valero, M., & Lee, J. (2005). Action learning in educational leadership: Developing reflective practices for school leaders. International Journal of Leadership in Education, 8(1), 21–30.
Werner, J. M., & DeSimone, R. L. (2009). Human resource development (5th ed.). Mason, OH: South-Western Cengage Learning.
