Ecological Influential Factors and Academic Effectiveness of Educational Personnel at Bueng Kan Secondary Educational Service Area Office Ecological Influential Factors and Academic Effectiveness of Educational Personnel at Bueng Kan Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) To examine the levels of influential ecological factors, 2) To investigate the levels of academic effectiveness, and 3) To analyze the relationship between influential ecological factors and academic effectiveness among educational personnel under the Secondary Education Service Area Office of Bueng Kan. The sample consisted of 385 educational personnel, selected based on the Krejcie & Morgan sampling table. The research instrument was a questionnaire, and the statistical analyses used included mean, standard deviation, and Pearson’s correlation coefficient.
The results indicated that 1) Factors that are considered to have a significant ecological influence are, overall, at a high level. Among the subdimensions, the administrative factor ranked first, followed by the personal factor, while the institutional factor ranked last 2) The overall level of academic effectiveness was also relatively high. When analyzed by dimension, curriculum development and instructional process ranked highest, followed by academic leadership and scholarly output, while technology utilization ranked lows 3) The relationship between influential ecological factors and academic effectiveness was tested using multiple regression analysis. It was found that administrative, institutional, and personal factors collectively yielded a multiple correlation coefficient (R) of 0.912 and significantly explained 87.80% of the variance in academic effectiveness at the 0.01 level of statistical significance (R² = 0.878). The hypothesis testing confirmed that the ecological influence factors were significantly correlated with academic effectiveness at the 0.01 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กฤษฎา กุลวงษ์, ชาญวิทย์ หาญรินทร์, ไพฑูรย์ พวงยอด. (2565). ปัจจัยภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสารรัชต์ภาคย์ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(50), 200-201.
ชัชปพงศ์ ไทยเพชร์กุล, โกศล มีคุณ, ศักดิ์ชัย นิรัญทวี, & วิภาภรณ์ ภู่วัฒนกุล. (2566). รูปแบบการบริหารการพัฒนาการพึ่งตนเองและการปรับตัวของเด็กและเยาวชน ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน สังกัดกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 17(2), 153–169. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/journaldru/article/view/265626.
ฐาปณี นาคภูมิ ศรีสมร พุ่มสะอาด และ กัลยรัตน์ หล่อมณีนพรัตน์. (2562). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนโสตศึกษาในภาคกลาง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, ฉบับเสริม ธันวาคม 2562: 155-166.
ณัฐพล วรรณศรี, ไชยา ภาวะบุตร, & วัฒนา สุวรรณไตรย์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการสำหรับครูผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษระดับมัธยมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 11(3), 78–91. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/250671.
ดวงดาว บุญกอง. (2553). วัฒนธรรมโรงเรียนที่ส่งผลต่อสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนฝึกอาชีพกรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักพัฒนาสังคม กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน, งามตา วนินทานนท์ และคณะ. (2536). ลักษณะทางจิตและพฤติกรรมของนักเรียนวัยรุ่นที่อยู่ในสภาวะเสี่ยงในครอบครัวและแนวทางป้องกัน. รายงานการวิจัย.กรุงเทพฯ: สานักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ.
ดุจเดือน พันธุมนาวิน. (2558). ปัจจัยเชิงเหตุที่เกี่ยวข้องกับความพร้อมและศักยภาพของการเป็นนักวิจัยของ บุคคลหลายประเภท: ระดับนักศึกษาปริญญาตรี. ภายใต้แผนงานวิจัย พหุสาเหตุของความพร้อมและ ศักยภาพของการเป็นนักวิจัยของนักศึกษา และนักวิชาการไทย. รายงานการวิจัย. คณะพัฒนาสังคมและ สิ่งแวดล้อม. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เทวฤทธิ์ ผลจันทร์. (2564). โปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำทางวิชาการของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27.วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัมหาสารคาม.
นิธิวัฒน์ อินทสิทธิ์.(2563).ปัจจัยเชิงสาเหตุแบบพหุระดับของประสิทธิผลการบริหารวิชาการ ของโรงเรียนมาตรฐานสากล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(2),706-720.
นิภาพรรณ สายทอง,เจิดหล้า สุนทรวิภาต,ไพโรจน์ ด้วงนคร,สุนทร คล้ายอ่ำ. (2562). รูปแบบการจัดการศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับโรงเรียนสาธิต. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 1843–1855.
ในตะวัน กำหอม.(2559).การวิจัยการบริหารการศึกษา.มหาสารคาม: โรงพิมพ์ทีคอมมหาสารคาม.
ในตะวัน กําหอม, ศักดิ์ชัย นิรัญทวี, โกศล มีคุณและอัจฉรา วัฒนาณ.(2568).ปัจจัยเชิงนิเวศวิทยาทางการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพนักศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา. วิทยาลัยการจัดการ.พะเยา: มหาวิทยาลัยพะเยา.
ปณพักตร์ พงษ์พุทธรักษ์. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบูรณาการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในการเรียนการสอนของครูโรงเรียนประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วารสารชุมชนวิจัย, 13(1), 214–227.
ประภาภัทร นิยม และคณะ. (2563). โครงการวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนาต้นแบบพื้นที่นวัตกรรมการจัดการศึกษาระดับจังหวัด: กรณีศึกษาจังหวัดระยองและจังหวัดศรีสะเกษ. ใน รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ปวีณา บุทธิจักร์. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ ของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 21.วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สกลนคร:มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ปิยาลักษณ์ ทายิดาและเบญจวรรณ ศรีมารุต.(2566).ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นําทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสํานักการศึกษา เทศบาลเมืองชลบุรี.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น,20(1),83-95.
พระมหาสุชาติ ใหม่อ่อน.(2550).ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเรียนของพระนิสิตคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร.วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,8(2).
พิพัฒน์ ศรไพบูลย์.(2563). รูปแบบการพัฒนาการทำงานอย่างอุทิศตนของข้าราชการครู สังกัดกรุงเทพมหานคร.วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม,26(2),190-204.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2553). ประสิทธิผลกระบวนการ: เป้าหมายสำคัญของการบริหารโรงเรียน. Creative Science, 2(3), 19–34. retrieved from https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/snru_journal/article/view/10164.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2545). จิตวิทยาสังคม: ทฤษฎีและการปฎิบัติการ.กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศิริวัฒน์ บุญโตนด, สถิรพร เชาวน์ชัย. (2565). ความต้องการจำเป็นและแนวทางการส่งเสริมการบริหารงานวิชาการสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(3), 252–274. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/252932.
ศุภชัย บุญนาง,วรกาญจน์ สุขสดเขียว.(2566).การบริหารงานวิชาการกับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนเหนือ.วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร.6(2),248-260.
สรายุทธ วรเวก. (2563). รูปแบบบริหารการพัฒนาครูเพื่อสร้างนักเรียนให้เป็นคนดี. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(2), 26–39. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBJ/article/view/251644.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุชาดา นิลสาขา,รัฐพร กลิ่นมาลี,วีระยุทธ ชาตะกาญจน์ . (2023). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการสถานศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 5(1), 335–346. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/261769.
อธิวัฒน์ พันธ์รัตน์. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
อมรรัตน์ มีพัฒน์, ธีระภาพ เพชรมาลัยกุล และ จตุพล ยงศร. (2566). ระบบนิเวศการบริหารสถานศึกษาเอกชน. วารสารรัชต์ภาคย์, 17(51), 123-139.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E.(2011). Diagnosing and Changing Organizational Culture: Based on the Competing Values Framework (3rd ed.). San Francisco: Jossey-Bass.
Campbell, J.P. (1977). On the Nature of Organizational Effectiveness. In P.S. Goodman and J.M. Pennings (Eds.), New Perspectives on Organizational Effectiveness (pp. 13-55). San Francisco: Jossey-Bass.
Hallinger, P. (2003). Leading Educational Change: Reflections on the Practice of Instructional and Transformational Leadership. Cambridge Journal of Education, 33, 329-352.
House, J. S. (1981). Work stress and social support. Reading, MA: Addison-Wesley.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (1991). Educational administration, theory, research and practice. New York: McGraw-Hill.
Kraft, E. and Wang, J. (2010). An Exploratory Study of the Cyberbullying and Cyberstalking Experiences and Factors Related to Victimization of Students at a Public Liberal Arts College. International Journal of Techno ethics, 1, 74-91.
McClelland D. C. (1971). The achievement motive in economic growth. In Kilby P. (Ed.), Entrepreneurship and economic development, 109–122. New York: Free Press.
Murphy, P. E. (1985). Tourism. A Community Approach. New York-London: Methuen.
Rotter, J.B. (1966). Generalized Expectancies for Internal versus External Control of Reinforcement. Psychological Monographs, 80, 1-28.
Strickland, J.H. (1977). A Performance Prediction Model for the Darrius Turbine, International Symposium on Wind Energy Systems, Cambridge, 7-9 September 1976, C3-39.
Stuart-Kotze, R., & Roskin, R. (1983). Success guide to managerial achievement. Reston, VI: Reston.
Weiner, B.J. (2009). A Theory of Organizational Readiness for Change. Implementation Science, 4, 67.
