ปัจจัยที่ให้ความสำคัญเชิงอิทธิพลทางนิเวศวิทยากับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ Ecological Influential Factors and Academic Effectiveness of Educational Personnel at Bueng Kan Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับปัจจัยที่ให้ความสำคัญเชิงอิทธิพลทางนิเวศวิทยา 2) ศึกษาระดับประสิทธิผลทางวิชาการ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ให้ความสำคัญเชิงอิทธิพลทางนิเวศวิทยากับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 385 คน ได้มาโดยใช้ตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของ ตารางของเครจซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัยที่ให้ความสำคัญเชิงอิทธิพลทางนิเวศวิทยา โดยภาพรวมอยู่ในระดับสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับ 1 คือปัจจัยด้านผู้บริหาร รองลงมาคือปัจจัยด้านบุคคลและอันดับสุดท้ายคือ ปัจจัยด้านสถานศึกษา ตามลำดับ 2) ประสิทธิผลทางวิชาการโดยรวมอยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า อันดับที่ 1 คือ ด้านการพัฒนาหลักสูตรและการจัดกระบวนการเรียนรู้ รองลงมา คือด้านการเป็นผู้นำทางวิชาการและผลงานทางวิชาการ และอันดับสุดท้าย คือด้านการใช้เทคโนโลยี ตามลำดับ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ให้ความสำคัญเชิงอิทธิพลทางนิเวศวิทยากับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ ด้วยวิธีการถดถอยพหุคูณ พบว่า ปัจจัยด้านผู้บริหาร ปัจจัยด้านสถานศึกษา ปัจจัยด้านบุคคล ให้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) มีค่าเท่ากับ 0.912 และสามารถอธิบายความผันแปรของประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้ร้อยละ 87.80 (R2=0.878) และผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยที่ให้ความสำคัญเชิงอิทธิพลทางนิเวศวิทยากับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบึงกาฬ และพบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา กุลวงษ์, ชาญวิทย์ หาญรินทร์, ไพฑูรย์ พวงยอด. (2565). ปัจจัยภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วารสารรัชต์ภาคย์ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(50), 200-201.
ชัชปพงศ์ ไทยเพชร์กุล, โกศล มีคุณ, ศักดิ์ชัย นิรัญทวี, & วิภาภรณ์ ภู่วัฒนกุล. (2566). รูปแบบการบริหารการพัฒนาการพึ่งตนเองและการปรับตัวของเด็กและเยาวชน ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน สังกัดกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 17(2), 153–169. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/journaldru/article/view/265626.
ฐาปณี นาคภูมิ ศรีสมร พุ่มสะอาด และ กัลยรัตน์ หล่อมณีนพรัตน์. (2562). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนโสตศึกษาในภาคกลาง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, ฉบับเสริม ธันวาคม 2562: 155-166.
ณัฐพล วรรณศรี, ไชยา ภาวะบุตร, & วัฒนา สุวรรณไตรย์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการสำหรับครูผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษระดับมัธยมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 11(3), 78–91. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/250671.
ดวงดาว บุญกอง. (2553). วัฒนธรรมโรงเรียนที่ส่งผลต่อสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนฝึกอาชีพกรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักพัฒนาสังคม กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน, งามตา วนินทานนท์ และคณะ. (2536). ลักษณะทางจิตและพฤติกรรมของนักเรียนวัยรุ่นที่อยู่ในสภาวะเสี่ยงในครอบครัวและแนวทางป้องกัน. รายงานการวิจัย.กรุงเทพฯ: สานักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ.
ดุจเดือน พันธุมนาวิน. (2558). ปัจจัยเชิงเหตุที่เกี่ยวข้องกับความพร้อมและศักยภาพของการเป็นนักวิจัยของ บุคคลหลายประเภท: ระดับนักศึกษาปริญญาตรี. ภายใต้แผนงานวิจัย พหุสาเหตุของความพร้อมและ ศักยภาพของการเป็นนักวิจัยของนักศึกษา และนักวิชาการไทย. รายงานการวิจัย. คณะพัฒนาสังคมและ สิ่งแวดล้อม. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เทวฤทธิ์ ผลจันทร์. (2564). โปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำทางวิชาการของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27.วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัมหาสารคาม.
นิธิวัฒน์ อินทสิทธิ์.(2563).ปัจจัยเชิงสาเหตุแบบพหุระดับของประสิทธิผลการบริหารวิชาการ ของโรงเรียนมาตรฐานสากล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(2),706-720.
นิภาพรรณ สายทอง,เจิดหล้า สุนทรวิภาต,ไพโรจน์ ด้วงนคร,สุนทร คล้ายอ่ำ. (2562). รูปแบบการจัดการศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับโรงเรียนสาธิต. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 1843–1855.
ในตะวัน กำหอม.(2559).การวิจัยการบริหารการศึกษา.มหาสารคาม: โรงพิมพ์ทีคอมมหาสารคาม.
ในตะวัน กําหอม, ศักดิ์ชัย นิรัญทวี, โกศล มีคุณและอัจฉรา วัฒนาณ.(2568).ปัจจัยเชิงนิเวศวิทยาทางการศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพนักศึกษาของสถาบันอุดมศึกษา. วิทยาลัยการจัดการ.พะเยา: มหาวิทยาลัยพะเยา.
ปณพักตร์ พงษ์พุทธรักษ์. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบูรณาการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในการเรียนการสอนของครูโรงเรียนประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วารสารชุมชนวิจัย, 13(1), 214–227.
ประภาภัทร นิยม และคณะ. (2563). โครงการวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนาต้นแบบพื้นที่นวัตกรรมการจัดการศึกษาระดับจังหวัด: กรณีศึกษาจังหวัดระยองและจังหวัดศรีสะเกษ. ใน รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ปวีณา บุทธิจักร์. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ ของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 21.วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สกลนคร:มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ปิยาลักษณ์ ทายิดาและเบญจวรรณ ศรีมารุต.(2566).ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นําทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสํานักการศึกษา เทศบาลเมืองชลบุรี.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น,20(1),83-95.
พระมหาสุชาติ ใหม่อ่อน.(2550).ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเรียนของพระนิสิตคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร.วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,8(2).
พิพัฒน์ ศรไพบูลย์.(2563). รูปแบบการพัฒนาการทำงานอย่างอุทิศตนของข้าราชการครู สังกัดกรุงเทพมหานคร.วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม,26(2),190-204.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2553). ประสิทธิผลกระบวนการ: เป้าหมายสำคัญของการบริหารโรงเรียน. Creative Science, 2(3), 19–34. retrieved from https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/snru_journal/article/view/10164.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2545). จิตวิทยาสังคม: ทฤษฎีและการปฎิบัติการ.กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศิริวัฒน์ บุญโตนด, สถิรพร เชาวน์ชัย. (2565). ความต้องการจำเป็นและแนวทางการส่งเสริมการบริหารงานวิชาการสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(3), 252–274. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/252932.
ศุภชัย บุญนาง,วรกาญจน์ สุขสดเขียว.(2566).การบริหารงานวิชาการกับประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนเหนือ.วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร.6(2),248-260.
สรายุทธ วรเวก. (2563). รูปแบบบริหารการพัฒนาครูเพื่อสร้างนักเรียนให้เป็นคนดี. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(2), 26–39. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/NBJ/article/view/251644.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุชาดา นิลสาขา,รัฐพร กลิ่นมาลี,วีระยุทธ ชาตะกาญจน์ . (2023). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการสถานศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 5(1), 335–346. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/261769.
อธิวัฒน์ พันธ์รัตน์. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
อมรรัตน์ มีพัฒน์, ธีระภาพ เพชรมาลัยกุล และ จตุพล ยงศร. (2566). ระบบนิเวศการบริหารสถานศึกษาเอกชน. วารสารรัชต์ภาคย์, 17(51), 123-139.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E.(2011). Diagnosing and Changing Organizational Culture: Based on the Competing Values Framework (3rd ed.). San Francisco: Jossey-Bass.
Campbell, J.P. (1977). On the Nature of Organizational Effectiveness. In P.S. Goodman and J.M. Pennings (Eds.), New Perspectives on Organizational Effectiveness (pp. 13-55). San Francisco: Jossey-Bass.
Hallinger, P. (2003). Leading Educational Change: Reflections on the Practice of Instructional and Transformational Leadership. Cambridge Journal of Education, 33, 329-352.
House, J. S. (1981). Work stress and social support. Reading, MA: Addison-Wesley.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (1991). Educational administration, theory, research and practice. New York: McGraw-Hill.
Kraft, E. and Wang, J. (2010). An Exploratory Study of the Cyberbullying and Cyberstalking Experiences and Factors Related to Victimization of Students at a Public Liberal Arts College. International Journal of Techno ethics, 1, 74-91.
McClelland D. C. (1971). The achievement motive in economic growth. In Kilby P. (Ed.), Entrepreneurship and economic development, 109–122. New York: Free Press.
Murphy, P. E. (1985). Tourism. A Community Approach. New York-London: Methuen.
Rotter, J.B. (1966). Generalized Expectancies for Internal versus External Control of Reinforcement. Psychological Monographs, 80, 1-28.
Strickland, J.H. (1977). A Performance Prediction Model for the Darrius Turbine, International Symposium on Wind Energy Systems, Cambridge, 7-9 September 1976, C3-39.
Stuart-Kotze, R., & Roskin, R. (1983). Success guide to managerial achievement. Reston, VI: Reston.
Weiner, B.J. (2009). A Theory of Organizational Readiness for Change. Implementation Science, 4, 67.
