Effectiveness of Public Relations Services of Na Pho Subdistrict Municipality, Na Pho District Buriram Province Effectiveness of Public Relations Services of Na Pho Subdistrict Municipality, Na Pho District Buriram Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research is a mixed-methods study that aimed to: 1) examine the level of effectiveness in public relations services of Na Pho Subdistrict Municipality, Na Pho District, Buriram Province. 2) compare citizens’ opinions toward the municipality’s public relations services classified by gender, age, education level, and occupation. And 3) explore recommendations for improving the effectiveness of the municipality’s public relations services. The sample consisted of 358 eligible voters residing in Na Pho Subdistrict Municipality in the year 2025, determined using Yamane’s formula. The quantitative data were collected through a multistage sampling technique, while qualitative data were obtained through purposive sampling by conducting in-depth interviews with nine community leaders. Research instruments included questionnaires and structured interviews with a high reliability coefficient. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, t-test, and one-way ANOVA.
The research findings 1) revealed that the overall effectiveness of the municipality’s public relations was at a high level ( = 4.26, S.D. = 0.24). 2) A comparative analysis of public opinions based on personal characteristics indicated that gender and educational attainment did not significantly influence perceptions of public relations effectiveness, whereas age and occupation had a statistically significant impact, particularly with regard to communication planning. 3) To enhance the effectiveness of municipal services, it is recommended that community broadcasting coverage be expanded, innovative media formats be developed, and widely used online communication channels be integrated alongside appropriate channels for older adults and individuals without internet access. In addition, increasing the frequency and improving the quality of communication content are essential to strengthening municipal communication effectiveness, better addressing public needs, and promoting sustainable participation in local development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมพัฒนาระบบราชการ. (2559). Balanced Scorecard เพื่อการบริหารภาครัฐยุคใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
จิราภรณ์ พรมมา. (2562). การประชาสัมพันธ์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับความเชื่อมั่นของประชาชน. วารสารการบริหารและพัฒนาท้องถิ่น, 11(2), 45–58.
นนัทน์ภัส วัฒนอริยพงษ์ และ ทรงยศ แก้วมงคล. (2564). การสื่อสารภาครัฐกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมสื่อ, 9(1), 15–27.
ประทีป รักธรรม. (2562). การบริหารงานประชาสัมพันธ์ในสถาบันการศึกษาเอกชน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 38(4), 203–215.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ภัทรา พันธุ์เดช. (2563). การรับรู้ข่าวสารและความเข้าใจนโยบายของประชาชนต่อการประชาสัมพันธ์ของหน่วยงานภาครัฐ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 23(2), 45–60.
ศิริกุล ปัญญาดิลก. (2555). สิทธิในการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของประชาชนกับการบริหารภาครัฐ. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 41(2), 33–47.
สนั่น บุญเลิศ. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้คุณภาพการบริหารงานประชาสัมพันธ์ขององค์กรภาครัฐ. วารสารสังคมศาสตร์และการจัดการ, 7(1), 87–101.
สราญลักษณ์ สุภฤกษ์เดชาชัย. (2562). ช่องทางการสื่อสารที่เหมาะสมกับประชาชนในพื้นที่ชนบท. วารสารนิเทศศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 17(3), 54–69.
สุนันทา นนทวรรณ. (2564). การใช้สื่อออนไลน์ในการประชาสัมพันธ์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 20(2), 101–120.
สุภชาติ สิงห์สำโรง. (2562). การวางแผนการสื่อสารเชิงยุทธศาสตร์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารนวัตกรรมสังคม, 5(1), 55–70.
อัษฎา วรรณกายนต์ และคณะ. (2565). การออกแบบสื่อการเรียนรู้ตามกระบวนการ ADDIE Model. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 14(2), 63–75.
เทศบาลตำบลนาโพธิ์. (2568). รายงานผลการดำเนินงานประจำปี พ.ศ. 2568. บุรีรัมย์: เทศบาลตำบลนาโพธิ์.
แอนโธนี คิม. (2566). การบริหารเชิงยุทธศาสตร์กับประสิทธิผลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการจัดการภาครัฐและเอกชน, 19(1), 101–117.
Gibson, J. L. (2000). Organizations: Behavior, Structure, Processes (10th ed.). Boston: McGraw-Hill.
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing Public Relations. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Katz, E., Blumler, J. G., & Gurevitch, M. (1974). Uses and Gratifications Research. The Public Opinion Quarterly, 37(4), 509–523.
McGriff, S. J. (2000). Instructional System Design (ISD): Using the ADDIE Model. University of Hawaii.
McQuail, D. (2010). McQuail’s Mass Communication Theory (6th ed.). London: Sage Publications.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: A Multiple-Item Scale for Measuring Consumer Perceptions of Service Quality. Journal of Retailing, 64(1), 12–40.
Robbins, S. P. (1983). Organization Theory: The Structure and Design of Organizations. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Shannon, C. E., & Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication. Urbana, IL: University of Illinois Press.
Anthony, K. (2023). Flexible Planning and Continuous Evaluation in Local Government Communication. Public Administration Review, 83(2), 245–259.
Hacking HR. (2024). The Impact of Communication Frequency on Public Trust. Journal of Human Resource Communication, 12(1), 66–78.
