นวัตกรรมการบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของเทศบาลตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา Innovation in the Management of Early Childhood Development Centers of Talad Khae Subdistrict Municipality, Non Sung District, Nakhon Ratchasima Province
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาลักษณะที่มาและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการ ก่อเกิดนวัตกรรมการบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของเทศบาลตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา (2) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและแนวทางการแก้ไขปัญหาจากการนำนวัตกรรม การบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของเทศบาลตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา ไปปฏิบัติ และ (3) เพื่อศึกษาแนวทางการประยุกต์นวัตกรรมการบริหารศูนย์เด็กเล็กของเทศบาล ตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมาไปสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ใช้ระเบียบ วิธีวิจัย ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้แบบสัมภาษณ์จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้บริหาร กลุ่มผู้ปฏิบัติ ผู้ปกครองของนักเรียนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลตลาดแค หรือประชาชนในพื้นที่ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง รวมทั้งสิ้น 50 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยเทคนิคการปรับเปลี่ยนแนวคิดตามข้อมูลเชิงประจักษ์
ผลการวิจัย พบว่า (1) การก่อเกิดนวัตกรรมการบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของเทศบาลตำบลตลาดแคเกิดจากความร่วมมือของครู ผู้ปกครอง ชุมชน และหน่วยงานภายนอก โดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัล บูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่น และสร้างเครือข่ายเพื่อยกระดับคุณภาพการดูแลเด็กปฐมวัย (2) ปัญหาที่พบ ได้แก่ บุคลากรไม่เพียงพอ ขาดทักษะดิจิทัล งบประมาณจำกัด การสนับสนุนภายนอกไม่ต่อเนื่อง และวัฒนธรรมองค์การยึดติดรูปแบบเดิม แนวทางแก้ไขคือ เพิ่มบุคลากร พัฒนาศักยภาพครู จัดสรรงบประมาณ ส่งเสริมการมีส่วนร่วม และปรับวัฒนธรรมองค์การให้เปิดรับนวัตกรรม (3) แนวทางขยายผลสู่องค์กรอื่น คือ การพัฒนาบุคลากร ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน สร้างเครือข่ายความร่วมมือ และบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่น เพื่อให้การบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติยา ระวะนาวิก. (2565). นวัตกรรมการบริหารจัดการเพื่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาท้องถิ่น. วารสารรัฐศาสตร์และการปกครอง, 12(2), 55–72.
โกวิทย์ พวงงาม. (2558). นวัตกรรมท้องถิ่นขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : เสมาธรรม.
นวชล สมบูรณ์สิน. (2565). รูปแบบการจัดการนวัตกรรมทางการบริหารในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน.วารสารวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา, 7(2), 45–63.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2562). การบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กตามนโยบายการศึกษาปฐมวัยและแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 15(2), 45–60.
ปวีณา บุนนาค. (2561). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการนวัตกรรมท้องถิ่นในเขตภูมิภาคตะวันตก. วารสารรัฐศาสตร์และนวัตกรรมการจัดการ, 10(2), 101–120.
พยัต วุฒิรงค์. (2553). นวัตกรรมและความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย: ก้าวต่อไปสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. จุฬาลงกรณ์วารสาร, 22(86), 43–67.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2560). ปัญหาและแนวทางการพัฒนาศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในประเทศไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 45(1), 21–39.
อนุจิตร ชิณสาร. (2557). นวัตกรรมการบริหารขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารราชพฤกษ์, 12(3), 81-90.
อนุจิตร ชิณสาร. (2564). การบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่เป็นเลิศด้านความโปร่งใสและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน: กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 15(1), 83–93.
Anderson, S., & Moffat, K. (2018). Continuous improvement in schools: A practical handbook. Routledge.
Appleton, J. V. (1995). Analysing qualitative interview data: Addressing issues of validity and reliability. Journal of Advanced Nursing, 22(5), 993–997.
Bryson, J. M., Crosby, B. C., & Bloomberg, L. (2015). Public value governance: Moving beyond traditional public administration and the New Public Management. Public Administration Review, 75(4), 445–456.
Hargreaves, A., & Fullan, M. (2021). Professional capital after the pandemic: Revisiting and revising classic understandings of teachers’ work. Teachers College Press.
Kotter, J. P. (2012). Leading change. Harvard Business Review Press.
Ladson-Billings, G. (2014). Culturally relevant pedagogy 2.0: a.k.a. the remix. Harvard Educational Review, 84(1), 74–84.
Leithwood, K., Harris, A., & Hopkins, D. (2020). Seven strong claims about successful school leadership revisited. School Leadership & Management, 40(1), 5–22.
Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1984). Qualitative data analysis: A sourcebook of new methods. Sage Publications.
Neuman, W. L. (2006). Social research methods: Qualitative and quantitative approaches (6th ed.). Pearson/Allyn and Bacon.
Nguyen, T. D., Cannata, M., & Miller, J. (2021). Understanding student and parent voice in school improvement: A study of Tennessee schools. Journal of Educational Change, 22(2), 213–238.
OECD. (2019). OECD learning compass 2030: A series of concept notes. Organization for Economic Co-operation and Development. https://www.oecd.org/education/2030-project/.
Penuel, W. R., Fishman, B. J., Cheng, B. H., & Sabelli, N. (2020). Design-based implementation research: Toward a science of intervention design and implementation. Year book of the National Society for the Study of Education, 119(1), 272–298.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
Redecker, C. (2020). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Publications Office of the European Union.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Siraj-Blatchford, I., & Wong, Y. L. (2020). Supporting identity, diversity and language in the early years. Open University Press.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000379707.
UNICEF. (2020). A world ready to learn: Prioritizing quality early childhood education. United Nations Children’s Fund. https://www.unicef.org/reports/a-world-ready-to-learn-2019.
