A Model for Promoting Morality and Ethics According to Buddhist Principles for Teachers in Educational Institutions Under the Local Administrative Organizations of Saraburi Province A Model for Promoting Morality and Ethics According to Buddhist Principles for Teachers in Educational Institutions Under the Local Administrative Organizations of Saraburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to 1) study the needs for promoting moral and ethical values of teachers in educational institutions under the local administrative organizations of Saraburi Province 2)develop a model for promoting moral and ethical values based on Buddhist principles for teachers in these institutions 3) implement the developed model; and 4) evaluate the model for promoting moral and ethical values based on Buddhist principles for teachers in educational institutions under the local administrative organizations of Saraburi Province. The research employed a mixed-methods design. The quantitative phase used a sample of 226 teachers, while the experimental implementation of the model involved a sample of 30 teachers. The qualitative phase involved interviews with 12 key informants and a focus group discussion with 9 experts.
The research findings revealed that 1) Teachers had a high level of needs for promoting moral and ethical values based on Buddhist principles. The highest level of need was found in the area of skills, followed by attitudes and knowledge, respectively.2)The model for promoting moral and ethical values based on Buddhist principles consisted of six main components: principles, objectives, systems, mechanisms and guidelines for moral and ethical promotion, operational methods, evaluation approaches, and success conditions.3)The results of the model implementation indicated that teachers demonstrated the highest level of moral and ethical promotion based on Buddhist principles overall. The most effective projects were Project 2 Developing Digital Tools for Assessing Moral and Ethical Behaviors Based on the Four Brahmaviharas, and Project 3 Inspiring Teachers through Creative Motivation to Cultivate Morality According to the Four Brahmaviharas.4) The evaluation results by experts showed that the model was rated at the highest level of suitability, with the order of importance as follows: usefulness, appropriateness, and feasibility. This indicated that the model was appropriate and could be effectively applied to promote moral and ethical values among teachers.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กาญจนา นิธีจันทร์, สุรพล พุฒคำ, และ กันต์ฤทัย คลังพหล. (2556). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมในสถานศึกษาระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 7(1), 13–14.
ประสิทธิ์ คำพล. (2562). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมจริยธรรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรี.วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2542). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาสุทัศน์ วชิรปญฺโญ. (2560). การพัฒนาจริยธรรมครูตามหลักพุทธธรรม. วารสารพุทธอาเซียนศึกษา, 2(1), 1–16.
พิทักษ์ พิมพ์ทอง. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศด้านการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมโดยใช้กลยุทธ์ PTAUY Model สำหรับนักเรียนโรงเรียนเทศบาล 3 (บ้านหนองม่วง). Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(8), 510.
ม.ป.ป. สำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดสระบุรี. ข้อมูลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดสระบุรี. สืบค้นเมื่อ 6 มิถุนายน 2567 จาก https://www.saraburilocal.go.th/duty-1
มกราพันธ์ จูฑะรสก, & ศุกร์ใจ เจริญสุข. (2562). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมในองค์กร. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 19(4), 167–168.
วัฒนา สุวรรณไตรย์, และ ประยูร บุญใช้. (2559). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมพัฒนาจริยธรรมของนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตร์บัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) .รายงานวิจัย. คณะครุศาสตร์. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
สมนึก ภัททิยธนี. (2544). การวัดผลการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). รายงานสถานการณ์ความยากจนและความเหลื่อมล้ำในประเทศไทย พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุพรทิพย ธนภัทรโชติวัต. (2558). การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์วิชาชีพครูเพื่อส่งเสริมคุณลักษณะครูในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(1), 33.
สุรพันธ์ สุวรรณศรี, & คณะ. (2567). การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมและสมรรถนะที่พึงประสงค์ของครูตามแนวพุทธศาสนาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการบริหารการศึกษา มมร.วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(1), 134.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น (พิมพ์ครั้งที่ 3, ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cronbach, L. J. (1971). Essentials of psychological testing. New York: Harper & Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale. In M. Fishbein (Ed.), Reading in attitude theory and measurement (pp. xx–xx). New York: Wiley & Son.
