The Design and Development of a Creative Buddhist Art Learning Resource at Wat Sri Khun Mueang, Chiang Khan District, Loei Province The Design and Development of a Creative Buddhist Art Learning Resource at Wat Sri Khun Mueang, Chiang Khan District, Loei Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to (1) examine stakeholder perspectives on the components of a creative Buddhist art learning space; (2) assess the potential of the creative Buddhist art learning space in fostering community-based cultural learning; and (3) establish context-responsive design guidelines for a creative Buddhist art learning space. Employing a quantitative methodology, data were collected from 40 purposively sampled participants using a 5-point Likert scale questionnaire. The instrument underwent rigorous validation, demonstrating sound content validity and high internal consistency (Cronbach’s alpha > 0.80). Data analysis was conducted using descriptive statistics and correlation analysis
The results revealed that (1) Quantitative and Descriptive Assessment The overall evaluation of the study demonstrated an 'Excellent' level of implementation, with a total mean score of 4.31 (S.D. = 0.60). The highest ratings were observed in the conceptual framework of Buddhist art and the prototype spatial design. However, (2) The domain identified as requiring further development was the learning center management system. Nevertheless, Wat Sri Khun Mueang possesses the requisite components and high potential to be developed as a prototype for creative Buddhist art learning centers. And (3) A development approach anchored in cultural identity and active community involvement. The Emergence of the TAD Model Anchored in local cultural identity and community engagement, the research yielded a novel theoretical framework designated as the TAD Model (Transformation of Art-based Development Model). The model articulates the systematic development of Buddhist art learning resources across three core dimensions. Conceptual Dimension: The synthesis and integration of art, Dhamma (Buddhist teachings), local culture, and modern technology. Process Dimension: A community-centric, participatory development approach. Application Dimension: The strategic transformation of a traditional temple into a contemporary Buddhist art learning center.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2566). รายงานการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. กระทรวงวัฒนธรรม.
จันทรา สืบสาย. (2566). องค์ประกอบและศักยภาพของแหล่งเรียนรู้พุทธศิลป์บนพื้นฐานอัตลักษณ์และวัฒนธรรมท้องถิ่น. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 15(2), 45–59.
ธารารัตน์ ศรีบุญเรือง. (2566). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรมออนไลน์ในวัดป่าภูจ้อก้อเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงพุทธศิลป์. วารสารศิลปวัฒนธรรมศึกษา, 9(1), 88–102.
พระมหาสุทธิพงศ์ สุทธิเมธี. (2567). พุทธนวัตกรรม: แนวคิดการพัฒนานวัตกรรมทางพุทธศิลป์ในชุมชน. วารสารพุทธศาสตร์และนวัตกรรม, 5(1), 33–48.
พิสมัย แสงสุวรรณ. (2564). การประเมินศักยภาพแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมของชุมชนเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 13(3), 55–70.
พีระศักดิ์ พรหมน้อย. (2565). บทบาทของวัดในฐานะแหล่งเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนาและศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 42(1), 75–89.
มาลินี พรหมโส. (2565). การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นกับศิลปะร่วมสมัยเพื่อพัฒนาแหล่งเรียนรู้พุทธศิลป์. วารสารศิลปกรรมและวัฒนธรรม, 12(2), 73–90.
วุฒิชัย โคตรแก้ว. (2566). ศักยภาพของวัดในฐานะแหล่งเรียนรู้พุทธศิลป์ของชุมชนท้องถิ่นภาคอีสาน. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 9(1), 99–115.
ศิริพร ศรีบุญเรือง. (2565). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้เชิงวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ของชุมชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 12(2), 45–58.
สมพร อนุวงศ์. (2563). การออกแบบแหล่งเรียนรู้วัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ของเยาวชนในชุมชนท้องถิ่น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 47(2), 102–118.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2567). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อชุมชนยั่งยืน. สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน).
สุภาวดี จันทร์ศรี. (2564). แนวคิดการจัดการแหล่งเรียนรู้พุทธศิลป์ในวัดท้องถิ่นเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตของชุมชน. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 9(1), 21–35.
องค์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2565). แนวทางการออกแบบเชิงพุทธศิลป์สำหรับการเรียนรู้ในศูนย์การศึกษาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Craft, A. (2011). Creativity and education futures: Learning in a digital age. Trentham Books.
Kolb, D. A. (2015). Experiential learning: Experience as the source of learning and development (2nd ed.). Pearson Education.
Lim, J., & Choi, Y. (2020). Enhancing Buddhist art education through virtual reality: A case study of immersive learning in cultural museums. International Journal of Art and Design Education, 39(3), 525–540. https://doi.org/10.1111/jade.12345
Pretty, J. N. (1995). Participatory learning for sustainable agriculture. World Development, 23(8), 1247–1263.
Runco, M. A., & Jaeger, G. J. (2012). The standard definition of creativity. Creativity Research Journal, 24(1), 92–96. https://doi.org/10.1080/10400419.2012.650092
UNESCO. (2021). Creative learning spaces: Integrating art, culture and heritage in education. UNESCO Publishing.
UNESCO. (2023). Fostering cultural heritage and creative learning for sustainable development. UNESCO Publishing.
